“கற்றது தமிழ்”….

pic1.jpg

  

தமிழ் சினிமாவுக்கு என்றும் அழிவில்லை   இயக்குனர் பாலுமகேந்திரா பேச்சு   

                                                                                                                                                                கோவை, அக்.29: ‘‘தமிழ் சினிமாவுக்கு அழிவு என்பது என்றும் இல்லை. புதிய இளைஞர்களின் வருகையால் புதுப்பிக்கப்பட்டுக்கொண்டே இருக்கும்,’’ என இயக்குனர் பாலுமகேந்திரா கோவை விழாவில் பேசினார்.

கோவை நாய்வால் திரைப்பட இயக்கம் சார்பில் கற்றது தமிழ் எம்.ஏஇயக்குனர் ராமுக்கு பாராட்டு விழா நேற்று நடந்தது. வழக்கறிஞர் சிவக்குமார் வரவேற்றார். இதில், இயக்குனர் பாலுமகேந்திரா பேசியதாவது:

சினிமா வாழ்வில் என்னை முதலில் பாதித்த படம் பாரசக்தி. ரத்தகண்ணீர், மனோகரா, திரும்பிப்பார் ஆகிய படங்கள் ஆவேசமாக தமிழ் உணர்வை ஊட்டின. நல்ல இயக்குனர் இருந்தால்தான் ஒளிப்பதிவாளர் மிளிர முடியும். இலக்கியத்தை ஆழமாக படிப்பவன்தான் நல்ல சினிமாவை தரமுடியும். படைப்பாளியை விட படைப்பு முன்னிலை வகிக்க வேண்டும். உண்மையான படைப்பு சமூக அவலத்தை பிரதிபலிக்க வேண்டும். சமூக அக்கறை உள்ளவனே சிறந்த படைப்பாளியாக முடியும். மெல்லத்தமிழினி சாகும் என்ற வார்த்தை போல மெல்ல தமிழ் சினிமா சாகும் என்ற கருத்து உள்ளது. இது போன்ற படைப்புகள் படைப்பாளிகள் மூலம் தமிழ் என்றும் வாழும். நகரத்து பேருந்துகளில் கனவுகளுடன் பயணிக்கும் இளைஞனும், கிராமத்து வயல்களில் சினிமா சுமந்து நம்பிக்கையுடன் திரியும் இளைஞனும் புதிது புதிதாக தமிழ் சினிமாவிற்கு வந்து கொண்டே இருப்பார்கள். இதனால் தமிழ் சினிமாவிற்கு அழிவு என்பதே இல்லை. இவ்வாறு பாலுமகேந்திரா பேசினார்.

கவிஞர் முத்துகுமார், எழுத்தாளர் பாமரன் உட்பட பலர் கலந்து கொண்டனர்.

இயக்குனர் ராம் பேசுகையில், ‘‘பாலுமகேந்திரா இந்த படத்தை பார்த்ததும் ஆசியாவின் சிறந்த 5 படங்களில் ஒன்று என்று பாராட்டினார். இந்த வார்த்தைதான் எனக்கு விருது. இந்த படத்தை திரும்பவும் ஒருமுறை கூட என்னால் பார்க்க முடியாது. காரணம் ஒவ்வொரு பிரேமிலும் இன்னும் சிறப்பாக செய்திருக்கலாமோ என்ற ஆதங்கம் மேலிடுகிறது.

ஒரு படைப்பாளிக்கு பொறுமையுடன் காத்திருப்பது முக்கிய தகுதியாகிறது. ஒரு படைப்பை உன்னிப்பாக கவனித்து படைப்பாளியின் உள்வலியை, உணர்த்த விரும்பும் வரியை பார்வையாளன் புரிந்து கொள்வதில்தான் வெற்றி உள்ளது. கிரேன் போகமுடியாத அச்சன்கோயில், புல்மேடு போன்ற மலைப்பகுதிகளில் கூட சென்று ஒரு காட்சிக்காக பல நாள் கஷ்டப்பட்டோம்.

இயக்குனர் தனக்கு வேண்டியதை பெறுவதில் முரட்டு பிடிவாதம் காட்டினால் மட்டுமே ஜெயிக்க முடியும். 96ம் வருடம் பாலுமகேந்திராவிடம் உதவி இயக்குனர் வாய்ப்பு கேட்டு சென்றபோது மறுத்து விட்டார். அவரிடமே பிறகு உதவி இயக்குனராக சேர்ந்தேன். எனது அடுத்த படத்தை ஒளிப்பதிவு செய்ய பாலுமகேந்திரா ஒப்புக்கொண்டது எனது பாக்கியம்.

இவ்வாறு ராம் பேசினார்.

– நன்றி தினகரன்

தமிழ் சினிமாவில் ஆபாசம் அதிகரித்துவிட்டது

எழுத்தாளர் பாமரன் குற்றச்சாட்டு  

                                                                               கோவை, அக். 28- 

 கற்றது தமிழ்திரைப்பட இயக்குனர் ராமுக்கு நாய்வால் திரைப்பட இயக்கம் சார்பாக கோவையில் இன்று பாராட்டு விழா நடத்தப்பட்டது.  நிகழ்ச்சியில் டைரக்டர் பாலு மகேந்திரா, பாடல் ஆசிரியர் நா.முத்துக்குமார், எழுத்தாளர் பாமரன் ஆகியோர் சிறப்பு விருந்தினர்களாக கலந்து கொண்டனர்.  

விழாவில் எழுத்தாளர் பாமரன் பேசும்போது கூறியதாவது:- 

தற்போது திரைப்படதுறை மிவும் சீரழிந்து வருகிறது. படம் பார்க்க குடும்பத்துடன் செல்ல முடியவில்லை. ஒரு சில டைரக்டர்கள்தான் உணர்ச்சி களையும், உணர்வுகளையும் வெளிக்காட்டுகின்றனர். மற்ற டைரக்டர்கள் அனைவரும் பணத்துக்கு ஆசைப்பட்டு படம் எடுக்கின்றனர். டைரக்டர் ராம் போன்ற சிலர் தமிழ் சினிமாவுக்கு தற்காலிக புத்துணர்ச்சி தருகிறார்கள். இந்த படத்தில் டைரக்டர் ராம் உண்மை நிலையை தைரியமாக எடுத்து சொல்லியுள்ளார்.  

இந்த படத்தில் தமிழ் படித்தவர்கள் மட்டுமல்லாமல் அதை சார்ந்து படித்தவர்களுக்கும் இதே நிலைதான். இந்த படத்திற்கு எவ்வளவு எதிர்ப்பு கிளம்புகிறது என்று பார்த்து வெற்றி நிர்ண யிக்கப்படும் என்றார். டைரக்டர் சங்கர் தனது பாய்ஸ் படத்தில் சென்னை தி நகர் சென்றால் பெண்களை இடிக்கலாம் என்று காட்டியுள்ளார். அதே தி நகரில் ஒரு இளைஞன் வேலை தேடுவதைத்தான் ராம் காட்டியுள்ளார். இதுதான் இவர்களுக்குள் உள்ள வித்தியாசம். ஜென்டில்மேன் படத்தில் டிக்கிலோனா விளையாட்டை காட்டிய சங்கர்தான் பாய்ஸ்சில் பெண்கள் மீது இடிப்பதை காட்டியுள்ளார். 

அவ்வைக்கு அருநெல்லிக் கனி கொடுத்த பாரி மன்னனின் மகள்கள் அங்கவை, சங்கவை. இவர்களை ஒரு தமிழ் பேராசிரியரே கேவலப்படுத்தியுள்ளார். சம்பள உயர்வுக்கு குரல் கொடுக்கும் தமிழ் ஆசிரியர்கள், தமிழ் நசுக்கப்படுவதற்கு குரல் கொடுக்கவில்லை. இது கண்டனத்துக்குரியது.  

விழாவில் டைரக்டர் பாலுமகேந்திரா பேசியதாவது:- படைப்பாளிகளின் வெளிப்பாடு என்பது அவர் வாழும் சமூகத்தை அடையாளப்படுத்துவதாக இருக்க வேண்டும். சில சமயங்களில் அது முடியாமல் போகிறது. ஒரு படைப்பாளிக்கு சமூக அக்கரை அவசியம்தானா? ஒரு திரைப்படத்தின் மூலம் சிரிக்க வைப்பது கூட சமூக அக்கறைதான். கற்றது தமிழ் இன்றைய வாழ்க்கையோடு நேரிடையாக சம்பந்தப்பட்ட கதை . இந்தப்படத்தின் ஒளிப்பதிவாளர் கதிருக்கு நல்ல எதிர்காலம் இருக்கிறது”. இவ்வாறு அவர் பேசினார். 

நன்றி : மாலைமலர்

img_6020.jpg

திறமையான இளைஞர்களால் தமிழ் சினிமா உயிர் வாழும்

இயக்குநர் பாலு மகேந்திரா உருக்கம்

கோவை, அக். 29-

தமிழ் சினிமா மோசமாகிவிடவில்லை. திறமையான இளைஞர்கள் கட்டாயம் வருவார்கள். இவர்கள் தமிழ் சினிமாவை சாகவிட மாட்டார்கள். என திரைப்பட இயக்குநர் பாலு மகேந்திரா பேசினார்.

கோவையில் ‘கற்றது தமிழ்” திரைப்பட இயக்குநர் ராமுக்கு பாராட்டு விழா நடந்தது. “நாய்வால்” திரைப்பட இயக்கத்தின் சார்பில் நடந்த விழாவில் இயக்குநர் பாலு மகேந்திரா, பாடலாசிரியர் நா.முத்துக்குமார், எழுத்தாளர் பாமரன் மற்றும் பலர் கலந்து கொண்டனர்.


