இனிய கலைஞருக்கு….!


இனிய கலைஞருக்கு….!

இது எனது இரண்டாவது மடல்.
முதல் மடல் நினைவிருக்க வாய்ப்பில்லை உங்களுக்கு.
.
அது எனது கல்லூரிப் பருவத்தின்போது
தங்களது வருகைக்காகத் தவமிருந்து எழுதிய மடல்.
.
அன்று தங்களை நேசித்த லட்சக்கணக்கான
தமிழ் பேசும் மக்களில் ஒருவனாக நானும் இருந்தேன்.
.
அப்போது மட்டுமில்லை அதற்கும் முன்னர்
அவசரகால அடக்குமுறைகளின்போது
எங்கள் ஊர் மாநாட்டில் நீங்கள் :
.
“இந்தக் கொடுமைகளைக் கண்டித்து
இந்தியப் பிரதமருக்கு நாளையே
லட்சக்கணக்கான தந்திகள் பறந்தாக வேண்டும்.

எங்கே…..
இங்குள்ளவர்களில் எத்தனை பேர்
அனுப்பப் போகிறீர்கள்?
கரங்களை உயர்த்துங்கள் பார்க்கலாம்…”
.
எனச் சூளுரைத்தபோது உயர்ந்த
லட்சக்கணக்கான கரங்களில்
தந்தையுடனிருந்த பதினான்கு வயதுச் சிறுவனான
எனது கரமும் இருந்தது
இன்னமும் நினைவில்தான்….
.
அவசரகாலக் கொடுமைகளின்போது
கழகத்தவர்கள் கைது செய்யப்படும் போதெல்லாம்
தணிக்கைக்குத் தப்பித்து முரசொலியில் வெளிவரும்
“அண்ணா சமாதிக்கு வர இயலாதவர்கள்
பட்டியலை”ப் பார்த்து கலங்கிய காலங்களும்
இன்னமும் நினைவில்தான்…
.
செத்தால்கூட கறுப்பு சிகப்பில்தான்
என் உடலைப் போர்த்த வேண்டும்
என நெருங்கியவர்களிடமெல்லாம்
நெக்குறுகக் கூறித்திரிந்ததும்
இன்னமும் நினைவில்தான்….
.
இருப்பினும் இனியவரே !
இடைப்பட்ட காலத்தில்
எப்படி ஏற்பட்டது நமக்குள் இடைவெளி…?

அதுவும்
இன்னமும் நினைவில்தான்…

“நிலையான ஆட்சிக்காக” நமது கழகம்
“நிலை” மாறியபோது
திசை மாறிய இளைஞர்களில் நானும் ஒருவன்.

இன்று அமர்ந்திருக்கும் அரியாசனம் பற்றியும்
அதிலிருந்து கொண்டு அப்படியொன்றும்
எம் மக்களது வாழ்க்கைக்கு விடிவினை
வரவழைத்துவிட முடியாது என்பது பற்றியும்
எம்மைக் காட்டிலும் தங்களுக்குத் தெரியும்.
.
அமர்ந்திருக்கின்ற அரியாசனம் அப்படி.
அதற்கான அதிகாரங்களும் அப்படி.
அமுலில் உள்ள அமைப்பும் அப்படி.
.
அப்படியானால் எப்படித்தான் விடியும்?
ஓட்டுச்சாவடிகளில் விடியாது
என்பதனைப் புரிந்து நாட்கள் பலவாயிற்று.
.
இருப்பினும் குறளோவியம் கொடுத்தவருக்கு குறளாய் ஒன்று :

“இதனை இதனால் இவன்முடிக்கும் என்றாய்ந்து
அதனை அவன்கண் விடல்.”
.
புரியும் உங்களுக்கு.
நேரடியாகவே வருவோமே விஷயத்திற்கு.
.
உங்கள் சக்தி எமக்குப் புரியும்.
எனவே சொன்னதை செய்து முடிப்பீர்கள்
எனும் நம்பிக்கையில்…….
.
கஞ்சியோ கூழோ குடித்துக் காலத்தைத் தள்ளுகின்ற
கூடங்குளத்து மக்களை கூண்டோடு ஒழிக்க
கூட்டுத் தயாரிப்பில் தலை நீட்டுகின்ற
உலைகள் பற்றி உணர்வீர்கள்
.
”உண்மை நிலை அறிய “நிபுணர்” குழு
அமைப்போம்” என்ற அறிவிப்பினைக்
கேட்டதும் மகிழ்ந்து போனோம்.

ஆனால் அந்த “நிபுணர்” குழுவும்
அரசாங்க நிபுணர்களாக மட்டும் இருப்பின்
நமது வானொலிச் செய்திகளைப் போல
“பொய்கள் வாசிப்பதாகத்தான்” இருக்கும்.
.
தொலைக்காட்சியின் துடுக்குத்தனத்தை உணர்த்த
அதனை சுத்தியலால் சுக்குநூறாக
உடைத்துக் காட்டிய உங்களுக்கா இது தெரியாது?
.
மாற்றுக்கட்சிகள் மாநிலத்தில் ஆளும்போது
மத்திய அரசு மாற்றாந்தாயாகத்தான் இருக்கும் என்பது
மாநிலங்களின் சுய ஆட்சிக்காக அன்றே
அறைகூவல் விடுத்த உங்களுக்கா புரியாது ?
.
கலைக்கப்பட்ட கர்நாடக அரசு
கைகாவில் அணு உலைகள் அமைப்பது பற்றி
விவாதிக்க நாடு தழுவிய விவாதத்தை வைத்தது.
.
விவாதத்தை வைத்தது கர்நாடக அரசு.
விவாதத்தை வெறுத்தது இந்திய அரசு.
.
குளிரூட்டப்பட்ட அறைகளினுள்ளே
ஆராய்ச்சி நடத்திக் கொண்டிருந்த விஞ்ஞானிகள்
விவாதத்திற்காக வீதிக்கு வரவழைக்கப்பட்டார்கள்.
.
அக்கூட்டத்தில், ”ஆக்கபூர்வத்திற்கான” அணுசக்தி
என்பதனை வாதத்திற்காக ஏற்றுக் கொண்டாலும்கூட
“அரங்கேற” இருக்கும் அபாயங்கள் பற்றி
அவர்கள் மறுக்கவில்லை.
அத்துணை விலை கொடுத்து அபாயங்களைச்
சந்திக்கத்தான் வேண்டுமா என்றதற்கு
பதிலும் கூறவில்லை.
.
இருப்பினும் கலைஞர் அவர்களே !

