கல் தோன்றி மண் தோன்றா….

முன் தோன்றிய மூத்த குடியின் நெடிதுயர்ந்த வரலாறுகளும்….
விட்டு வந்த தடங்களும்….
இமயம் சென்று மீன் கொடி பொறித்த வீரங்களும்….
காகிதங்களில் மட்டுமே மின்னிக் கொண்டிருக்க….
இக்குடிகளின் இன்றைய வாழ்வோ “சிறப்பிதழ்”

போட்டுச் சொல்லவேண்டிய லட்சணத்தில் இருக்கிறது.

தமிழர்களது மனோ நிலையை அலசுவதில் மட்டுமில்லை….முதலில் யார் தமிழர் என்பதிலேயே ஏகப்பட்ட சிக்கல்கள். தமிழ் பேசும் மக்கள் ஆளுக்கொரு மார்க்கங்களைத் தத்தெடுத்துக் கொண்டாலும் அனைவருமே அடிப்படையில் தமிழர்கள்தான் என்கிற புரிதல்கூட பலரிடம் தொலைந்து போயிருக்கிறது.

பானிப்பட்டு போர்களையும், அசோகர் நிழல் தரும் மரங்களை நட்டதையும், சோமநாதபுரப் படையெடுப்புகளையும் படித்த தமிழர்கள் தங்களது சொந்த வரலாறுகளை படிக்கத் தவறியதன் விளைவுதான் “எதுக்குங்க இன்னைக்கும் ஜாதி ரீதியா ஒதுக்கீடு?” என்கிற கேள்விகள்.

தனது பாட்டனுக்கும் முப்பாட்டனுக்கும் இதே சாதியின் பெயரால்தான் கல்வி மறுக்கப்பட்டது என்பதையோ….
இதே சாதியின் பெயரால்தான் தோளில் தொங்க வேண்டிய துண்டுகளை கக்கத்தில் இடுக்கிக் கொண்டார்கள் என்பதையோ….
இதே சாதியின் பெயரால்தான் காலில் இருக்க வேண்டிய செருப்புகளை கையில் சுமந்தார்கள் என்பதையோ….
சாலையில் நடக்கக்கூட அனுமதி மறுக்கப்பட்டார்கள் என்பதையோ….
உணவகங்களில் தனியே உட்கார வைக்கப்பட்டார்கள் என்பதையோ….
இப்’புதிய’ தமிழர்கள் உணரவுமில்லை.
முன்னர் உதை வாங்கிய தமிழர்கள் உணர்த்தவுமில்லை.
எதன் பேரால் இவர்களது உரிமைகள் மறுக்கப்பட்டனவோ அதன் பேராலேயே இழந்தவைகளை மீட்பதுதான் சமூக நீதி என்பதைப் புரிய வைக்க வேண்டியிருக்கிறது.

எதிரிகளுக்கு அல்ல.
நண்பர்களுக்கு.

இதிலும்  நாம்  சோம்பி  இருக்கும்  போது பல்வேறு சிக்கல்களை புதிது புதிதாய்க் கொடுத்து உசுப்பேற்றிவிடத் தயங்காதது உச்ச நீதி மன்றம் ஒன்றுதான்.

அடுத்து சுற்றுச் சூழல் சீரழிவு சமாச்சாரங்கள்….தமிழர்களைப் பொறுத்தவரை இது யாருக்கோ…எங்கோ நிகழ்ந்து கொண்டிருப்பதாகத்தான் நினைவு. இவர்களது அதிகபட்ச சுற்றுச் சூழல் குறித்த விழிப்புணர்வு என்பது பிளாஸ்டிக் பொருட்களை வீதிகளில் வீசக்கூடாது என்பதுதான். தனக்கு மட்டுமில்லை என்றென்றைக்கும் சந்ததி களுக்கும் சேர்த்து உலை வைக்கும் அணு உலைகள் குறித்தோ….அதனது கதிரியக்க பயங்கரங்கள் குறித்தோ….எவ்விதப் புரிதல்களுமில்லை இவர்களிடம். ஒரு போபால் விஷ வாயுப் பேரழிவைக்கூட  தாங்க முடியாத இத்துணைக்கண்டம் ஒருவேளை கதிரியக்கக் கசிவுக்கு  ஆளாக நேர்ந்தால் என்ன கதியாகும்மென்பதுகூட அக்கறை இல்லை. அக்கொடூரம் தப்பித்தவறி நடந்தால் நாளை “கவர் ஸ்டோரி” போடுவதற்குக்கூட பத்திரிக்கைகள் இருக்காது என்பது வேறு சமாச்சாரம்.