விழாவில் இயக்குநர் பாலு மகேந்திரா பேசியதாவது:
“ ‘கற்றது தமிழ்’ படத்தில் தமிழின் மீதான ஆத்மார்த்தமான அக்கறை வெளிப்படுகிறது. மிக அபூர்வமாகத்தான், இது போன்ற படைப்புகள் வெளியாகின்றன. தொடர்ந்து இதே போல் அழுத்தமான படங்கள் இவரிடம் இருந்து நிச்சயம் வரும். ஒரு படைப்பாளியின் வெளிப்பாடு என்பது, வளரும் சமூகத்தை அடையாளம் காட்டுவதாக இருக்க வேண்டும். பல நேரங்களில் இது சாத்தியப்படாமல் போய் விடுகிறது. “கற்றது தமிழ்” படத்தின் கருத்து, அன்றாட வாழ்க்கையில் இருந்து எடுக்கப்பட்டது. அதன் ஒரு பகுதியை ரத்தமும் சதையுமாக பிய்த்து எடுத்து வந்துள்ளார் ராம். ஒளிப்பதிவாளர் கதிர் ஒளிப்பதிவின் உச்சத்துக்குச் சென்றுள்ளார்.

இசையமைப்பாளர் இளையராஜாவுடனான எனது உறவு “மூடுபனி” முதல் தொடர்கிறது. எனது அர்த்தமுள்ள மெளனங்களைப் புரிந்து கொண்டு, அதை தனது இசையால் இளையராஜா எப்போதும் கலைத்ததில்லை. “எடிட்டிங்” என்பது பூமாலை போன்றது. மாலையான பின்பு அதன் பூர்வீகத்தை யாரும் தேடுவதில்லை. அதே போல் சிறந்த படத்தின் எடிட்டிங் என்பது காட்சிகளின் “கட்”களை உணர்த்தாமல் இருக்க வேண்டும். “கற்றது தமிழ்” படத்தில் இந்தக் கலை கைவந்துள்ளது.

 \தமிழ் சினிமா மோசமாகி விட்டது என யாரும் நினைக்க வேண்டாம். குப்பைகளுக்கு நடுவே பாலா, ராம் போன்ற இளைஞர்கள் இன்னும் வருவார்கள். சினிமாவில் சரியான வாய்ப்பு கிடைக்காததால் இன்று நெரிசல் மிகுந்த பஸ்களிலும், வயல் வெளிகளிலும் சிரமப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் பல இளைஞர்கள் கட்டாயம் வருவார்கள். இவர்கள் தமிழ் சினிமாவை சாக விட மாட்டார்கள்”. இவ்வாறு பேசிய இயக்குநர் பாலு மகேந்திரா உணர்ச்சி வசப்பட்டு மேடையில் அழுதே விட்டார்.

திரைப்பட பாடலாசிரியர் முத்துக்குமார் பேசுகையில், “இயக்குநர் பாலு மகேந்திராவின் பரம்பரையினர்தான் இனி வரும் சினிமாவை ஆளப்போகிறவர்கள். பாலு மகேந்திராவின் உதவியாளராக இருந்த பாலாவிடம் இருந்து அமீர் வந்துள்ளார். இப்போது ராம் வந்துள்ளார். இது ஒரு மரபுச்சங்கிலி. நானும் இயக்குநராகத் திட்டமிட்டுள்ளேன். இன்று தமிழ் வகுப்புகள் கல்லூரியின் ஏதாவது ஒரு மூலையில் குடோன்கள் போல் உள்ளன. தமிழை ஈடுபாட்டுடன் படித்தால் நிச்சயம் வேலை கிடைக்கும். “கற்றது தமிழ்” மிகக் கூர்மையான அரசியல் படம். அனைத்து இளைஞர்களும் ஒன்று சேர்ந்து இப்படத்தை வெற்றி பெறச் செய்யவேண்டும்.” என்றார்.

இயக்குநர் ராம் தனது ஏற்புரையில், “ கற்றது தமிழ் படத்தை அனைவராலும் ஏற்றுக் கொள்ள முடியாது. சிலரிடம் இதன் கருத்துக்கள் கோபத்தை ஏற்படுத்தும். ஒரு கலை கோபத்தை ஏற்படுத்தினால் அது வெற்றி பெற்றது என அர்த்தம். படத்தைப் பார்த்த இயக்குநர் பாலு மகேந்திரா “ஆசியாவின் சிறந்த ஐந்து திரைப்படங்களில் கற்றது தமிழ் படமும் ஒன்றாக பேசப்படும்” என்றார். இந்த வார்த்தைகள் போதும் எனக்கு. வேறு விமர்சனங்கள் குறித்து கவலை இல்லை. இன்று கிடைக்கும் பாராட்டுக்கள் நிறைய கடமைகளைத் தந்துள்ளது. இதை நிறைவேற்ற நான் உழைப்பேன்.” என்றார்.

எழுத்தாளர் பாமரன் பேசுகையில், “1970 களில் ஆரோக்கியமான  சினிமாக்கள் வந்தன. அப்போது இயக்குநர்கள் பாலு மகேந்திரா, மகேந்திரன் போன்றவர்கள் கருத்துள்ள படங்களை எடுத்தனர். தற்போது திரைக்கு வரும் படங்களை குடும்பத்துடன் அமர்ந்து பார்க்க முடிவதில்லை. இது மிகவும் வருத்தப்பட வேண்டிய விஷயம். இயக்குநர் ராம் இயக்கிய ‘கற்றது தமிழ்’ படம் எதார்த்தத்துடன் கூடிய நல்ல படங்களை பிறர் எடுக்க வேண்டும் என்பதற்கான மனுவாக எடுத்துக் கொள்ளலாம். இப்படத்தில் சமூகத்தின் அவலம் அப்படியே சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளது” என்றார்.

நன்றி : தினமலர்.

Advertisements

திரையுலக தருமி – ‘மேதை’ மணிரத்னத்துக்கு,(கிளைமேக்ஸ்)

நேற்றைய பதிவின் தொடர்ச்சி 

‘பம்பாய்’ உனக்கு விஷமா? உன்னையெல்லாம் விஷம் வெச்சுத்தான் காலி பண்ணனும்னு கோபத்துல அவன் சட்டையவே எகிறிப் புடுச்சிட்டேன்.

‘அய்யோ… என் சட்டைய உடு…
என் முதுகெலும்பு… முதுகெலும்பு’ன்னு கத்தறான்.

முதுகெலும்பப் பத்தி நீ பேசாத… இந்தக் கோடம்பாக்கத்துலயே எங்காளுக்கு மட்டும்தான் இருக்கு அது… மொதல்ல சொல்லு அதுல என்ன விஷம்ன்னு…?

“சரி… சொல்றேன்… சொல்றேன்…
இப்போ
குப்புசாமி மயக்கம் போட்டு விழுந்தான் – சுப்ரமணி சோடா குடுத்தான் அப்படீங்கிறத… திருப்பிப் போட்டு படி…
சுப்ரமணி சோடா குடுத்தான் – குப்புசாமி மயக்கம் போட்டு விழுந்தான்னுவரும். கேக்கறவனுக்கு… இவன் சோடா குடுத்ததுனாலதான் அவன் மயக்கமே போட்டானோன்னு சந்தேகம் வந்துரும்.
அந்த மாதிரி…
வடநாட்டுல இருந்த மசூதிய இடிக்கறதுக்கு முன்னாடி
என்னென்ன அட்டகாசம் நடந்துச்சு…?
இந்த நாட்டோட முப்படைகளும் நின்னுக்கிட்டு இருந்தப்பவே
அவுங்களால எப்படி இடிக்க முடிஞ்சது…?
அவுங்க கையில துப்பாக்கி வெச்சிருந்தாங்களா…
இல்ல கைராட்டையும் பஞ்சும் வெச்சிக்கிட்டிருந்தாங்களா…?
இடிச்சதும் இல்லாம டிசம்பர் 7 ஆம் தேதி வெற்றி ஊர்வலம் விட்டாங்களே… இதையெல்லாம் மொதல்ல உங்க மேதை சொல்லாம…
இடிச்சதுக்கப்புறம் கதைய ஆரம்பிக்கறாரே…
அதுதான் வருத்தம்… அவ்வளவுதான்’

ம்……. அதையெல்லாம் சொல்லணும்னா…
அந்தக் காலத்துல விடிய விடிய நடக்குமே
தெருக்கூத்து அதுலதான் சொல்ல முடியும்.
மூணு மணி நேர படத்துல முடியாதுன்னேன்.

சரி வேண்டாம்…
சிவசேனா தலைவர் பால்தாக்கரே
அந்தக் கலவரத்துக்கு முன்னாடி தன்னோட
‘சாம்னா’ங்கிற பத்திரிக்கையில
‘இனி வரும் நாட்கள் நமக்கானவை’ன்னு எழுதி
கலவரத்துக்குப் பச்சைக்கொடி காட்டுனதையும்…
அதுக்கு முன்னாடியே ‘சிவசேனா’ கட்சிக்காரங்க
‘வீட்டு வசதி வாரிய ஊழியர்கள்’ மாதிரி
வீடு வீடாப் போயி எங்கெங்கே ‘பாய்க’ குடியிருக்காங்கன்னு
பட்டியல் எடுத்ததையும் துல்லியமா
‘இந்திய மக்கள் மனித உரிமைகள் குழு’ சொல்லுச்சே
அதையாவது காட்டீருக்கலாமில்ல…
பிரச்சனைக்கு எது காரணமோ அதக் காட்டாம…
முக்கியக் காரணத்தை கை கழுவீட்டு
பிரச்சனைய மட்டும் படம் எடுக்கறது
எல்லாத்துக்கும் சுலபம்தான்.
அட… இதுவாவது கெடக்கட்டும்…
பம்பாய் கலவரத்துல இந்துக்களாலேயே
பல தமிழர்கள் கொல்லப்பட்டாங்களே…
ஆயிரக்கணக்கில் தமிழர்கள் அகதியா அடிச்சு தமிழகத்துக்குத்
துரத்தப்பட்டாங்களே… அதப்பத்தி… ஒரு இடத்துல…
ஒரே ஒரு இடத்துல… காட்டீருக்கலாமில்ல” அப்படீங்கறான்.