இது வெறும் ஆபத்து பற்றிய பிரச்சனை மட்டுமல்ல.
ஆம்.
இது தமிழ்க் கலாச்சாரத்துக்கு எதிராக
விஞ்ஞானம் போர்த்திய விவேக வலை.
.
இச்சதியில் இருந்து நம் மக்களைக் காப்பாற்றும் பொறுப்பு
தங்களுக்கு உள்ளதனைத்
தாங்கள் மறுக்கவும் மாட்டீர்கள்,
மறக்கவும் மாட்டீர்கள்.
.
இனி இங்கிலாந்து பற்றிப் பார்ப்போமா?

இங்கிலாந்திலுள்ள செல்லாஃபீல்டு
அணு எரிபொருள் மறுபதன நிலையத்தை
விரிவாக்குவதா? என விவாதம் நடந்ததில்,
அந்நாட்டு நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள்
அந்நிலையத்தை விரிவாக்குவதை விடவும்
முடிவாக்குவதே சரியென பரிந்துரைத்துள்ளதனைத்
தங்கள் பார்வைக்குக் கொண்டு வருவது
பொருத்தமாக இருக்கும் என எண்ணுகிறோம்.
.
பத்துமணி நேரத்திற்குள்
பல லட்சம் மக்களைத் திரட்டும் பலம்
உங்களுக்கு இருப்பதனை
நீங்கள் உணர்ந்ததாகத் தெரியவில்லை.

ஆட்சியைப் பிடிப்பதிலும் பின்னர்
அதனைத் தக்கவைத்துக் கொள்வதிலுமே
பெரும்பாலான பொழுதுகள் போயாயிற்று.
.
அந்தப் பதினாறுகளில் உங்களின் எழுத்துக்களுக்கும்
இந்த அறுபதுகளில் உங்களின் எழுத்துக்களுக்கும்
எத்தனை இடைவெளி……
இப்பொழுது இல்லாது போனது
எதுவெனப் புரிகிறதா உங்களுக்கு….?
.
காலக்குதிரையைத்தான் கழுத்தைத் திருப்ப விடுங்களேன்….
புரியும் உங்களுக்கு…..
.
அதுதான் ”அந்த அசாத்திய துணிச்சல்”.
.
தமிழகத்தின் மூலை முடுக்குகளையெல்லாம்
அறிந்து வைத்திருப்பீர்கள்.
அத்தோடு மட்டுமில்லை
அம்மக்களது பழக்க வழக்கங்களையும் கூடத்தான்….
அப்படிப்பட்ட உங்களுக்கா தெரியாது
கூடங்குளத்தில் அணு உலைகள் அபாயகரமானதென்று ?
.
இருப்பினும் முதல்வரே !
.
படுபாதக உலைகள் பல்லாயிரம் மக்களைப்
பலிவாங்கி விடுமென்று பாராளுமன்றத்தில்
வை.கோபால்சாமி முழங்கினாரே….
.
அதனைக் கழக ஏடு கொட்டை எழுத்தில்
கோடிட்டுக் காட்டியதே….
.
சாத்தான்குளத்தின் கழக வேட்பாளர்
”அணு உலைகளை அமைக்க விட மாட்டோம்” என
அடித்துச் சத்தியம் செய்தாரே….
.
ஆனால்…. இன்று….?
.
“சாதக பாதகம்” என்று நீங்களும்….
.
“புரளி கிளப்புபவர்கள்” எனக் கழக ஏடும்….
.
முறைதானா…. முதல்வரே….?
.
ஒருவேளை….
போக்கற்றவர்களின் பொழுது போக்கிடம்தான் பாராளுமன்றம்
எனப் புரியவைப்பதற்குத்தான் பேசியதோ பாராளுமன்றப் புலி?
.
சாத்தான்குளச் சத்தியவான் இதனையும்
சட்டமன்றச் சத்தியப் பிரமாணமாய் நினைத்து விட்டாரோ?
.
உங்கள் தோளில் தொங்கிக் கொண்டிருக்கும்
”தோழமை”க் கட்சிகளின் தொந்திரவும்
தெரியும் எமக்கு.
.
அத்தலைமைகளின் “நிலை”மையும்
தெரியும் எமக்கு.
.
இருப்பினும் முதல்வரே….!
இந்திப் பிரச்சனையிலிருந்து
ஈழப்பிரச்சனை வரையிலும்
தூர நின்ற “தோழமை”களா
தொந்தரவு தந்து விட முடியும்?
.
எனவே கலைஞர் அவர்களே….!
.
தமிழகத்தில் மட்டுமில்லை….
மற்ற தென் மாநிலங்களில்கூட
தலை நீட்டும் உலைகளைத் துரத்தியடிக்கும்
ஆற்றல் உங்களுக்குண்டு.
.
ஆகவே….
”நடந்தவை நடந்தவையாக இருக்கட்டும்
இனி நடப்பவை நல்லவையாக இருக்கட்டும்” என
அடிக்கடி நீங்கள் நினைவூட்டும்
அதே வரிகளைத்தான் நாங்களும்
நினைவூட்ட விரும்புகிறோம்.
.
ஆம்….
.
“அமைச்சர் பொறுப்பை ஏற்றுக்கொள் என்றாலும்
தண்டவாளத்தில் தலை வைத்துப்படு என்றாலும்
தம்பி கருணாநிதி செய்து முடிப்பான்.”
என அண்ணா சொன்னார்.
.
இனிய முதல்வரே….!
.
நீங்கள்
தண்டவாளத்தில் தலையையும்
வைக்க வேண்டாம்.

கூடங்குளத்தில் உலையையும்
வைக்க வேண்டாம்

எனும் வேண்டுகோளோடு
விடை பெறுவது…….

………பாமரன்.

(1990 இல் வெளிவந்த எனது “புத்தர் சிரித்தார்” நூலில் இருந்து….)

