வணக்கத்துடன் பாமரன்.

அன்பிற்குரிய “தமிழக அரசியல்” வார இதழின் ஆசிரியர் அவர்களுக்கு,

 

 

வணக்கத்துடன் பாமரன்.

 

தமிழகமும், தமிழக அரசியலும் நெஞ்சை விட்டு நீங்காமல்தான் இருக்கின்றன. கட்டுரை எழுத வேண்டும் என்கிற நினைவு இருந்தாலும் இங்கிலாந்திற்கும் தமிழகத்திற்கும் இடையிலுள்ள நேர மாற்றம் சட்டென்று நினைவுக்கு வராததால் இம்முறை எழுதுவது இயலாததாகி விட்டது. (தமிழகத்தில் இருந்தாலே சரியான நேரத்தை நாம் தொலைபேசியில் நினைவூட்டினால்தான் உண்டு. இந்த லட்சணத்தில் அயல் நாட்டிற்குப் போயா நீ நேரத்தைக் கடைபிடிக்கப் போகிறாய்? என நீங்கள் முணுமுணுப்பது கேட்கிறது.)

 

எங்கெங்கு காணினும் நம் தமிழர் கூட்டம். வேற்று மண்ணாகவே தெரியவில்லை. ஆனாலும் ஒவ்வொருவரும் உள்ளுக்குள் பெருத்த சோகங்களைச் சுமந்தபடி திரிகிறார்கள். நேற்று ஒரு இளைஞனை உணவு விடுதி ஒன்றில் சந்தித்தேன். “அம்மா வன்னீல இறந்துட்டாங்க. இப்பதான் தகவல் வந்துச்சு.” என்றார்.

 

தாய் “பயணப்பட்ட” தகவல் தெரிந்ததும் உடனே பஸ் பிடித்து ஊர் போய்ச் சேர இதென்ன நம்நாடா? இங்கு தட்டு கழுவியோ…. பெட்ரோல் பங்க்கில் வேலை பார்த்துக் கொண்டோ உயிர் பிழைத்துக் கொண்டு உலவும் கூட்டத்துக்கு அம்மா இறந்தாலும் சரி…. அப்பா இறந்தாலும் சரி…. ஊர் போக காசும்…. அப்படியே போய் சேர்ந்தாலும் போனவர் உயிரோடு திரும்பி வருவதற்கான உத்திரவாதத்தையும் யார் தரப் போகிறார்கள்?

 

லண்டனில் இங்கு எங்கு அப்பமும் தயிர் வடையும் கிடைக்கும்? என பயணக்கட்டுரை எழுதுவதற்கு இது இன்பச் சுற்றுலா அல்ல. இது சோகங்களை மட்டுமே சுமந்து வந்திருக்கும் நமது சொந்தங்களைக் கண்டு துக்கம் விசாரிப்பதற்கான பயணம். பச்சையாகச் சொன்னால் நான் இழவு வீட்டிற்கு வந்திருக்கிறேன்.

 

இங்கு எண்ணற்ற சந்திப்புகளும்….

ஒரு தொலைக் காட்சிக்கான நேர்காணலும்….

எனக்கென காத்துக் கொண்டிருப்பதால் இப்போதைக்கு விடைபெறுகிறேன்.

 

நமது வாசகர்களுக்கு எனது மனம் நிறைந்த அன்பைச் சொல்லுங்கள்.

 

 

 

தோழமையுடன்,

பாமரன்.

 

 

 

10 Comments

Comments RSS TrackBack Identifier URI