இங்கபாரு கந்தசாமி. இப்ப நெலமை சரியில்லை…
நீயும் இந்து மத துரோகியா மாறுவேன்னு கொஞ்சங்கூட எதிர்பார்க்கலே… முஸ்லீம்களின் கைக்கூலி நீ…ன்னு அடிச்சேன் ஒரு அடி…

ஆனா… பையன்தான் அசரல.

‘நான் இந்துவா இல்லையாங்கிறத அப்புறம் பார்த்துக்கலாம்.
‘நட்டகல்லும் பேசுமோ நாதன் உள்ளிருக்கையில்’ன்னு கேட்ட
சிவவாக்கியரயே பாகிஸ்தான் கைக்கூலின்னு சொல்லீருவீங்க நீங்க.

சுருக்கமாச் சொல்றேன்:

சவத்தை வெச்சு சிவசேனா சம்பாரிச்சது முதல்வர் பதவி.

சவத்தை வெச்சு உங்க மேதை சம்பாரிச்சது 4 கோடி. புரிஞ்சுதா…?”

சரி சரி இதெல்லாம் எங்க ‘மேதை’ அவசரத்துல மறந்திருக்கலாம்.
ஆனா படத்தை எவ்வளவு எதார்த்தமா எடுத்திருக்காரு
அதைப்பத்தி சொல்ல உனக்கு ஒரு வார்த்தை கூடக் கெடைக்கலியா?

“எதுய்யா எதார்த்தம்…? 
‘பாய்’ன்னாலே வீட்டு சுவத்துல வீச்சரிவாள் வைச்சிருப்பான்…
வேல செய்யுற எடத்துல கூட உத்தரத்துல சொருகி வெச்சிருப்பான்கிறதுதான் எதார்த்தமா?

காதலன் பிள்ளையார் சுழிபோட்டு காதல் கடிதம் எழுதறதும்…
காதலி குர்ரான எடுத்துக்கிட்டு பம்பாய் போறதும்…
சாயிரா பானுவை வீட்டுக்காரர்கிட்ட
வெறும் பானுன்னு அறிமுகப்படுத்துறதும்…
பாக்குறப்போ இவுங்க மனது முழுக்க மதம் தான் வியாபிச்சு இருக்குன்னு அப்பட்டமாத் தெரியுது.

அலைகள் ஒய்வதில்லை பாத்தியா…
அதுல மதம் பெருசா?  காதல் பெருசாங்கறப்போ…
அந்தப் பையன் பூணூல அறுத்து வீசறான்.
காதலி சிலுவையப் பிச்சு வீசறா…
இந்த மண்ணுக்கேத்த தன்மையே அதுதான்யா.
மதத்தை மிதி – மனுசனை மதிங்கற தத்துவம் உதிச்ச மண்ணுய்யா இது.
மத உணர்வு – மத வெறியா ஆகறதுக்கு ரொம்ப காலம் ஆகாது.
அதப் புரிஞ்சுக்கோ…
மதவெறிய மட்டுமல்ல மதத்தையே கீழே போட்டு மிதின்னு சொல்றதுதான்
சரியான வழி”ன்னு சொல்லி ‘சாமி’ வந்த மாதிரி ஆடறான்.

போதும்… போதும்… நிறுத்துன்னு சொல்ல வேண்டி வந்துடுச்சு.
சரி பேச்சை வேற திசைக்கு மாத்தலாம்னு நினச்சு…

சரி அது கெடக்கட்டும் கழுதை…
‘சென்சாருக்கெல்லாம் முதுகெலும்பு கிடையாது’ன்னு
சொல்லீருக்காரே எங்காளு, அதைப் பாத்தியான்னு கேட்டு வாய மூடல…

“இந்த ‘ஸ்பைனல் கார்டு’ பத்தியெல்லாம் பேச
உங்காளுக்கு யோக்கியதையே கிடையாது.
மதவெறியப் பத்தி படமெடுத்துட்டு…
அந்த மதவெறிக்கே யார் காரணமோ…
அந்த பால்தாக்கரே கிட்டயே போட்டுக் காமிச்சப்போ
இந்தாளு முதுகெலும்பு எந்த ஊர் மேயப் போச்சு?
உங்காளு…
ஹவாலா மோசடி பத்தி படமெடுத்து
ஹர்சத் மேத்தாகிட்ட போட்டுக் காட்டுவாரு…
ஈழத்தமிழரப் பத்தி படமெடுத்து
சந்திரிகா கிட்டே போட்டுக் காட்டுவாரு.

மாமன் செத்தா மசுராச்சு
மாமன் கம்பளி எனக்காச்சுங்கிற கதையா
எவனோ சாவுல இந்தாளு இதுவரைக்கும் சம்பாதிச்சிட்டு…
இன்னைக்கு ‘முதுகெலும்பிருக்கா…?
கிட்னி இருக்கா?’ன்னு கூச்சல் போடறாரே…
அவுங்க நான் சொன்னதையெல்லாம் திருப்பி சொல்லி…
‘உனக்கு மூளை இருக்கான்னு கேட்டா எப்படி இருக்கும்?
இனி உன் மேதையப் பத்தி பேசுனா அவ்வளவுதான்…
நம்ம சகவாசமே முறிஞ்சிரும்…
ஞாபகம் வெச்சுக்கோ”ன்னுட்டு கெளம்பீட்டான்.

தலைவா! உங்க படங்கள எல்லாம் பாக்குறபோது…
உங்களுக்கு ‘கலாச்சாரக் காவலர்’ன்னு ஒரு பட்டம் குடுத்தா
தப்பேயில்லைன்னு தோணுது.
ஒரு பொண்ணப் பாத்த பத்தே நிமிசத்தில
வளவளன்னு போட்டுத் தீட்டாம…
ஓடிப் போயிரலாமான்னு கேக்கறதும்…
‘இதயத்தைத் திருடாதே’ல பட்டம் குடுக்க வர்ற
பொம்பளகிட்ட ஐ லவ்யூங்கறதும்
திரை வரலாற்றுலயே ஒரு திருப்புமுனைங்க.

அக்கினி நட்சத்திரத்துல அமலா சிகரெட் குடிக்கறது மாதிரி
காட்டீருக்கிறது மூலமா ஆணாதிக்க வெறியர்களுக்கு
சரியான அடி குடுத்திருக்கீங்க.
எம்.ஜி.ஆருக்குப் பிறகு கிழவிகளக் கரிசனையாப் பாக்குறதுக்கு
உங்களவிட்டா வேற ஆளே கிடையாதுன்னு எனக்குத் தெரியும்.

ஆனா… கந்தசாமிதான் விடமாட்டான்.
“யோவ்… உன் ஆளு கெழவிய ஆட உடறதப்
பாத்துப் பாத்து சலிச்சுப்போச்சு.
‘தளபதில கெழவி கூட ஒரு பாட்டு…
ரோஜாவுல முப்பது நாப்பது கெழவிகள சேத்துகிட்டு
‘ருக்குமணி – ருக்குமணி’ன்னு ஆபாசக் கூத்து…
‘பம்பாய்’ல ஒரு மலையாளக் கிழவிய கன்னத்தக் கிள்றது…
அதே ரோஜாவுல ஒரு கெழவிய வீட்டு வரைக்கும் தூக்கீட்டுப் போறது… இப்படியெல்லாம் எங்க ஊருல எவனாவது கெழவியத் தூக்கீட்டுப் போன…
அப்புறம் அவனுக்கு மொழங்கையுக்குக் கீழே
கையே இருக்காது தெரிஞ்சுக்கோ.

உன் ஆளுக்கு மூளை என்னைக்காவுது சரியா வேல செஞ்சிருக்கா…
ரோஜாவுல அம்மா முன்னாடி சிகரெட் புடிக்கறது…
‘அஞ்சலி’ல கொழந்தைக ‘டைவர்ஸ்’ பத்தி பேசறது…
காதலிக்கறவங்களுக்கு தொணையா கொழந்தைக காவல் காக்கறது…
‘லவ் ஜோடி’ன்னு பாடறது… எல்லாம் எந்த ஊர்க் கலாச்சாரம்?

குழந்தைகளுக்கான ஆண்டுல
குழந்தைகளை குட்டிச் சுவராக்குறதுக்காகப்
படம் எடுத்த ஒரே ஆள் உங்காளுதான்.

இதுல வேற வலிப்பு வந்தவன் மாதிரி
வசனத்த வெட்டி வெட்டிப் பேசறது…
அக்னி நட்சத்திரத்துல இதே மாதிரி ஒரு கர்மம்:
‘டேய் அவ உனக்கு அம்மா ஆகறதுக்கு முன்னாடியே
எனக்குப் பொண்டாட்டிடா’ன்னு.
அப்புறம் மத்தவங்க எல்லாம் என்ன அம்மா ஆயிட்டுதான் பொண்டாட்டியானாங்களா…? நீயும் உன் ஆளும்”னு திட்டுவான்.

அவன் கோவிச்சுக்கிட்டுப் போனதுல இருந்து
மனசே சரியில்லாமாப் போச்சு.
எனக்கும் அவனுக்கும் இருக்கறது என்ன சாதாரண நட்பா?
கலைஞருக்கும் – எம்.ஜி.ஆருக்கும் மாதிரி நாற்பதாண்டு கால நட்பு.