Advertisements

” AGNI “ புத்திரிகள்…

” AGNI “ புத்திரிகள்.
====================

ஆபாச ஒழிப்புக் கழகம் ஒன்றை ஆரம்பித்து
அதற்கு புஷ்பா தங்கதுரை, ராஜேந்திரகுமார்
வகையறாக்கள் தலைமை தாங்கினால்…
.
சீனியர், ஜூனியர், சப்ஜூனியர் சங்கராச்சாரிகள்
அறிவியல் அறிஞர்களின் மாநாட்டிற்குத்
தலைமை வகித்தால்….
.
ஜெயவர்த்தனே மனித உரிமை
மீறல்களைக் கண்டித்து முழங்கினால்…
.
துக்ளக் சோ பொதுவுடைமைச் சமுதாயம்
பற்றிப் பிரச்சாரம் செய்தால்…
.
எவ்வளவு அபத்தமாக இருக்குமோ
அவ்வளவு அபத்தமானது இந்த சிவசங்கரி
நடத்திவரும் “அக்னி” இயக்கம் (?).
(Authors Guild for National Integrity – AGNI )
.
ஏழை மக்களின் துயர் துடைக்க
இரவு பகல் பாராது தனது பேனாவில்
கண்ணீரை நிரப்பிக் கொண்டு
எழுதும் சிவசங்கரி….
.
பரம ஏழை ப. சிதம்பரம்….
.
ஓய்வுநேரப் புரட்சியாளர் மாலன்…
.
இப்படி இந்த வகையறாக்கள் இணைந்து
சென்னையிலுள்ள பிரமாண்டமான
பாம்குரோவ் ஓட்டலில் இந்திய மக்களின்
ஒருமைப்பாட்டுக்காக ஒப்பாரி வைத்தார்கள்
“அக்னி” விழாவில்.
.
தனது கதைகளில் குடிகாரக் கணவனையும்,
கொடுமைக்கார கணவனையும் வைத்தே
தனது காலத்தை ஓட்டும் சிவசங்கரி….

இந்தச் சமுதாயம்
யார் கைகளில் இருக்கிறது…?
.
இந்த மக்களின் ‘குடிக்கு’ப் பின்னால்
குடியிருக்கும் குற்றவாளிகள் யார்…?
.
அவர்கள் மட்டும் எப்படி வேட்டி அவிழாமல்,
ஜரிகை வேட்டியும், மைனர் செயினுமாய்
சமூகத்தில் “பெரிய” மனிதர்களாய்
உலா வருகிறார்கள்….?
.
என்பது பற்றியெல்லாம் எழுதுவாரென்று
எந்த முட்டாளும் எதிர்பார்க்க முடியாது.
.
ஏனென்றால் அவர் இருக்குமிடம் அப்படி.
.
இந்த தேசிய ஒருமைப்பாட்டுப் புலம்பல்வாதிகள்
மீண்டும், மீண்டும் முழங்குவது :
வடநாட்டிலிருந்து வந்து
இங்குள்ள மக்களைச் சுரண்டும் முதலாளிக்கும்…

இங்கிருந்து அங்குபோய்
அங்குள்ள மக்களின் உழைப்பைச் சுரண்டும்
முதலாளிக்கும் இடையிலான
ஒருமைப்பாட்டைத்தான்.
.
மற்றபடிக்கு
தனது கிழிந்த சேலையில் மரக்கிளையில் தூளி கட்டி
மழலையைத் தூங்க வைத்துக்
கல்லுடைக்கப் போகும் ஏழைக் கொத்தடிமைக்கும்….
.
ஒரிசாவிலும், பீகாரிலும் பசிக் கொடுமையால்
விஷச் செடிகளை உண்டு ஊனமாகிப் போன
மக்களுக்கும் இடையிலான
ஒருமைப்பாட்டை அல்ல.
.
ஏனெனில் நிலைமை மாறாது
என்ற எண்ணம் இவர்களுக்கு.
.
“மாறாது என்ற சொல்லைத் தவிர
அனைத்தும் மாறிக்கொண்டேயிருக்கும்” என்று
பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் இறுதியில்
ஒரு மனிதன் சொல்லிப் போனான்.
.
இங்குள்ள சோத்துக்கற்ற கூட்டமும் ,
அங்குள்ள சோத்துக்கற்ற கூட்டமும்
இணையும் காலம் விரைவில் வரும்.
அப்போது இங்குள்ள அவதார புருஷர்கள்
துண்டைக் காணோம், துணியைக் காணோம் என்று
எடுப்பார்கள் ஓட்டம்.
.
அப்போது இந்த “அக்னி”கள்
“பாம்குரோவ்” ஓட்டல்களில் நடக்காது.
.
ஏனென்றால் சேரிப்பகுதிகளின்
அக்னிச் சூட்டில்
அவைகள் எரிந்து சாம்பலாகியிருக்கும்.
.
.
( 1988 இல் வெளிவந்த எனது
முதல் தொகுப்பான
“அன்புத் தோழிக்கு,” நூலில் இருந்து….)
.
.

தாய்….