‘அடி  உதவற  மாதிரி அண்ணன் தம்பி உதவமாட்டான்’ போன்ற “பொன்மொழிகள்” ஏற்கெனவே தமிழர்களது மன அடுக்குகளில் புதையுண்டு கிடப்பதால் மனித உரிமை குறித்த ‘ஞானம்’ அளவிடற்கரியது. காவலில் சித்திரவதைகளோ….லாக்கப் மரணங்களோ….என்கவுண்ட்டர்களோ….எதுவாயினும் ஒடுக்குகின்ற அதிகார வர்க்கத்தின் பக்கமே நின்று பழகியாயிற்று. அப்புறம் மனித உரிமைன்னா கிலோ என்ன விலை என்று கேட்காமல் இருப்பார்களா நம்மவர்கள்.? போதாக்குறைக்கு போலீஸ் டாக்குமெண்டரி படங்களாக  ஒதுக்கித் தள்ள  வேண்டிய  குப்பைகள் கூட கோடம்பாக்கத்திலிருந்து வெகு ஜன சினிமாவாக வெற்றி வலம் வரும்போது அவைகள்தான் தமிழர்களது மூளைகளில் இத்தகைய ரசாயண மாற்றங்களை நிகழ்த்தியிருக்கும் என சொல்லத் தேவையில்லை. மனித உரிமைகள் விஷயத்தில்கூட கட்சி கட்டிக் கொண்டு பிரிந்து நிற்கும் போக்குதான்  அசாதாரணத்  தமிழர்களான   அறிவுஜீவிகள்   மத்தியிலும்  நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது.

மரணதண்டனைக்கு எதிரான பிரச்சாரங்களில் கூட….

அப்சலின் மரணதண்டனையை எதிர்ப்பவர்கள்
பேரறிவாளனது மரணதண்டனையை எதிர்ப்பதில்லை.
பேரறிவாளனது மரணதண்டனையை எதிர்ப்பவர்கள்
அப்சலின் மரணதண்டனையை எதிர்ப்பதில்லை.

இதில்  தமிழக  அறிவுஜீவிகள்  கடைபிடிக்கும் கள்ள மௌனத்திற்கெனவே தனியானதொரு விருது வழங்கலாம்.

நடிகை குஷ்புவின் கருத்துச் சுதந்திரத்திற்காகக் கும்மியடித்த “மனித உரிமை”ப் “போராளிகள்” கூட நடிகை ஜெயமாலாவின் வழிபடும் உரிமை மறுக்கப்படும் போது வாயையும் மற்றதையும் இறுகப் பொத்திக் கொள்கிறார்கள்.

தமிழர்களது வரலாற்று அறிவு மட்டுமில்லை ….
பூகோள அறிவும் ‘சுடர்விட்டுப் பிரகாசிக்கும்’ அவலம் தெரிந்துதான் அச்சுதானந்தன்கள் வாலாட்டுகிறார்கள்.

அண்டப்புளுகு ஆகாசப்புளுகுகளுக்கு மேலே இனி
அச்சுதானந்தப் புளுகுகளையும் சேர்த்துக் கொள்ளலாம். தவறில்லை.