அட…இதச் சொல்றப்பதான் உங்க ‘இருவர்’ படம் வந்திருக்கிறது
ஞாபகத்துக்கு வந்துச்சு.
சரி சும்மாதான இருக்கோம் போயி பார்த்தாதான் என்னன்னு தோணுச்சு.
படம் போட்டு ஒரு வாரம்கூட ஆகல.
ஆனா…….
கவுண்ட்டர்ல கத்தை கத்தையா இவ்வளவு டிக்கெட் வெச்சிருக்காரேன்னு யோசிச்சேன்…
அப்பவும் மனசுக்குள்ள ஏதோ ஒரு பச்சி சொல்லுச்சு வேண்டாம்னு…
இந்தப் பாழாப்போன புத்திக்கு எட்டுனாத்தானே…

உள்ளே போனா…
என்னையுஞ்சேத்தி எட்டே பேரு…
படம் ஓடுது ஓடுது அப்படி ஓடுது.
இங்க கொஞ்சம்… அங்க கொஞ்சம்…
பிரகாஷ்லால்… மோகன்ராஜ்ன்னு மாத்தி… மாத்தி தலைசுத்துது.
சுத்தி முத்திப் பாத்தா…
பக்கத்துல எவனும் இல்ல.
பயமா வேற இருக்குது…
நாயி வாயி வெச்ச மாதிரி
பத்து படத்துல இருந்து வெட்டி பிட்டு சேத்த மாதிரி…

அதுலயும் நம்ம மோகன்லால் பேசற தமிழ் இருக்கே…
மேதையே! உங்களுக்கு எம்.ஜி.ஆர். மேல என்னவாது கோவம்னா
நேரடியாச் சொல்லீருக்கலாம்.

எனக்குத் தெரிஞ்ச அ.தி.மு.க.காரன்
‘எங்க தலைவர் 87 ஆம் வருசம் சாகல… 97ல தான் செத்திருக்காரு.
அதுவும் இந்த மணிரத்னம் மூலமா.
இந்த மோகன்லால் ‘வரூ, வரூ’ன்னு தமிழ் பேசறதக் கேட்டாலே
திரையவே பிச்சறலாமான்னு வெறி கெளம்பீடுச்சு.
எங்க தலைவர் மேடைக்கு வந்தா எவ்வளவு துள்ளலா…
ஒரு கன்னுக்குட்டி மாதிரி பாஞ்சு வருவாரு…
உங்காளு என்னடான்னா…
குருடனப் போயி ராஜமுழி முழிக்கச் சொன்ன மாதிரி
மோகன்லாலப் போட்டு எங்க தலைவரையே அவமானப்படுத்தீட்டாரு.
உங்க மணிரத்னம் எங்க தலைவர்
போட்டாவையாவது பாத்திருக்காராயா?’ங்கிறான்.

போதாததுக்கு ஒரு உடன்பிறப்பு வேற
‘எங்க தலைவர் இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டத்துக்கு
தண்டவாளத்துல தலைவச்சா உங்காளு இட ஒதுக்கீடுங்கிறாரு…
உங்காளுக்கு இந்தப்படத்த இந்தீல வேற டப் பண்ணி
ஓட்டணும்கற நெனப்புல பிரச்சனையவே மாத்துனாரு.
ஒரு சினிமாக்காரனுக்கே புத்தி இவ்வளவு வேல செஞ்சா…
எங்க தலைவருக்கு எப்படி வேல செய்யும்.
யோவ் எம்.ஜி.ஆர். கட்சிய உட்டுப் போறதுக்கு ‘மந்திரி’ பதவி மட்டும் காரணமில்லையா…
இன்னைக்கு இந்த அம்மணிக அல்லாடறாங்களே…
அமலா பிரிவு… அமுலாக்கப் பிரிவுன்னு…
அந்த மாதிரி பல சிக்கலக்குடுத்தாங்க அன்னைக்கு.
திராவிடக் கட்சிய பொளந்து பலவீனப்படுத்தணும்னு
மத்திய அரசு வேற பல வருசமா திட்டம் போட்டதும்…
அதுக்குப் பின்னாடி மோகன் குமாரமங்கலம் போன்ற
காங்கிரஸ் தலைக வேல செஞ்சதும் உங்காளுக்குத் தெரியுமா?
அறுக்கமாட்டாதவன் இடுப்புல அம்பத்தெட்டு அருவாளுங்கற கதையா…
பெருசா படம் எடுக்க வந்துட்டாரு’ன்னு பொளந்து கட்டுறாங்க.

மேதையே!
உங்காளு நானு.
நானும் படம் பார்த்தேன்.
அதுல நீங்க அவுங்க ரெண்டு பேரோட நட்பைச் சொல்றீங்களா?
இல்ல அவுங்க ரெண்டு பேரும் அரசியல் துறைல அவுங்கவுங்க பங்குக்குச் சாதிச்சதைச் சொல்றீங்களா?
இல்ல ரெண்டு பேரும் அரசியல் ரீதியா விட்ட தவறுகளைச் சொல்றீங்களா?

அவுங்க அரசியல் ரீதியா விட்ட தவறுகளச் சொல்றதுக்கு உங்களுக்குத் தெம்பில்லைன்னும் தெரியும். யோக்யதை இல்லைன்னும் புரியும். ஆனா…

அந்த காலத்துல சாதி பத்தியும், மதம் பத்தியும், பெண்ணுரிமை பத்தியும் எதக்கேட்டாலும் பொட்டுல அடிச்ச மாதிரி பதில் சொன்ன திராவிடக் கட்சிக இன்னைக்கு சரியில்லைங்கிறது… உங்கள ஒளற… சாரி…
வளர விட்டதுல இருந்தே புரியுதுங்க.

உங்க ‘கேமரா’ முழுக்க முழுக்க ரெண்டு தரப்புலயும் இருக்குற பெண் சமாச்சாரத்தையே சுத்தி சுத்தி வர்றதப் பாக்குறப்போ…
உங்க நோக்கமே வேறையோன்னு சந்தேகப்பட வைக்குது.

பம்பாயையும், காஷ்மீரையும் விட்டு தமிழ்நாட்டுப் பக்கம் பாருங்கன்னு
எந்தப் படுபாவீயோ சொன்னது உங்க காதுல விழுந்துடுச்சு போலிருக்கு.
அதுக்கு நாங்கதானா கெடைச்சோம்?
ஊருக்கு எளைச்சவன் புள்ளையார் கோவில் ஆண்டின்னு
ஒரு பழமொழி உண்டுங்க…
அந்த மாதிரி இந்த நாட்டுல எவன் எவன்தான்
‘திராவிடக் கட்சி’ய விமர்சிக்கறதுன்னு விவஸ்தையே இல்லாமப் போச்சு.

போதாதுக்கு உங்க படம் பார்க்க
ஏதோ 3டி பார்வையோ திருடன் பார்வையோ
வேணும்குது ஒரு பத்திரிக்கை.
உங்க அக்கினி நட்சத்திரம் கிளைமேக்ஸ் பாத்து
இருந்த பார்வையும் போனதுதான் மிச்சம்.

நீங்களும் ஏதோ ‘மொழிப்போர் தியாகி’ மாதிரி
‘இந்தி மொழி மேல ஒரு வெறுப்பு’
‘பெரியார் மேல பற்று’ன்னு பேட்டி குடுக்கறீங்க.
உங்களுக்கு இருக்கிற ‘இந்தி எதிர்ப்புணர்வும்’
‘தமிழ் பற்றும்’பத்திக் கேட்டாலே முடியெல்லாம் சிலிர்க்குது.

உங்க ஆபீசுக்கு ‘மெட்ராஸ் டாக்கீஸ்’ன்னு
பேர் வெச்சிருக்கப்பவே புரியுது
நீங்க டமில எவ்வளவு நேசிக்கறீங்கன்னு.

உண்மையில்லாத ஒரு கதைய
வெளீல உண்மைக் கதைன்னு புளுகீட்டு
படத்துல மட்டும் ‘இது உண்மைக் கதை அல்ல’ன்னு
அந்தர்பல்டி அடிக்கறீங்களே…
வரலாற்றுல நெப்போலியனுக்கு அடுத்த வீரன்
வேற யாருமில்ல நீங்கதாங்க.

‘கஷ்டப்பட்டு படமெடுத்த என்னை கொலைகாரனைப் போல்
அல்லாட வைக்கிறார்கள்’ன்னு சொல்றீங்களே…

இன்னைக்கல்ல…
ஏறக்குறைய நாப்பது வருசத்துக்கு முன்னால
‘பராசக்தி’, ‘பணம்’ மாதிரி பல படங்க வெளிவர்றதுக்குள்ள
சந்திச்ச சவால்கள் பத்தியும்,
எழுந்த எதிர்ப்புகள் பத்தியும் ஏதாவது தெரியுமா?

அன்னைக்கு அரசாங்கம் மட்டுமில்ல
தமிழ்நாட்டின் ஒரு பத்திரிக்கைகூட பாக்கி இல்லாம
பக்கம் பக்கமா திட்டுச்சு.

இன்னைக்கு உங்களோட ‘திருடா திருடா’ படத்துக்குக் கூட
‘கவர் ஸ்டோரி’ எழுதறதுக்கு பத்திரிக்கை இருக்கு.

ஆனா…
அப்போ யாரும் உங்கள மாதிரி புலம்பல.
சிக்கல்கள சவாலாச் சந்திச்சாங்க.

இதுதாங்க…
பிரச்சனைகளுக்காகப் போராடறவன்
படமெடுக்க வர்றதுக்கும் –
பிரச்சனைய வச்சு பணம் பண்றதுக்காக வரும்
சினிமாக்காரனுக்கும் உள்ள வித்தியாசம்.

‘வெளிநாட்டுல இந்த மாதிரி அரசியல்வாதிகளப் பத்தியெல்லாம்
துணிச்சலா படம் எடுக்கறாங்களாம்.
அதுல ரெண்டு தலைவர்களுக்குள்ள இருந்த ‘ஓமோ செக்சை’க்கூட படமாக்குனாங்களாமா…

நீங்க ஒரு சிறந்த மேதை…
அதுவும் தொழில்நுட்ப மேதை…
அந்த வெளிநாடு மாதிரி…
உங்களுக்கே உரிய கை வண்ணத்தோட…

மவுண்ட் பேட்டன் பொண்டாட்டிக்கும்
நம்ம தேசிய தலை ஒண்ணுக்கும்
ஏதோ ‘கசமுசா’ இருந்துச்சாம் அதைப்பத்தி…

சங்கரமடத்துல ஒரு சாமியாரு
‘தண்டத்த’ உட்டுட்டுப் பயணம் போனாராமா அதைப்பத்தி…

படமா எடுப்பீங்களா மணீ…?