வாழ்க்கையையே அடியோடு புரட்டிப் போட்ட….
அப்படியே தலைகீழாக மாற்றிவிட்ட நூல்
என்று எதையும் குறிப்பாகச் சொல்ல முடியாவிட்டாலும்
பல நூல்கள் அப்பங்களிப்பைச் செய்தன
என்று வேண்டுமானால் சொல்லலாம்.
.
பள்ளி கல்லூரிப் பருவங்களில்
புஷ்பா தங்கதுரை…
ராஜேஷ்குமார்…
சுஜாதா…
பாலகுமாரன் போன்றோரின்
கதை படித்து வளர்ந்த ஜாதிதான்
என்றாலும் அதில் கொஞ்சம்
U TURN போட வைத்தவர் ஜெயகாந்தன்
என்றும் சொல்லலாம்.
.
ஆனால்
எண்பதுகளின் தொடக்கத்தில்
அறிமுகமான ஈழத்து இலக்கியம்
ரத்தமும் சதையுமான மனிதர்களை
கண்முன்னே கொண்டு வந்து நிறுத்தியது.
.
செ.யோகநாதன், கணேசலிங்கன், அருளர் என
எண்ணற்றோரது படைப்புகள்
என்னை மேலும் செப்பனிடச் செய்தன.
அதே கால கட்டத்தில் அறிமுகமானதுதான்
இடதுசாரி இலக்கியமும்.
.
கையில் நூறு ரூபாயோடு என்.சி.பி.எச் போனால்
ஒரு லாரி நிறைய புத்தகங்களை
வாங்கி வரலாம் அன்றைக்கு.
.
அப்படி வாசிக்கத் தொடங்கியதுதான்
நிரஞ்சனாவின் “ நினைவுகள் அழிவதில்லை”,
ராகுல்ஜியின் “பொதுவுடைமை என்றால் என்ன”?,
ஜூலியஸ் பூசிக்கின் “தூக்குமேடை குறிப்பு” போன்றவை.
.
ஆனால்
இவற்றிலெல்லாம் தலையாயதும்
எனது தனிப்பட்ட குணநலன்களை
ஓரளவுக்கு வடிவமைத்ததும் ஆன புத்தகம்
என்று சொன்னால் அது
மார்க்சிம் கார்க்கி எழுதிய “தாய்” நாவல்தான்.
.
மனிதர்களைச் சக்கையாகப் பிழிந்து
வெளியில் தள்ளும் அந்தத் தொழிற்சாலை….
.
அந்த ஆலையின் அடித்தளமே
தாங்கள்தான் என்பதை உணராது
குடியும் சச்சரவுமாய்க் கழியும்
தொழிலாளர்களின் குடியிருப்புகள்…
.
மனைவிகளையும் தாய்களையும் அடித்து உதைத்து
துவம்சம் செய்யும் கணவன்கள்… பிள்ளைகள்….
.
இவற்றுக்கு நடுவே
தகாத ஒரு வார்த்தை கூட பேசாது
மென்மையாக நடந்து கொள்ளும் மகன் பாவெல்….
.
அவனது கண்ணியமிகு நண்பர்கள்….
.
அவர்கள் கூடிக்கூடி வாசிக்கும் நல்ல நல்ல நூல்கள்…
.
இதுதான் அந்தத் தாயை
ஆச்சர்யம் கொள்ளவும் வைக்கிறது
சில வேளைகளில் அச்சம் கொள்ளவும் வைக்கிறது.
.
இந்நாவலை வாசித்த காலகட்டங்களில்
அந்தப் பாவெல்லாகவே நாமும் மாற மாட்டோமா
என்கிற ஏக்கமும் நம்முள்ளே எழும்.
.
அதைவிடவும்
இத்தகைய இடதுசாரி இலக்கியங்களை
வாசிக்கும்போது வரும் ஒரு Side Effect
ஒன்றும் உண்டு.
அதுதான் இத்தகைய நூல்களையும் வாசித்துவிட்டு
இங்குள்ள மரபான “கம்யூனிஸ்டுகளை”க்
கண்டு குழம்பிப் போவது.
.
ஆனால் ஆரம்பத்திலேயே எனக்கு
அந்தச் சிக்கல் எழவில்லை
என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்.
.
கம்யூனிசம் என்கிற அந்த உன்னத தத்துவம் வேறு….
உள்ளூர் எதார்த்தம் வேறு என்கிற புரிதல்தான் அது.
.
மார்க்சிம் கார்க்கி போன்றோரது இத்தகைய படைப்புகள்தான்
வர்க்க உணர்வோடு இம்மண்ணையும்
இம்மக்களையும் பார்க்கக் கற்றுக் கொடுத்தது.
.
அதுதான் :
கம்யூனிச மனநிலையில் வாழ்வதென்பது வேறு….
கட்சி மெம்பராக வாழ்தல் வேறு
என்கிற உண்மையையும் சொல்லித் தந்தது.
.
ஆக…
பாவெல்லின் தாயே என்னுள் இன்றும்
தாயாக வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறாள்.
.

.
நன்றி : ”அந்திமழை” மாத இதழ்

ஈழம் 87

ஏறக்குறைய முப்பதாண்டுகள் முன்பு….
.
சென்னையில் இருந்து தகவல்கள் வருகின்றன. போராளி அமைப்புகளின் தலைவர்கள் கடும் நெருக்குதலுக்கு உள்ளாக்கப்பட்டிருப்பதாகவும்…
.
ராஜீவ் காந்தியும் ஜே.ஆர்.ஜெயவர்த்தனாவும் வெகு விரைவில் தங்களுக்குள் ஒப்பந்தம் ஒன்றினை நிறைவேற்றிக் கொள்ள இருப்பதாகவும்… எண்ணற்ற செய்திகள்.
.
அவ்வேளையில் கோயமுத்தூரில் இருந்த எங்களுக்குள் ஏற்பட்ட ஒரே பேரதிர்ச்சி…..
.
ஒப்பந்தமா?
.
யாருக்கும் யாருக்கும் இடையில்?
.
ஒப்பந்தம் என்றால் சண்டையிடும்
இரு தரப்புக்கு மத்தியில்தானே ஏற்பட வேண்டும்.?
.
சமாதானம் செய்து வைக்கும்
முயற்சியில் இருக்கும்
ராஜீவ் காந்தி அரசுக்கு இதில் என்ன வேலை?
.
இந்தியாவின் மத்திய அரசு இதில்
சாட்சிக் கையெழுத்துதானே இடவேண்டும்.
அதைவிட்டு விட்டு
ராஜீவ் காந்தியும் ஜெயவர்த்தனாவும்
மாற்றி மாற்றி கையொப்பம் இட்டுக் கொண்டால்
அது எப்படிச் சரியாகும்?
.
யுத்தம் போராளி அமைப்புகளுக்கும்
இலங்கை அரசாங்கத்துக்குமா?
.
அல்லது இவர்களுக்குள்ளா?
.
கோபத்தில் கோவை மட்டுமல்ல
மொத்த தமிழகமுமே கொதித்தெழுந்தது.
.
யார் கோபப்பட்டு….
யார் கொதித்தெழுந்து…
யார் கூக்குரலிட்டு….
யார் கேட்கப் போகிறார்கள்?
.
அப்படி எவர் கருத்தையும் கேட்காமல்
இந்திய ராணுவத்தினை புதை சேற்றில்
கொண்டுபோய்த் தள்ளிய வரலாறும்…
.
எண்ணற்ற ஆண்டுகளாய் சிங்கள அரசின்
பேரின வெறியால் துயருற்று வந்த ஈழ மக்கள்
மேலும் பின்னோக்கி பல்லாண்டுகள்
தள்ளி விடப்பட்ட பேரவலமும்தான் இங்கே


“ஈழம் 87 – வெட்ட வெட்டத் துளிர்க்கிறது மறம்.”
என்கிற படக்கதைப் புத்தகமாக
வெளிவந்திருக்கிறது..
.
ஈழ விடுதலைப் போராட்டத்தின் வரலாற்றையே
திசை மாற்றிப் போட்ட
இந்த உருப்படாத ஒப்பந்தத்தின் காலகட்டமான
1987 ஜூலை தொடங்கி
அமைதியின் பெயரால் சென்ற ஆக்கிரமிப்புப்படை
வாபஸ் ஆன 1990 வரையிலான நாட்களில்
என்னென்ன நடந்தன என்பவற்றை
ஆணித்தரமாக புட்டுப்புட்டு வைக்கிறது
இந்த 143 பக்க புத்தகம்.