இல்லாவிட்டால் கடல் மட்டத்திலிருந்து ஏறக்குறைய 2500 அடி உயரத்தில் இருக்கும் முல்லைப் பெரியாறு அணை உடைந்தால்…..
3000 அடிக்கு மேலிருக்கும் மூன்று மாவட்டங்கள் மூழ்கிப் போகும் என்று அவிழ்த்து விடுவாரா தனது புளுகு மூட்டையை….?

தண்ணீர் மேட்டிலிருந்து பள்ளத்திற்குப் பாய்வதற்கு பதிலாக
பள்ளத்திலிருந்து மேட்டிற்குப் பாய்கின்ற இத்தகைய விநோதங்களை
சர்வதேசியக் கொள்கையையே தனது மலையாளக் கோடாரியால்
காவு வாங்கிய அச்சுதானந்தன்களிடம்தான் நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

பண்டைக்கால சோம பான….சுரா பான சமாச்சாரங்கள் ஒரு புறம் இருக்க…..
“தமிழ்நாட்டில் மதுக் கடைகள் திறக்கும் அபாயம்”
என 38 ஆண்டுகள் முன்பு அலறிய பத்திரிக்கைகள்……
இன்று 
“தமிழ்நாட்டில் மதுக் கடைகளை மூடும் அபாயம்”
என்று அலறுகின்றன.

எந்த அபாயமும் உலகமயமாகும்போது
புதிய பரிமாணங்கள் பெறும் போலும்.

எனவேதான் இளநீர் விற்றுப் பிழைத்தவர்கள்
பூச்சி மருந்தினைக் குடித்துப் “பரலோகம்” போக….
புதிய தமிழர்களோ பூச்சி மருந்து கலந்த பானம் பருகி
“சொர்க்கலோகம்” காண்கிறார்கள்.

ரியல் எஸ்டேட்டுகளுக்கும்….
“ஏழைக்” குழந்தைகளின் விளையாட்டிற்கான ‘தீம் பார்க்’குகளுக்கும் ….
விளை நிலங்களை வளைத்தது போதாதென்று
“சிறப்புப்” பொருளாதாரங்களூக்கான மண்டலங்களின் ஆரவார வருகை.
பொருளாதாரத்தை உயர்த்துகிறதோ இல்லையோ ஆனால் இம்மண்டலங்களின் வருகை  நிச்சயம் பல லட்சம் பேரை கமண்டலம் தூக்க வைத்து விடும் என்பது மட்டும் புரிகிறது.

தமிழாய்ந்த தமிழ் மகன்தான் தமிழ்நாட்டின் தலைமகனாய் வருதல் வேண்டுமென்றாராம் கனக சுப்பு ரத்தினம்.
வருவது தமிழாய்ந்த தமிழ் மகனாய் இருந்தாலும் சரி.
தமிழாயாத கன்னட மகளாயினும் சரி
“சிறப்புப் ” பொருளாதார மண்டலங்களுக்காக விளை நிலங்களை தாரை வார்த்துத் தந்தாகவே வேண்டும்.

நாட்டின் “வளர்ச்சியின்” நிமித்தம் கையளவு நிலங்களைக் கூட பறி கொடுத்த விவசாயிகள் இனி “சிறப்புப்” பொருளாதார மண்டலங்களில் பகல் ஷிப்டோ….இரவு ஷிப்டோ….வாட்ச்சுமேன் வேலைக்கு மனுப் போடலாம். “நாடென்ன செய்தது உனக்கு என்று கேள்விகள் கேட்பது எதற்கு? நீயென்ன செய்தாய் அதற்கு என்று உன்னை நீயே கேட்டுக்கொள்….கேட்காமல் அடம் பிடித்தால் நந்திகிராமில் கிடைத்த “பரிசுதான்” உனக்கும்…. என்கிறது அரசு.