பொதுவா உங்க படம் வெளீல வர்ற வரைக்கும்
படத்தோட கதை யாருக்குமே தெரியாதாம்…

அது சரிங்க…
உங்களோட பல படங்க
வெளீல வந்த பிறகும்கூட
கதை என்னன்னு தெரியமாட்டேங்குதே…

என்ன செய்யலாம் அதுக்கு…?

சராசரிக்கும் கீழான,
பாமரன்
(குமுதம் ஸ்பெஷல் – மார்ச் 97)

திரையுலக தருமி – ‘மேதை’ மணிரத்னத்துக்கு,

செளக்யம்களா…?

இப்பெல்லாம் யாருக்காவது கடுதாசி எழுதறதுன்னாலே கையெல்லாம் கிடுகிடுன்னு நடுங்குதுங்க. எந்த மகராசரு எதுக்குப் பெட்டிசன் குடுப்பாங்களோன்னு ஒரே பயம்மா இருக்குதுங்க…

அப்புறம்… உங்க ‘தேசபக்தி வியாபாரமெல்லாம்’ நல்லபடியா நடக்குதுங்களா…? நம்முளுக்குப் பொழுதுபோக்கே படம் பாக்குறதுதாங்க. மொதல்ல எல்லாம் ‘ஜகன் மோகினி’, ‘அபூர்வ சக்தி 369’ மாதிரிப் படங்கன்னா எனக்குக் கரும்பு தின்ன மாதிரிங்க. ‘ஆட்டுக்கார அலமேலு’வ பதிமூணு தடவ பாத்தேன்னா புரிஞ்சுக்கங்களேன். நான் எந்தளவுக்கு சினிமாவெறியன்னு.

இப்புடி இருந்த என் வாழ்க்கைல…

திடீர்னு ஒருநாள்…

கீழ்வானத்துல ஒரு வால் நட்சத்திரம் தெரிஞ்சுதுங்க… வெளில வந்து பாத்தப்ப… எதுக்கால முண்டாசு கட்டீட்டு மூணு பேர் வந்தாங்க… ‘உன் சினிமா உலகத்த தூக்கி நிறுத்துறதுக்கு ஒரு புதிய குமாரன் பொறந்திருக்கான்’னாங்க.  யாரு?ன்னு கேட்டேன். ‘மணிரத்னம்’னு உங்க பேரச் சொன்னாங்க. அப்ப வந்ததுதாங்க என் சினிமா வாழ்க்கைல வெளிச்சம். அதுக்கப்புறம் நான் நம்ம ஊட்ல கரண்ட்டு பில்லே கட்டுலேன்னா பாத்துக்கங்களேன்…

சீட்டுக் கம்பெனி மாதிரி தவணை முறைல சண்டை கட்டீட்டு நின்ன என் சம்சாரம் திரும்பி வந்து பொழப்புத்தனம் நடத்தறதுக்கே காரணம் உங்க ‘மெளன ராகம்’ படந்தாங்க. புருசம் பொண்டாட்டி உறவுக்கே பாலம் போட்ட மகராசன் மக்கள் பிரச்சனைய படமா எடுத்தா எப்புடி இருக்கும்னு யோசிச்சதுதான் தாமதம்… ‘கலவப்படாத சசோதரா’ன்னு நீங்க அடுத்தடுத்து எடுத்துட்ட அத்தனை படங்களும் மக்கள் பிரச்சனைதாங்க.

ஆனா… இந்தக் கலாரசனையத்த கந்தசாமி இருக்கானே அவன் சொல்றான்… “மக்கள் பிரச்சனைய அவரு எடுத்தாரோ இல்லியோ… அவுரு எடுத்ததுனால மக்களுக்கு வந்த பிரச்சனைகதான் அதிகம். ‘பிரச்சனையைப் பத்தி படம் எடுக்குறேன்… எடுக்கறேன்னு’ இவுரு கிளப்புன பிரச்சனைகதான் அதிகம்”கறான்.

நான் விடுவனா…?

கந்தா!… ஊருக்குள்ள ஒருத்தன் உருப்படியா இருந்தா புடிக்காதே உனக்கு. ‘ரோஜா’ன்னு ஒரு படம் வந்துச்சே பாத்தியான்னேன்.

‘எது… அந்த டாக்குமெண்டரி படமா…?’

‘ரோஜா’ உனக்கு செய்திப்படமா… காசுமீர்த் ‘தீவிரவாதிக’ இந்த நாட்ட எப்படிச் சீரழிக்கிறாங்க… அதனால நம்முளுக்கு எத்தனை சிரமம்னு தெள்ளத் தெளிவா சொன்னாரு நம்மாளு அதுல. அத உடு… புதுசா கல்யாணங் கட்டிக்கிட்ட ஜோடி அங்க போயி கொஞ்ச நேரங்கூட கொஞ்ச முடியாம… தட்டத்துல வெச்ச பாயாசத்த நக்க முடியாம தட்டிப்பறிச்ச மாதிரி கடத்தீட்டுப் போறானுங்களே அந்தப் பாவிங்க… அந்த ரோசா புருசனப் பறிகுடுத்துட்டுப் படறபாடு இருக்கே… அதெல்லாம் பட்டாத்தான்யா தெரியும் உனக்கு… அதப்போயி செய்திப்படம்கற… உனக்கெல்லாம் சினிமான்னா என்னன்னு தெரியுமா? ஓட்டச் சட்டியவே பாத்த உனக்கு கம்ப்யூட்டர்ன்னா என்ன? கம்ப்யூட்டர் கிராபிக்ஸ்ன்னா என்ன எழவுன்னாவது தெரியுமா?ன்னு புடுச்சேன் ஒரு புடி.

‘படத்துக்கு நடுவுல ஒரு பொம்பளயக் காமிச்சா போதுமே வாயில ஜொள்ளுட்டுட்டு பிரச்சனையவே அம்போன்னு உட்டுருவ நீயு. நாயிக்கு சீலகட்டி உட்டா இவனுங்க நாலு மைலுக்குத் தொரத்துவானுங்கன்னு தெரிஞ்சுதான் உன் டைரக்டரு புருசன் பொண்டாட்டிக்கு இடைல இந்தப் பிரச்சனையை நொழைச்சிருக்கார்யா. ‘காசுமீர்ல பொறந்தவனெல்லாம் தீவிரவாதி… எப்பவுமே கக்கத்துல குண்ட வெச்சுக்கிட்டுத்தான் சுத்துவான்… அரணாக்கவுத்துல கூட அணுகுண்ட வெச்சிருப்பான்… குறிப்பா தாடி வெச்சிருப்பான்’னு உங்காளு உடறாரே உடான்ஸ். இதுதான்யா வடிகட்டின பொய்யு. வி.எம்.தார்குண்டே-ன்னு ஒரு பெரிய நீதிபதி சொன்னாரு “அங்கே மனித உரிமைங்கற வார்த்தைக்கே அர்த்தமில்லாமப் போயிடுச்சு… ‘தீவிரவாதிகளத் தேடுறோம்’கற பேர்ல நம்மாளுக அடிக்கிற லூட்டி தாங்கல. சாதாரண சனங்க சாப்பாட்டுப் பொட்டலம் வாங்கக் கூட வெளீல வரமுடியல. ரோஜாவின் ராஜா நேரு காலத்துல இருந்து ‘பொது வாக்கெடுப்பு நடத்தறோம்… நடத்தறோம்னு சொல்றாங்களே ஒழிய அத நடத்துன வழியக்காணோம்’ன்னு சொல்றாரு.

இந்தக் கர்மமெல்லாம் உங்க மணிரத்னத்துக்கு தெரியாதப்ப… காலைல எந்திரிச்சா ‘கன்னித்தீவு’ படிக்கிற உனக்கு இது எங்கே வெளங்கப் போகுது’ங்கிறான்.

அதுசரி… படத்துக்கு யாரு வசனம் தெரியுமில்ல… நம்ம சுஜாதாதான்.

‘யாரு… விக்ரம் படத்துல வேல செஞ்சாரே அவரா?’ன்னான்.

ஆமா, அவுரேதான்னேன்.

‘அப்பச் சரி… திருடனப்புடி திருடனப்புடின்னு கத்தீட்டு திருடனே ஓடுன கதை தான். அந்த மகராசன் ‘விக்ரம்’ படத்துலயே… ஏவுகணையக் கடத்தீட்டுப் போறவன் பிரான்சிஸ் அற்புதராஜ்ங்கிற ‘கிருஸ்தவன்’. அத ஒளிச்சு வைக்க எடம் குடுக்கிறவன் ‘சலாமியா’யாங்கற நாட்டுக்கார ‘பாய்’.  ஏவுகணையை மீட்டுக் கொண்டாறவன் ‘இந்து’ன்னு ‘புரட்சிகரமா’ எழுதுன புண்ணியவான். கல்யாண ஊட்லயே கட்டீட்டு அழுகிற உங்க சுஜாத்தா சாவூட்ல சும்மாவா நிப்பாரு’ங்கிறான் கந்தசாமி.

‘ஒண்ட வந்த பிடாரி ஊர்ப்பிடாரிய விரட்டுன கதை மாதிரிதான்… ஆளே இல்லாத ஊர்ல ஒரு பொள்ளாச்சி ஜோசியக்காரன்… சுந்தரபாண்டிபுரத்திலிருந்து வந்த ரோசா… கம்ப்யூட்டர் மேதை ரிஷிகுமார்… தலைப்பாகை கட்டுன சிங்குக…ன்னு ஒரே வெளி மாநிலப் பட்டாளந்தான் கண்ணுக்குத் தெரியுதே ஒழிய காசுமீர்க்ாரன் ஒருத்தனையும் காணோம். இதுகெல்லாம் போயி ஊரையே நெறைச்சிட்டதாலதான் அவனே நாடு வேணும்னு போராடறான் போலிருக்கு…’ ங்கிறான் கந்தசாமி.
சரி.. சரி.. நீ பேசறதக் கேட்டா தலையே சுத்துது. அப்ப அந்தப் படத்துல, ஒண்ணுமே இல்லேங்கறயா…? நம்ம சத்தியவான் சாவித்திரி மாதிரி கதாநாயகி ரோசா மத்திய மந்திரி கிட்டயே நேரடியா சண்டப் போட்டு புருசன மீட்டுக்கிட்டு வர்றாளே… அந்தத் துணிச்சலயாவது பாராட்டுய்யான்னேன்.