அதுவும் ஓவியங்கள் வழியாக.
.
எண்பதுகளுக்குப் பிற்பாடு பிறந்தவர்களுக்கு
அந்த காலகட்டத்திய சம்பவங்களைச் சொல்லும்
இந்த நூல் நிச்சயம் ஒரு கருவூலம்தான்.
.
ஆயினும் இந்நூலை ஒப்பந்தம் உருவான
87 ஆம் ஆண்டில் இருந்து தொடங்கியிருப்பதற்குப் பதிலாக
1983 யூலைப் படுகொலைகள் தொடங்கி
திம்புவில் நடந்த அமைதிப் பேச்சுவார்த்தை வரையிலும்
நடந்த வரலாற்று நிகழ்வுகளோடு கொடுத்திருந்தால்
மிகச் சரியாக இருந்திருக்கும் என்பது எனது எண்ணம்.
.
ஏனெனில்….
அப்போதுதான் இன்றைய தலைமுறையினர்க்கு
இந்திரா காந்தி அம்மையார் ஆட்சிக் காலங்களில்
வெளியுறவுத் துறை கைக்கொண்ட அணுகுமுறைகளுக்கும்
ராஜீவ் காலத்தில் வெளியுறவுக் கொள்கை வகுப்பாளர்கள்
நடந்து கொண்ட வினோத அணுகுமுறைகளுக்குமான
வித்தியாசம் புலப்படும்.
.
போராளி அமைப்புகளுக்கு முகாம்கள்
அமைத்துக் கொடுத்து பயிற்சி அளித்தது…

இலங்கை அரசினை வழிக்குக் கொண்டுவர
பார்த்தசாரதி போன்ற அயலுறவுக் கொள்கை வகுப்பாளர்களது
அனுபவங்களைப் பயன்படுத்திக் கொண்டது உட்பட
எண்ணற்ற சாதகமான நிகழ்வுகள்
நிகழ்ந்த இந்திரா காந்தியின் காலகட்டத்தினையும்…..
.

ஆனால்….
.
ஆணவம்மிக்க அரைவேக்காட்டுத்தனமான
ஊழல் அதிகாரியான ரொமேஷ் பண்டாரியின்
அபத்தமான கூற்றுக்களை நம்பியது…
.
திம்பு பேச்சுவார்த்தையில் ஒன்றுபட்டு நின்ற
அனைத்து போராளி அமைப்புகளையும்
அதன் பிற்பாடு ஒன்றுக்கொன்று மோதவிட்டது….
.
பேச்சுவார்த்தையின் தோல்வியைச் சகிக்காது
ஆன்டன் பாலசிங்கம், சத்தியேந்திரா, சந்திரஹாசன்
போன்றோரை நாடு கடத்தியது….
.
போன்ற வரலாற்றுச் சம்பவங்கள் நடந்த
ராஜீவ் காந்தியின் காலகட்டத்தினையும்….
இன்னும் ஏழெட்டு பக்கங்களுக்கு
தொகுத்துக் கொடுக்கப்பட்டிருந்தால் …..
.
இன்றைய தலைமுறையினருக்கு
இந்திரா காலத்திய அணுகுமுறைகளுக்கும்
ராஜீவின் முதிர்ச்சியற்ற அணுகுமுறைகளுக்குமான
வித்தியாசங்கள் புலப்பட
ஏதுவாக இருந்திருக்கும் என்பது
எனது பணிவான எண்ணம்.
.
அதைவிடவும் ஆக்கிரமிப்புப்படை
இலங்கையில் இருந்து திரும்பியபோது
இங்கு பிரதமராய் இருந்த வி.பி.சிங் அவர்களின்
பங்களிப்பு குறித்தும்
அவர் காலத்தில் அயலுறவு கொள்கை வகுப்பாளர்கள்
ஓரளவுக்கு எவ்விதம் வாலைச் சுருட்டி வைத்திருக்குமாறு
அடக்கி வைக்கப்பட்டிருந்தனர் என்பதையும்
குறிப்பிட்டிருந்தால் இன்னும் சிறப்பாக இருந்திருக்கும்.
.
இந்தவேளையில் எண்பதுகளின் இறுதியில்
வெளிவந்த “களத்தில் கேட்கும் கானங்கள்” என்கிற
ஒலிப்பேழைதான் நினைவுக்கு வருகிறது.
.
இந்திய சிறீலங்கா அரசுகளின் கூட்டுச் சதியால்
பலாலியில் பலியாகி தீருவில் வெளியில்
தீயாகிவிட்ட தியாகிகள் குமரப்பா, புலேந்திரன்
உடன் மேலும் பத்து ஜீவன்களது துயரும்….
.
அத்துரோகத்துக்குத் துணை போன
இந்திய அதிகார வர்க்கமும்…
.
அதன் விளைவாய் இடியுடன் பெருமழை
எழுந்த கதைகளும்
அப்படியே கண்ணில் நிழலாடுகின்றன.
.
அப்பேழை இசையில் துயர் நிரப்பி
நம் செவிகளைத் தொட்டது என்றால்…

இந்நூலோ ஓவியங்களில் துயர் நிரப்பி
நம் கண்களைக் கலங்கடிக்கின்றன,
.
நூலில் நெருடலான விஷயம் ஒன்று உண்டென்றால்…

.”தமிழர்கள், முஸ்லிம்கள், சிங்களவர் இடையே
கிழக்கு மாகாணத்தில் மோதல்கள் ஏற்பட்டன.”
என்று வரும் வரிகள்தான்.
.
தமிழக மக்களிடம் ஈழமக்கள்
கற்றுக் கொள்ள வேண்டியதும் உண்டு
.
கற்றுக் கொள்ளக் கூடாததும் உண்டு.
.
அவ்விதமே ஈழமக்களிடம் தமிழக மக்கள்
கொள்ள வேண்டியதும் உண்டு.
.
தள்ள வேண்டியதும் உண்டு.
.
அதில் ஒன்றுதான் ”தமிழர்கள்… முஸ்லிம்கள்…. என
தமிழ் பேசும் மக்களைப் பிரித்து
பேதப்படுத்தும் சொல்லாடல்.
.
தமிழகத்தினர் இதைப் போன்ற ஆக்கபூர்வமான பணிகளில்
ஈடுபடும்போது தமிழகம்
எப்படிப் பேதமின்றி பிணைந்து கிடக்கிறதோ
அப்படியே தங்களது வார்த்தைப் பிரயோகங்களையும்
அமைத்துக் கொள்வதுதான் முறையானது.
சரியானது.
.
அதுதான் ஈழத்திற்கும் நன்று.
.
தமிழகத்திற்கும் நன்று.
.
இச்சிறு நூலில் ஒப்பந்தத்தை ஏற்றுக் கொள்ளச் சொல்லி
டெல்லி அசோகா ஓட்டலில் வைத்து பிரபாகரன் அவர்களும்
ஆன்டன் பாலசிங்கம் அவர்களும் மிரட்டப்படுவது
.
பிற்பாடு தமிழக முதல்வர் எம்.ஜி.ஆரை வைத்து
சமாதானப்படுத்த முயற்சிப்பது…
.
ராஜீவ் காந்தியுடனான நேரடி சந்திப்பில்
சொல்லும் “ஜெண்டில்மேன் அக்ரிமெண்ட்டான”
எழுதப்படாத ஒப்பந்தம்….
.
அதை நம்பி தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள்
ஆயுதங்களை ஒப்படைப்பது…
.
அதேவேளையில் மற்றொரு புறத்தில்
ஈ.பி.ஆர்.எல்.எப் ( E.P.R.L.F) இயக்கத்தினருக்கு
ரா (R.A.W) ஆயுதங்களை அள்ளிக் கொடுப்பது….
.