அந்தக் கலாரசனையத்த கபோதி அதையும் விட்டு வைக்கல.

‘யோவ்… நம்ம ஊர் மீனவனுங்கள மாசந் தவறாம சிங்களக் கடற்படை புடுச்சுக்கிட்டு போயி இலங்கைல அடைச்சு வைக்கறானுங்களே அதாவது தெரியுமான்’னான்.

தெரியும்னேன்.

“உங்க ரோசா மாதிரி எத்தனை ரோசா மத்திய மந்திரியப் பாக்க முடிஞ்சிருக்கு? புருசன மீட்டுக் தாங்கன்னு சண்டப் போட முடிஞ்சிருக்கு? மந்திரி என்னய்யா மந்திரி… மீனவனுங்களோட சம்சாரங்க அந்த ஏரியா வட்டாரச் செயலாளரக் கூட பாக்க முடிஞ்சதில்லய்யா. அதுதான் எதார்த்தம். பத்து நாளு பாக்க வேண்டியது… அதுக்கு அப்புறமும் வர்லேன்னா புருசன் படத்துக்கு மால போட்டு பொட்டு வைக்க வேண்டியது. இதுதான் இந்த நாட்டோட நெலமை. மீறிக் கேட்டா… உனக்கு மீன் புடிக்க கடல உட்டா வேற இடமே இல்லியாம்பீங்க… மீறி மீன் புடிச்சா ‘மீண்டும் ஆத்துலயே விடச் சொல்லி’ பாட்டு வேற எழுதுவீங்க. உங்கள மாதிரி ஜென்மங்களுக்கெல்லாம் எந்த எழவும் வெளங்காததுனாலதான் உங்க ‘மேதைக’ காலம் ஒடுது… அவ்வளவுதான் சொல்லுவேன்… ஆள உடு’ன்னு கோபமா கெளம்பீட்டான். இவன் சொன்னது எதுவும் வெளங்காம ராத்திரியெல்லாம் புரண்டு புரண்டு படுத்ததுதான் மிச்சம். மொத்தத்துல அன்னைக்கு சிவராத்திரிதான்.

இந்த ‘சீட்டாடற கிளப்பு’ மாதிரி ‘சினிமா கிளப்பு’ ன்னு ஒண்ண வெச்சிருக்கானுக சில பேரு நம்மூர்ல. நம்ம சீனிவாசன் கூப்புட்டானேன்னு தெரியாத்தனமா அதுல போயி மாட்டிக்கிட்டேன் ஒரு நாளு. அதென்னவோ ‘பல்கேரியாப் படம்’ன்னு பல்லு வெளக்கறதையே பத்து நிமிசம் காமிச்சிக்கிட்டிருந்தாங்க. உட்கார முடியல. இதெல்லாம் படமாடா சீனான்னு கேட்டேன். ‘அதெல்லாம் உனக்கு புரியாது… உங்க ‘மேதை மணிரத்னம்’ கூட இந்த மாதிரி படத்துல இருந்துதான் உருவிப் போட்டுக்குவாரு தெரியுமா’ன்னான்.

எத வேணும்னாலும் சொல்லு… ஆனா எங்காள மட்டும் திருடறாருன்னு சொல்லாதே… அவரு ‘சுயம்பு’ மாதிரி… மண்டபத்திலிருந்து எவனாவது எழுதுனத தள்ளீட்டு வர்ற தருமியில்ல அவரு… புருஞ்சுக்கோன்னேன்.

அவ்வளவுதான்… பின்னி எடுத்துட்டான் மவன். அதென்னமோ ‘காட் பாதர்’னு ஒரு இங்கிலீசுப் படமாமா… அதுல மாருல பிராண்டுனவனோ… கால்ல பிராண்டுனவனோ? நடிச்சதாமா… அதைய அப்படியே அப்பட்டமா ‘நாயக’னாக்கீட்டீங்களாமா…அதைய மட்டுமில்ல… உங்களோட படத்துல… அதான் ‘அஞ்சலி’ல வானத்துல கொழந்தைக பறக்கறாப்பல ‘மேஜிக் ஜர்னி’ன்னு ஒரு பாட்டு வருமில்ல அதுவும் ET ங்கற இங்கிலீஷ் படத்துல இருந்து கத்தரிச்சு எடுத்து அப்படியே ஒட்ட வெச்சதுதான்’கிறான் சீனி. ‘உங்காளு மரியாதைக்குக் கூட அந்தப் பாட்டுக்கு இடைய ‘நன்றி: ஸ்பீல்பெர்க்’ன்னு ஒரு சிலேடு போடல’ன்னு பொளந்து கட்டறான்.

ஒரு நாள் உங்க ‘திருடா திருடா’ங்கற கலைப் படத்தப் பாக்கறதுக்காக தியேட்டருக்குள்ள நுழையறப்ப சீனிவாசன் எதிர்ல வர்றான். ‘தொலைஞ்சோம்’னு நெனச்சேன்.

‘என்ன படத்துக்கா?’ன்னான்.
இல்ல பாத்ரூமுக்குன்னேன்.

“கிளிப் ஏங்கர் பாத்தியா?”ன்னான். பாத்தேன்னு சொன்னதுதான் தாமதம். ‘அப்ப திரும்பி நட… அத பாத்தா இதப்பாக்க வேண்டாம்… இதப் பாத்தா அதப் பாக்க வேண்டாம்’ன்னு சொல்லி கழுத்துல கைய வெச்சி தள்ளீட்டு வந்திட்டான்.

“இப்படியே மத்த படங்கள்ல இருந்து ‘சுடறது’னால உங்க ‘சுயம்பு’வப் பார்த்தாலே வெளிநாட்டு டைரக்டருக எல்லாம் துண்டக் காணோம். துணியக்காணோம்னு ஓடறான். ஓடறப்பவும் கவனமா அவனுக கதைய எடுத்து கிச்சுல வெச்சுக்கிட்டு ஓடறான் தெரியுமா உனக்கு?”ங்கறான்.

டேய்… சீனா… நான் உன்ன மாதிரி ‘அறிவுசீவி’ இல்லடா சராசரிக்கும் கீழான பாமரன். படம் பார்க்க உடுன்னேன்.

“பைத்தியம்னு சொன்னாலே போதும். அதுல என்ன சராசரிக்கும் கீழான பைத்தியம்… சராசரிக்கும் மேலான பைத்தியம்னு என்ன வேண்டிக் கிடக்குது… நீ மொதல்ல வீட்டுக்கு நட”ன்னு தொரத்தீட்டான்.

வாராது வந்த மாமணீன்னு சொல்லுவாங்களே. அந்த மாதிரி வந்து சேந்துதுங்க உங்க பம்பாய். அதப்பாத்து அப்படியே கொந்தளிச்சுப் போயிட்டேன். படம் பாக்கப் பாக்க ரெண்டு கண்ணுல இருந்தும் தாரை தாரையா கண்ணீர் வருது. இந்த இந்துக்களும் முஸ்லீம்களும் வெறிபுடுச்ச நாய்கணக்கா வெட்டீட்டு சாகறானுக. படம்னா இதுதான் மேதையே படம். படம் முழுக்க ரத்தம்… தீ… கூச்சல்… பொணம்ன்னு அதப் பாத்து பலநாள் தூக்கமே வரல்லே. மனசு மேல ஒரு பெரிய பாறாங்கல்லக் கொண்டாந்து வெச்ச மாதிரி இருந்துச்சு. அப்பவே உங்களுக்கு ஒரு கடுதாசி போடலாம்னு நெனைச்சேன். நான் நெனச்சது இந்தக் கலாரசனையத்த கந்தசாமிக்கு எப்பிடித்தான் தெரிஞ்சுதோ… அப்பப்பாத்து வந்து தொலைச்சான். டேப்புல வேற அவன் வந்து தொலைக்கிற நேரமாப் பாத்து ‘அந்த அரபிக்கடலோரம்’ பாடீட்டிருக்க… இதுபோதாதா நம்ம க.க.கந்தசாமிக்கு…

ஆனா… அதிசயமா ‘படம் கொஞ்சம் பரவால்ல’ன்னான்.
அப்பாடான்னு சொல்லி வாய மூடறதுக்குள்ள…

‘ரோஜாவைவிட பரவால்ல… இதுல வெஷம் கொஞ்சம் கம்மி’ன்னான்.

எனக்கு வந்துதே கோபம்…

(இறுதிப் பகுதி நாளை……)

அன்புத் தோழிக்கு,

 

உனது மடல் கிடைத்தது.
இம்முறையும் குழம்பிப் போனேன்.
எதைத்தான் எழுதுவது…?

‘நீ இங்கு சுகமே. நான் அங்கு நலமா?’  என்று எழுதிக் கொண்டிருந்தால் நிச்சயம் நீ என்னை மனநல மருத்துவமனையில்தான் சேர்ப்பாய் என்று தெரியும்.
இருப்பினும் குழப்புவது எனக்கு மட்டுமேயான பிறப்புரிமை என்று எண்ணிக் கொண்டிருந்தால்…
உனக்கும் அதுதான் என்பது போல உனது மடல் மேசையின் மீது கிடந்தது.

“எங்கள் பிரச்சனைகளைப் பற்றி யார் எப்போழுது எழுதினாலும் ஒன்று ‘வரதட்சணைக் கொடுமை அல்லது மாமியார் மருமகள் பிரச்சனை’  என்று எழுதுவதே பலரது வாடிக்கையாகிவிட்டது.

பெண்கள் என்றாலே செக்கு மாட்டைப்போல அவர்கள் சம்பந்தப்பட்ட பிரச்சனைகளை மட்டுமே வாசிப்பார்கள் என்று எண்ணுவது அறியாமை. இவைகள் எல்லாவற்றையும் தாண்டி அரசியல் அதிகாரத்துக்கான போரினில் பெண்களுக்குப் பங்கு கிடையாதா…?

எங்களுக்கு உலக விசயங்கள் எதுவுமே ஒத்துவராது என்று ஒதுக்குவது ஏன்? ஈழத்திலும், பாலஸ்தீனத்திலும் பெண்கள் துப்பாக்கி தாங்கி களத்தில் போராடும் போது,
இங்குள்ளவர்கள் மட்டும் கோலப்போட்டி நடத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

இத்தகைய பிரச்சனைகளைத்தான் பெண்கள் படிப்பார்கள் என்று அவர்களாகவே ஒரு வட்டத்தைப் போட்டுக் கொண்டு உளறிக் கொட்டிக் கொண்டிருக்கும் எழுத்தாளர்கள் வரிசையில் உன்னையும் சேர்க்கலாமா வேண்டாமா என்றுதான் யோசித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்”  என கோபம் கொப்பளிக்க எழுதியிருக்கிறாய். மிக நியாயமான மடல்.

எனக்கும் அதில் ஒப்புதலில்லைதான். நிச்சயம் உனது ஆணைக்கு அடிபணிந்தே தீர வேண்டும். உன் கட்டளைக்குக் கீழ்படியும் முகமாக… இம்மடல் உன்னை இந்த உலகத்தின் இன்னொரு கோடிக்கு கொண்டு செல்லப் போகிறது.

இனிய தோழி, ‘திராவிட இயக்கங்களுக்கு’  செப்டம்பர் மாதம் எப்படி ஒரு விழா மாதமோ…
மாவீரர்களுக்கு நவம்பர் மாதம் எப்படி ஒரு புரட்சி மாதமோ…
அப்படி இதுவும் ஒரு கதை சொல்லும் காலம் தான் போலிருக்கிறது.

‘கதை’  என்றதும் பயந்து விடாதே.

அங்குலம் அங்குலமாய் அசிங்கங்களை அள்ளித் தெளித்துவிட்டு அதன் இறுதி வரிகளில் மட்டும் ‘அறிவுரைகளை’  அள்ளி வீச… இது ஒரு நடிகையின் கதை அல்ல.
‘அதற்கு பதிலளிக்கிறேன் பார்’  என்ற போர்வையில் ‘பத்திரிகையாளர்கள் அனைவருமே மோசம். அவன் மனைவி, மக்கள் கூட மார்க்கம் தவறித்தான் வாழ்வார்கள்’  என நடிகை ரேவதி உளறிக் கொட்டிய ‘ஒரு பத்திரிகையாளனின் கதை’யும் அல்ல.

இது மக்களுக்காகவே வாழ்ந்து,
மக்களுக்காகவே வீழ்ந்த ஒரு புரட்சியாளனின் கதை.

அவன் பெயர் குவேரா. புரட்சிக்கு இன்னொரு பெயர் சூட்டலாம் என்று எவராவது எண்ணினால் கூச்சமின்றி கூப்பிடலாம் குவேரா என்று.

ஆசிய நாடுகள் என்றாலே இந்தியா – இலங்கை – பாகிஸ்தான் என இங்கிருப்பதைப் போல லத்தீன் அமெரிக்க நாடுகள் என்றால் பெரு – பிரேசில் – மெக்ஸிகோ –  என பலவற்றைச் சொல்லலாம். அவற்றுள் ஓர் அரிய தேசம்தான் அர்ஜன்டைனா. அங்குதான் குவேரா எனும் புரட்சி கருக்கொண்டு உருக்கொண்டது.
ஆம், அதுதான் அவன் பிறந்த மண்.

அப்போது நாள்காட்டி ஜுன் 14 – 1928 என்று அறிவித்தது.

அவன் வளர்ந்த பொழுதுகளை அருகிருந்து ரசித்தவர்கள் குறும்புக்கு இன்னொரு பெயரும் குவேரா தான் என்று அடித்துச் சொல்வார்கள்.

அவன் வளர வளர குறும்போடு சேர்ந்து கூடவே வளர்ந்தது அவனது அறிவு மட்டுமில்லை அளவிடற்கரிய அவனது மனிதநேயமும்.Che1-1

ரப்பர் மிதவைகளைத் தூக்கி ஆற்றில் போடுவான். தாவிக் குதித்த பிறகு தொடங்கும் அவனது பயணம் 100 – 150 மைல்கள் என. பத்து பதினைந்து நாட்கள் கழித்தே வீடு வந்து சேருவான்.

இன்றோ… நாளையோ… இறுதி மூச்சையும் விட்டுவிடும் அந்த லுானா… அதையும் விடமாட்டான். அதில் ஏறிக்கொண்டு ஐநூறோ அறுநூறோ மைல்கள் பயணம் செய்த பிறகே அவன் மனம் அமைதிப்படும். போகிற வழியெல்லாம் தென்படும் மக்களது வாழ்க்கை முறைகளையும், அவர்கள் சுமந்த கணக்கிலடங்கா சோகங்களையும் கணக்கிட்டுக் கொண்டே வீடு திரும்புவான்.

அந்த அர்ஜன்டைனா நாடு அவனையும் ஒரு மருத்துவனென்று சான்றளித்தபோது நாட்காட்டி மார்ச் 7, 1953 என்று அறிவித்தது.

மருத்துவரென்றால் பத்தாவது பெயிலாகிவிட்டு போலிப்பத்திரம் தயாரித்து வாழ்ந்த மருத்துவனல்ல.

மருத்துவரென்றால்…
‘எக்ஸ்ரேவுக்கு இத்தனையாகும்,
ஸ்கேனிங்குக்கு அத்தனையாகும்
எல்லாம் சேர்த்து மொத்தம் உன் சொத்தில் பாதி கட்டணமாகும்’  என உயிர்வாங்கும் மருத்துவனல்ல.

அவன் உயிர் கொடுக்கும் மருத்துவனாகவே மலர்ந்தான்.

மருந்துப்பைகளைத் தனது தோளில் சுமந்தபடி கொலம்பியா, வெனிசுலா எனும் துார தேசங்களிலிருந்த தொழுநோயாளிகளின் குடியிருப்புகளைத் தேடிச் சென்றான் மருத்துவம் பார்க்க.

கடமைக்கும், வியாபாரத்திற்கும் வித்தியாசம் தெரிந்த மருத்துவன் அவன்.

இப்படிப் பல்வேறு பகுதிகளுக்குப் பயணப்பட்ட குவேரா மெக்ஸிகோ நாடு வந்து சேர்ந்தபோதுதான் எதிர்காலம் அவன் எதிர்பாராத வேலைகளை அவனுக்காக வைத்துக் கொண்டு காத்திருப்பது புரிய வந்தது. அவன் வாழ்க்கையைப் புரட்டிப்போட்ட பல்வேறு சம்பவங்கள் சங்கமித்த மண்தான் மெக்ஸிகோ.

அங்குதான் அவன் நாற்பதாண்டுகளாய் நகர்த்த முடியாத நாயகனாய் கியூபா நாட்டின் பிரதமராகவும், புரட்சியின் பிதாமகராகவும் வீற்றிருக்கிற பிடல் காஸ்ட்ரோவைச் சந்தித்தான்.

அப்போது நாட்காட்டி ஜுலை 14, 1955 என்று அறிவித்தது.

மருத்துவராய் பல்வேறு நாடுகளுக்குப் பயணப்பட்ட குவேராவும் புரட்சியாளனாய் கியூபா நாட்டிலிருந்து வெளியேறிய பிடல் காஸ்ட்ரோவும் மெக்ஸிகோ நாட்டில் தான் அறிமுகமாகிறார்கள்.

விடிய விடிய நடக்கிறது விவாதங்கள்.

ஆனால், விடிந்த பிறகே விளங்குகிறது பிடலுக்கு… அந்த 27 வயது மருத்துவனும் கியூபா நாட்டு விடுதலைக்காக
வீர சபதமேற்று தன்னோடு பயணப்பட்டுவிட்டான் என்பது.

கப்பலில் பயணப்பட்டவர்கள் கரை இறங்கியபோது எதிர்கொண்டு அழைத்தது ஏவுகணைகளும்
எதிரிகளின் துப்பாக்கித் தோட்டாக்களும்தான்.

தப்பித் பிழைத்த அவர்களை தாவி அணைத்துக் கொள்கிறது கியூபக்காடுகளும் மலை முகடுகளும்.

அப்போதுதான் ‘இனி தன் தோள்கள் சுமக்க வேண்டியது மருந்துப் Che2-2பையை அல்ல. படைகளைச் சிதற அடிக்கும் துப்பாக்கியை’  என உணர்கிறான்.

படை மருத்துவன் படைத் தளபதியாய் பரிணாமம் பெற்ற நாற்பத்தி எட்டே மாதங்களில் பறந்தோடுகிறான் எதிரி.

விடுதலை கீதம் கியூப மண்ணில் இசைப்படும்போது…

பிப்ரவரி 16, 1959 என்று அறிவிக்கிறது நாட்காட்டி…

பிரதமராகிறார் பிடல்.

எந்த நாட்டிலோ பிறந்து இந்த நாட்டுக்காக உழைத்த அந்த இளைஞனுக்கு நன்றி செலுத்துகிறது நாடே. அவனை வாழ்த்தும் விதமாக கியூபா மக்கள் சே என்று செல்லப் பெயர் சூட்டி குதூகலிக்கிறார்கள்.

குவேரா எனும் பெயரோடு ‘சே’வும் சேர்ந்து கொள்ள சேகுவேரா என புதுப்பெயர் பெறுகிறான் அந்த இளைஞன்.