இந்தியத் தூதர் தீட்சித்தின் ஆணவப் போக்கு…
.
அமைதியை நிலைநாட்ட என்று அழைத்து வரப்பட்ட
இந்தியப் படையினரை இலங்கைக்கான கூலிப்படையாக
மாற்ற நினைக்கிறார்களே டெல்லியில் உள்ள அதிகார வர்க்கத்தினர்
என உள்ளுக்குள் குமைந்த மேஜர் ஹர்கிரட்சிங்…
.
திலீபனின் துயர் தரும் தற்கொடை….
.
என அனைத்தையும் உள்ளடக்கி இருப்பதற்கு
மனம் விட்டுப் பாராட்டலாம்
இந்நூலாக்கக் குழுவினரை.
.
வன்னிக் கலைஞனின் பொருத்தமான ஓவியங்களுக்கு
மிக நேர்த்தியான வரிகளைத் தந்திருப்பவர்
இயக்குநர் புகழேந்தி தங்கராஜ்.
.
பக்கத்துக்குப் பக்கம் நம் நெஞ்சத்துக்கு நெருக்கமாக
நின்று பேசும் இந்நூல் நம் கரங்களில் தவழ
துணை நின்றிருப்பது பதிப்பாளர் ம.லோகேஷின்
அசாத்திய உழைப்பு
.
( 7010837849 – என்கிற எண்ணுக்கு அழைத்தால்
நூல் உங்கள் கதவைத் தட்டிக் கொண்டு நிற்கும்).
.
.

நன்றி : உயிர்மை ஜூலை 2018

எழுதுபவனெல்லாம் எழுத்தாளனல்ல…


முதல் சந்திப்போடு முடிந்து விடுகிறது எங்கள் எழுத்தாள வாசக உறவு.
பிற்பாடு அவர்கள் தோழர்கள்தான் எனக்கு.
.
எனது எழுத்து அடுத்த கட்ட பரிமாணத்தை நோக்கி
நகர்கிறதென்றால் அது அவர்களது தோழமையால்தான் சாத்தியப்படுகிறது.
.
எழுத்தாளன் என்பவன் மலைமேல் அமர்ந்து
பிரசங்கம் செய்கிறவனாகவும்
வாசகர்கள் அதை வாயைப்பிளந்து கொண்டு
கேட்பவர்களாகவும் இருக்கிற “உறவு”முறை எங்களுக்குள் இல்லை.
.
என் நண்பர் ராஜா கடைகடையாக புத்தகம் போடுபவர்.
ஏறத்தாள இருபதாண்டுகால நட்பு.
தொண்ணூறுகளின் மத்தியில்
நான் தொடர் எழுதிக் கொண்டிருந்த இதழை
ஒவ்வொரு கடையாக ஏறி இறங்கி
விற்பனைக்குப் போடும் இளைஞராக எனக்கு அறிமுகம்.
கட்டுரை வந்தவுடன் அவரிடம் இருந்து போன் வரும்.
.
”என்னண்ணா… இந்த வாரம் சொதப்பீட்டிங்க.
தினத்தந்திக்கு எழுதறமாதிரி எழுதுங்க.
தினமணிக்கு எழுதறமாதிரி எழுதாதீங்க.
அப்புறம் நாங்க எல்லாம் எப்படிப் படிக்கிறது?” என்பார்.
.
அப்பொழுதே புரிந்துவிடும் நாம் ஏதோ
மேதாவித்தனத்தைக் காட்டுவதுபோல்
எழுதியிருக்கிறோம் என்று.
மறுவாரம் திருத்திக் கொள்வேன்.
.
அடிப்படையில் எழுத்தாளனில்லை நான்.
சமூகத்திற்காக பங்காற்ற வேண்டிய பணிகளை
செய்துமுடித்தது போக தேவைப்பட்டால் எழுதுபவன்.
எழுதுவது மட்டுமே எனது வேலையுமல்ல.
.
அது ஈழமாகட்டும்…
கூடங்குள அணுமின் நிலையமாகட்டும்…
சமூக நீதிக்கான சமாச்சாரங்களாகட்டும்
முதலில் அதற்கான பணி. பின்னரே எழுத்து.

எம்மைப் பொறுத்தவரை எழுத்தாளர் வாசகர் உறவென்பது
சமூகப்பணிகளைப் பகிர்ந்து கொள்வதில் அடங்கியிருக்கிறது.
வெறும் எழுத்தை சிலாகிப்பதில் அல்ல.
.
எனது எழுத்தை செதுக்குபவர்கள் செப்பனிடுபவர்கள்
எல்லாம் அவர்கள்தான்.
சொதப்புவதில் மட்டும்தான் எனது பங்கிருக்கிறது.
.
ஆக நான் எழுத்தாளனாக அவதாரம் எடுக்கப்போகிறேன்
என்று வானில் எந்த வால் நட்சத்திரமும் உதிக்கவில்லை.
முண்டாசு கட்டிய மூன்றுபேர் வந்து
எங்கள் வீட்டுக் கதவைத் தட்டி
”ஒரு அசகாய சூர எழுத்தாளன் பிறந்திருக்கிறான்” என்று சேதி சொல்லிப் போகவுமில்லை.
.
இயக்குநர் பாலச்சந்தருக்கு எழுதிய பகிரங்கக் கடிதம்
கோடம்பாக்கத்தின் எரிச்சலுக்கு இரையாயிற்று என்றால்
வைகோவுக்கு எழுதியதோ அவரிடம் இருந்து கடும் கண்டனத்தையும் தொண்டர்களிடம் இருந்து பெருங்கோபத்தையும் கொண்டுவந்து சேர்த்தது.
.
ஒரு திருமண வீட்டில் என்னைக் கண்ட மதிமுக வினர்
“எத்தனைக்கு விலை போனே?” என்றனர்.
.
“நானூறு ரூபாய்க்கு” என்றேன்.
.
ஆம் அதற்கு குமுதம் அனுப்பிய செக்கில் அவ்வளவுதான் குறிப்பிட்டிருந்தது.
.
நடிகர் சங்க கடனுக்காக தமிழக அரசு
தானமாகக் கொடுப்பதாக இருந்த
ஒருகோடி ரூபாயை தராமல் நிறுத்தியதற்கு
நான் எழுதிய “நடுத்தெருவுக்கு வந்துவிட்ட
பாட்டாளி தமிழ் நடிகர்களுக்கு” என்கிற கடிதமும்
ஒரு காரணம் என்றார்கள் எனது வாசிப்பாளர்கள்.
.
”ஒழுங்கா உங்க புத்தகத்தை சிறைக்கு
அனுப்பி வைக்கலேன்னா
அப்புறம் உங்களையும் கடத்த வேண்டி வரும்…” என்று
நடிகர் ராஜ்குமார் கடத்தல் வழக்கில்
சிறையில் இருந்த ஏழுமலை நையாண்டியாக எழுதிய
கடிதத்தை நினைத்தால் இன்றைக்கும் சிரிப்பு வரும்.
.
அப்படிப்பட்ட உரிமை உள்ளவர்களாகத்தான்
என் எழுத்தை செதுக்குபவர்கள் இருக்கிறார்கள் இன்றைக்கும்.
.
அதன் சமீபத்திய உதாரணம்தான் விழுப்புரம் சுப்ரமணியம்.
ஓய்வு பெற்ற காவல் துறை உதவி ஆய்வாளர்.
புத்தகங்களை அனுப்பச் சொல்லி
பல கடிதங்கள் எழுதிச் சலித்த பிறகு
நாஞ்சில் நாடனிடம் எனது அலைபேசி எண்ணை வாங்கி
நேரடியாகவே தொடர்புக்கு வந்துவிட்டார்.
.
எனக்கோ எனது எந்தப் புத்தகத்தையும்
பாதுகாத்து வைக்கும் பொறுப்போ
புத்திசாலித்தனமோ கொஞ்சமும் கிடையாது.

வீட்டில் துணைவியோ அம்மாவோ ஒளித்து வைத்திருக்கிற
புத்தகத்தையும் லவட்டிக் கொண்டுபோய்
யாருக்காவது கொடுத்துவிடுவேன்.
அப்புறம் எங்கிருந்து அவருக்குக் கொடுக்க?
.
கடைசியில் கடுப்பாகிப்போய்
“இனி உன்னோட எந்தக் கர்மமும் எனக்கு வேண்டாம்.
உனக்கொரு கும்பிடு…
உன் புத்தகத்துக்கு ஒரு கும்புடு” கடுதாசி எழுதிவிட்டார் சுப்ரமணியம்.
.
இதை விலாவாரியாகச் சொல்லி
”யாராவது தருமம் பண்ணுங்க துரைகளா…” என
முகநூலில் புத்தகப் பிச்சை எடுக்க….
.
“விடுங்கண்ணே நாமளே எல்லா புக்கையும் ப்ரிண்ட் போட்டர்லாம்…”ன்னு
தம்பி இசாக் வந்து குதிக்க
ஆரம்பமாகியிருக்கிறது அடுத்த அத்தியாயம்.
.
ஆக முதல் வரியிலேயே சொன்னதைப் போல
எழுதுபவனெல்லாம் எழுத்தாளனுமல்ல.
வாசிப்பதனால் மட்டுமே அவர்கள் வெறும் வாசகருமல்ல.
.
எழுத்தாளன் – வாசகன் என்கிறபோது
அதில் ஏதோ ஒரு அந்நியத்தன்மை இருப்பதாகவே உணர்கிறேன்.
.
என்னைப் பொறுத்தவரை அது ஒரு வழிப்பாதை.
.
எம்முடையதோ தோழமை.
.
அது எழுத்தாளனை தேர்ந்த வாசகராகவும்….
வாசகரை நல்ல படைப்பாளியாகவும்
மாற்றும் வல்லமை கொண்டது அத் தோழமை.
.
.
(நன்றி : அந்திமழை ஜனவரி 2018)

நீதி என்பது நாம் தேடும் சட்டபுத்தகங்களில் இல்லை….

உணவுப் பொட்டலத்தைத் ”திருடி”த் தின்றார்கள் என்று சொல்லி,
வட இந்தியாவில் இரு சிறுவர்களை அடித்து உதைத்து
செருப்பு மாலை போட்டு இழுத்துச் சென்றிருக்கிறார்கள்.
இதைப் படித்ததும் மனது வேதனையால் கனத்தது.
.
வடக்கே அப்படி நடந்தது என்றால்
தெற்கே தமிழகத்தில் நடந்த வேறொரு சம்பவம்
ஏனோ நினைவுக்கு வந்தது.
.
தச்சு வேலைக்காக மதுரையில் இருந்து வந்த
இளைஞன் ஒருவன் தாராபுரத்தில் பேருந்து நின்றபோது
பசி தாளாமல் அங்கிருந்த கடையில்
ஒரு பன்னை எடுத்துச் சாப்பிடும்போது சிக்கிக் கொள்கிறான்.
.
அடி உதையோடு போலீஸ் ஸ்டேஷனில் ஒப்படைக்கப்பட்ட
அவனை மறுநாள் காலை மாஜிஸ்ட்ரேட்
முன்பாகக் கொண்டுபோய் நிறுத்துகிறது போலீஸ்.
.
இப்போது திருப்பூர் மாவட்ட நீதிபதியாகவும்
அப்போது மாஜிஸ்ட்ரேட் ஆகவும் இருந்த
ஜியாபுதீன் முன்பு வழக்கு விசாரணைக்கு வருகிறது.
.
போலீஸ் கூட்டிவந்த இளைஞனை
ஒருபார்வை பார்த்து விட்டு
“என்ன விவரம்?” என வினவுகிறார்
ஜியாபுதீன். விவரம் சொல்கிறது போலீஸ்.
.
பசிக்கொடுமையால் பன் திருடிய இளைஞனிடம்
சில கேள்விகள் கேட்டுவிட்டு
”என்ன விட்டுவிடலாமா?” என்கிறார் போலீசிடம்.
.
”அய்யா இவனுகள எல்லாம்
உள்ள போட்டாத்தான் திருந்துவானுகய்யா…” என
முனகுகிறார் இன்ஸ்பெக்டர்.
.
“அட அதில்லப்பா ஏதோ பசின்னு
ஒரு பன்னைத் திருடீட்டான்
அதுக்குப் போயி சிறைக்கெல்லாம் அனுப்பனுமா?” எனக்கேட்க..
.
”இல்லீங்கய்யா இன்னும் இன்வெஸ்டிகேஷன்
பெண்டிங்…ல இருக்கு”ன்னு தலையைச் சொறிகிறது போலீஸ்.
.
”இதுல என்னய்யா இன்வெஸ்டிகேஷன் இருக்கு….” என்று கூறியபடி
அந்த இளைஞனின் பக்கம் திரும்புகிறார் மாஜிஸ்ட்ரேட்.
.
”ஏம்ப்பா நேத்து நைட் எங்க இருந்தே?” என்று கேட்க…
.
”ராத்திரி முழுக்க ஸ்டேஷன்லதான்யா
இருந்தேன்.” என்கிறான் அந்த இளைஞன்.
.
”ஆமா…. காலைல ஒன்னுக்கு ரெண்டுக்கு எல்லாம் போனியா?”
என்று மாஜிஸ்ட்ரேட் கேட்க….
.
இதையெல்லாம் எதற்கு இவர் கேட்கிறார் என்று
எதுவும் புரியாமல் ”ஆமாங்கய்யா போனேன்…” என்று
சொல்லி தலையாட்ட
.
”அதெல்லாம் போன சரி…. எங்க போன?” என்கிறார் மீண்டும்.
.
”ஸ்டேஷன்லதான்யா” என்று வெட்கத்துடன் சொல்ல….
.
சிரித்தபடி போலீஸ் பக்கம் திரும்புகிறார்
மாஜிஸ்ட்ரேட் ஜியாபுதீன் .
”அப்புறம் இதுல என்னய்யா
இன்வெஸ்டிகேஷன் பெண்டிங்….?