அந்நிய மண்ணில் பிறந்திருந்தாலும்
தங்களுடையதை கண்ணியமிக்க மண்ணாக்கிக் காட்டிய இளைஞனை கியூப நாட்டினுடைய தேசிய வங்கியின் தலைவராக்குகின்றனர்.

மகிழ்ச்சிக் கூத்தாடுகின்றனர் மக்கள்.

அதை ஒன்று மட்டும் உறுத்தலோடு
உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறது. அந்நாட்டின் ருபாய் நோட்டுக்களில் ‘சே’ எனும் தனது செல்லப் பெயரை கையெழுத்தாக Che3-3Editedஇடுகிறார் சேகுவேரா.

அடுத்து அந்நாட்டின் தொழில்துறை தலைவராக்குகின்றனர் குவேராவை.
மகிழ்ச்சிக் கூத்தாடுகின்றனர் மக்கள்.
அதை ஒன்று மட்டும் உறுத்தலோடு
உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறது.

புதிய பொறுப்பேற்றுக் கொண்டவுடன் உள்ளுர் தொழில்களை ஊக்குவிக்கும் முகமாக அந்நிய நாட்டு கொள்ளை நிறுவனங்களுக்கு அழகிய பூட்டுகளை அனுப்பி வைக்கிறார் சேகுவேரா.
அதை ஒன்று மட்டும் உறுத்தலோடு
உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறது.

அடுத்தடுத்து அநேக சீர்த்திருத்தங்கள்,
அதற்கிடையே திடீர் திடீர் தலைமறைவு.
இதுதான் சேகுவேராவின் தொட்டில் பழக்கம்.

முதல் முறையாக அவர் தலைமறைவானபோது –
சேகுவேராவின் கதையை முடித்துவிட்டார் பிடல் காஸ்ட்ரோ  என முதல் பக்க தலைப்புச் செய்திகள்.

மறுப்பார் பிடல்.
மீண்டும் வருவார் சேகுவேரா.
Che3நாட்டின் எல்லையிலிருக்கும் சர்க்கரை ஆலைத் தொழிலாளர்களோடு அத்தனை நாளும் பணியாற்றிவிட்டு.

மறுபடியும் தலைமறைவு.
‘கைது செய்து அடைத்து வைத்திருக்கிறார்கள்’  என அலறும் முதல் பக்கச் செய்திகள்.

மறுப்பார் பிடல்.
மீண்டும் வருவார் சேகுவேரா.
சுரங்கத் தொழிலாளர்களின் தோழனாகச் சில காலம் பணிபுரிந்து விட்டு.
மகிழ்ச்சிக் கூத்தாடுகின்றனர் மக்கள்.
அதை ஒன்று மட்டும் உறுத்தலோடு
உற்றுப்பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறது.

திடீரென ஒருநாள் மீண்டும் தலைமறைவு.
ஆனால் இந்த முறை தனது தோழன் பிடலுக்கு ஒரு நெஞ்சுருகும் மடல் ஒன்றை காணிக்கையாக்கிவிட்டு காணாமல் போகிறார்.

‘அயோக்கியர்களால் அல்லல் படும் இன்னொரு தேசத்திற்கு எனது தோள்கள் தேவைப்படுகிறதாம். எனவே பயணப்படுகிறேன். பத்திரமாகப் பார்த்துக்கொள்ளுங்கள் நம் கியூப மக்களை.
வெற்றி நமதே’ என்கிறது அக்கடிதம்.

தொழில் அமைச்சர் பதவியோ,
தேசிய வங்கியின் தலைவர் பதவியோ எதுவுமே அவருக்குப் பொருட்டில்லை. விடுதலைக்கு ஏங்கும் மக்கள் உலகின் எந்த மூலையில் இருந்தாலும் அவர்களுக்காக போராடுவதே அவர் நேசித்த பெரிய பதவி.
அதை ஒன்று மட்டும் உறுத்தலோடு
உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறது.

தனது பதவி விலகல் கடிதங்களை பிடலுக்கு அனுப்பிவிட்டு மாறுவேடத்தில் அவர் பயணப்பட்ட மண்தான் பொலிவியா.

அங்குள்ள உழைக்கும் மக்களது உன்னதப் போராட்டத்தில் சேகுவேரா தன்னையும் இணைத்துக் கொள்ளும்போது…

நாட்காட்டி நவம்பர் 4, 1966 என்று அறிவிக்கிறது.

‘இங்குள்ள போராட்டக்காரர்களுக்கு எப்படித் தெரிந்தது இத்தனை வித்தைகள்’  என விவரம் புரியாமல் வியக்கிறது பொலிவிய அரசு.
ஆனால்
ஒன்று மட்டும் அதை உறுத்தலோடு
உற்றுப்பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறது.

போராளிகளின் விதவிதமான தாக்குதல்கள் தொடரத்தொடர தலைசுற்றுகிறது பொலிவியப் படைகளுக்கு.
ஆனால்
ஒன்று மட்டும் அதை உறுத்தலோடு
உற்றுப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறது.

அலறுகிறது அரசு தாக்குதல்களை தாக்குப் பிடிக்க முடியாமல். உற்று நோக்கிக்கொண்டிருந்த அது அருகில் வந்து ஆறுதல் சொல்கிறது. அந்த அற்புதமான வீரனை வீழ்த்த ஆயுதமும் கொடுக்கிறது.

கியூபா மலைகளில் துவங்கிய யுத்தம் பொலிவியக் காடுகளில் தொடர்கிறது.
உறுத்தலோடு உற்று நோக்கிக் கொண்டிருந்த அது மெல்ல மெல்ல அந்த மாமனிதனை நெருங்குகிறது.

ஒரு அதிகாலைப் பொழுதில் பெரும்படையோடு அந்தப் புரட்சிக்காரன் ஆஸ்த்துமா தாக்குதலுக்கு உள்ளாகியிருந்த வேளையில் சுற்றிவளைத்துக் கைது செய்கிறது அது.

சேகுவேரா கைதான செய்தி எப்படியோ கசிந்துவிட… எட்டுத்திக்கும் செய்தி பறக்கிறது. அவரை விடுவிக்க கோரி மாபெரும் அறிஞர்களும், லட்சக்கணக்கான மக்களும் பங்கு கொண்ட பேரணி லண்டனில் நடக்கிறது.

‘சேகுவேராவை எதுவும் செய்துவிட வேண்டாம்’  என எழுந்த லட்சக்கணக்கானவர்களின் குரல்களை ஏளனம் செய்தபடி ‘அது’ தனது துப்பாக்கியின் திசையை சேகுவேராவை நோக்கி திருப்புகிறது.

துப்பாக்கியின் விசையை அழுத்தப்போகும் வேளையில்
‘ஒரு நிமிடம்…’ என்கிறார் சேகுவேரா.

சுடுவதை தாமதிக்கிறது அது.

இறந்து விடுவோம் என்பது உறுதியாகிவிட்ட வேளையில் அந்த இனியவனின் இதயத்திலிருந்து எழுந்த இறுதி வரிகள் இதுதான்…

“எனது தோழன் பிடலிடம் சொல்…
எனது மரணத்தால் புரட்சியை ஒருக்காலும் ஒடுக்கிவிட முடியாது என்று. அவரைத் தொடர்ந்து போராடச் சொல்.

என் மனைவி ஹில்டாவிடம் மறுமணம் செய்து கொள்ளச் சொல்.

உனது குறி சரியாக இல்லை நேராக எனது நெற்றியைக் குறி பார்.”

குரூரத்துடன் அது விசையைத் தட்டுகிறது.
அந்த மாவீரன் பொலிவிய மண்ணில் வீழ்கிறான்.

அப்போது நாட்காட்டி அக்டோபர் 9, 1967 என அறிவிக்கிறது.

எது அந்த ‘அது’?
உலக மக்களின் கூக்குரலை உதாசீனப்படுத்திய ‘அது’ எது?

அதுதான்: அமெரிக்கா.
மற்றும் அதனுடைய உளவுக்கும்பல்.

அன்புத்தோழி,

அம்மாவீரன் இறந்து முப்பது ஆண்டுகள் கழித்து இன்னொரு அதிசயம் நிகழ்ந்தது. இத்தனை ஆண்டுகளாக சிக்காமலிருந்த அப்புரட்சியாளனது எலும்புக்கூடு கடந்த ஆண்டுதான் கண்டுபிடிக்கப்பட்டு தோண்டியெடுக்கப்பட்டது.

தனது தோழனின் எலும்புக்கூட்டை இன்றைக்கும் கியூபாவினது பிரதமராக இருக்கின்ற பிடல் காஸ்ட்ரோ பெற்றுக்கொண்டு சேகுவேராவின் மகளிடம் ஒப்படைத்தபோது அவர் சொன்னது:

‘மீண்டும் மாவீரனாக அவர் திரும்பி வந்திருக்கிறார்’

இனிய தோழி,

இங்கு சாதிச் சண்டைகளிலும்,
மதப் பாகுபாடுகளிலும்,
எல்லைச் சண்டைகளிலும் எண்ணற்ற ‘மனிதர்கள்’
தங்கள் உயிரைப் போக்கிக் கொண்டிருக்க…
நமது புரட்சியாளனோ 
எந்த மண்ணிலோ பிறந்து
எந்த மண்ணிலோ போராடி 
எந்த மண்ணிலோ உதிர்ந்தவன்.

ஆம் தோழி,
நமது சேகுவேரா வாழ்ந்ததற்கும் இலக்கணம் படைத்தவர், வீழ்ந்ததற்கும் இலக்கணம் படைத்தவர்.

புரட்சியாளர்கள் புதைக்கப்படுவதில்லை
விதைக்கப்படுகிறார்கள்.

தோழமையுடன்,
பாமரன்.

(இன்று மாவீரன் சே இம்மண்ணில் விதைக்கப்பட்ட நாள்)

நன்றி : “பெண்மணி” வார இதழ் – 1997