அவன் பன்னு திருடுனான் சரி….
அதை உங்க ஸ்டேஷன்லயே
இன்னைக்குக் காலைல வேற விதமா விட்டுட்டு வந்துட்டான்.
.
ஆக…. திருட்டுப் போன புராபர்ட்டி
Recover ஆயிடுச்சல்ல…
அப்புறம் எதுக்கு ஜெயிலு?” என்று கேட்க….
.
இன்ஸ்பெக்டர் தலைசுற்றிக் கீழே விடாதபடி
பிடித்துக் கொள்கிறார் கூட வந்த ஏட்டய்யா.
.
டவாலியைக் கூப்பிட்டு பன் திருடிய அந்த இளைஞனுக்கு
ஒரு பெரிய சைஸ் பன்னும் குடிக்கத் தண்ணீரும்
கொண்டு வர ஏற்பாடு பண்ணச் சொல்லி
பணமும் கொடுத்து அனுப்புகிறார் மாஜிஸ்ட்ரேட்.
.
”இதுதான் உனக்கு தண்டனை.
இந்த கோர்ட் கலையறதுக்குள்ள
நீ இதை முழுசா சாப்பிட்டுட்டுத்தான் போகணும்”
என்றபடி அடுத்த வழக்குக்கு நகர்கிறார் அந்த மனிதர்.
.
ஆக…
.
நீதி என்பது நாம் தேடும் சட்டபுத்தகங்களில் இல்லை.
.
அது நம் இதயங்களில் இருக்கிறது.
.
.
( “டுபாக்கூர் பக்கங்கள்” – குமுதம் )

அபிராமி…. அபிராமி…..


ஆனாலும் ரஜினிக்கு இந்தக் குசும்பு கூடாது.
.
சொல்வதென்றால் டைரக்ட்டா
சொல்ல வேண்டீதுதானே?
.
அதுவும் தனது நாற்பத்தி நான்கு ஆண்டு நண்பரிடம்.
.
போனில் சொல்லலாம்….
அல்லது நேரில் சொல்லலாம்….
அதற்காகவெல்லாம் கோபித்துக் கொள்ளக்கூடியவரா கமல்?
.
அதை விட்டு விட்டு
பொது வெளியில் குத்திக்காட்டலாமோ?
.
“நான் 23 வருசம்தான் கர்நாடகாவுல இருந்தேன்.
ஆனா 44 வருசம் தமிழ்நாட்டுல உங்க கூடத்தான் வாழ்ந்திருக்கேன்.
என்னத் தூக்கிப் போட்டா…
இமையமலைல போய் விழுவேனே தவிர
வேற எந்த மாநிலத்துலயும்
போயி விழமாட்டேன்…..”ன்னு
உள்குத்தல்ல ஒரு வெளிக்குத்தே குடுக்குறாரே ரஜினி….
.
இது நியாயமா?
என்பதுதான் நமது வருத்தம்..
.
”விஸ்வரூபம்” படப்பிரச்சனை வந்தபோது
ஏதோ ஒரு ஆதங்கத்துல சொல்லீருக்கலாம் கமல்….

”நான் தமிழ்நாட்டை விட்டு
”மதசார்பற்ற” வேற மாநிலத்துக்குப் போறேன்….”ன்னு.
.
நானும்கூட ஒருவேளை குஜராத்துக்குத்தான்
போவாரு போலிருக்குன்னு நெனச்சேன்.
.
அதை அப்பவே அவரும் மறந்தாச்சு…
நாமும் மறந்தாச்சு.
.
ஆனால் அவ்வளவு பேரு மத்தீல
பப்ளிக்கா ”நல்ல உள்ளம் உள்ள தமிழர்கள விட்டு
நான் பூமீல எந்த இடத்துக்குப் போவேன்?
சித்தர்கள் இருக்குற இமயமலைக்குப் போவேனே தவிர…
நிச்சயம் வேற எந்த மாநிலத்துலயும்
போயி விழமாட்டேன்….” ன்னு
கமலை மனசுல வெச்சுட்டு
ரஜினி சொன்னதக் கேட்டதும்தான்
மனசுக்குக் கஷ்டமாயிருச்சு….
.
ம்ம்ம்….
எனக்கு உண்டான காயம் அது தன்னால ஆறீரும்….
.
எனக்கு என்ன காயம்ன்னாலும்
என் ஒடம்பு தாங்கீரும்…..
ஆனா அவுரு ஒடம்பு தாங்குமா?
.
ஆனா…
நான் அழுது என்னோட சோகம்
கமலைத் தாக்கீருமோன்னு நெனைக்கறப்பதான்
அழுகை அழுகையா வருது….
.

.
.
( “டுபாக்கூர் பக்கங்கள்.” – குமுதம் வார இதழ். )