இந்த லட்சணத்தில் தெருவில் பிச்சை எடுத்து உயிர்வாழும் பிச்சைக்காரர்களை சுற்றி வளைத்து கைது செய்யப்போகிறார்களாம்.
நல்லது. மிக நல்லது.
பிச்சையெடுக்கலாமோ…அதுவும் தெருவில்?
தெருவில் பிச்சை எடுப்பவர்களுக்குப் பெயர் பிச்சைக்காரர்கள் என்றால் உலக வங்கி தொடங்கி சகல வங்கிகள் வரையிலும் எடுக்கும் நிதியமைச்சர்களை என்னவென்று அழைப்பது?

ஆக…..

59 வருடங்கள் கடந்தாலும் இன்றோ நாளையோ என இழுத்துக்கொண்டு இருக்கும் சமூக நீதிச் சிக்கல்கள்….

“இப்படி ஒரு இனம் இருந்தது” என்பதற்குக்கூட அடையாளமற்றுப் போகச் செய்வதற்காகக் காத்திருக்கும் அணு உலை அபாயங்கள்….

மனித குலத்தையே தலை கவிழச் செய்யும் உரிமை மீறல்கள்….

நீரின் இயற்கையான ஓட்டத்தைக் கூட தடுத்து நிறுத்தும் அண்டை மாநிலங்களின் அத்துமீறல்கள்….

என
எதுவும் பிரச்சனையில்லை தமிழனுக்கு.

இவனுக்கு விடியும் போதே சினிமாவோடு விடிகிறது.
முடியும்போதும் சினிமாவோடுதான் முடிகிறது.
எங்கும் சினிமா. எதிலும் சினிமா.

தமிழகத்தின் எந்தப் பகுதியில் எடுத்தாலும் இரண்டு நண்பர்களது சந்திப்பு “கடைசியா என்ன படம் பார்த்தே?” என்கிற கேள்வியில்லாமல் முடிவதில்லை.

கணவன் – மனைவிகளது செம்புலப் பெயல் நீர் வாழ்க்கை
மாதத்திற்கு ஒரு திரைப்படம் இன்றி முடிவடைவதில்லை.

இன்பச்  சுற்றுலாக்கள் ஒருவர் “கா” வில் ஆரம்பித்து வைக்க மற்றொருவர் “உ”வில் தொடரும் “பாட்டுக்குப் பாட்டு” விளையாட்டுக்களின்றி முற்றுப் பெறுவதில்லை.

இவர்களது திருமணங்கள் திரைப்பாடல்களுக்கான கச்சேரிகளின்றி அரங்கேறுவதில்லை.

இவர்களது திருமண வீடியோக்கள் பின்னணியில் திரைப்படப் பாடல்களின்றி நிரப்பப்படுவதில்லை.

தமிழர்களைப் பொறுத்தவரை ஆடுவது என்பது
திரைப்படத்தில் வருவது போல் ஆடுவது.

பாடுவது என்பது திரைப்படத்தில் பாடுவது போல் பாடுவது.

காதல் கொள்வது என்பது
திரையில் நாயகர்கள் கொள்வது போல் கொள்வது.

வாழ்வது என்பதும் திரையில் வாழ்வதைப் போல் “வாழ்வது”.

மொத்தத்தில் முகம் தொலைத்தது ஒரு இனம்.

தை 1 அறுவடைத் திருநாள்தான் தமிழனின் ஆண்டுப் பிறப்பு என்கிற அறிவுகூட இன்றி
ஜனவரி   ஒன்றிற்கும்,  சித்திரை ஒன்றிற்கும்  வாழ்த்தும்  தமிழனை   என்னவென்று சொல்வது?
பிரஜோற்பதியும்  – ஆங்கிரஸவும்  – ஸர்வஜித்தும்   தமிழ் மாதங்கள்தான் என நம்பிக்கொண்டிருக்கும் நிலைக்கு எங்கே போய் முட்டிக் கொள்வது?
இதில் முல்லைப் பெரியாறாவது….முருங்கைக்காய் சாம்பாராவது…..

நயன்தாரா – சிம்பு உறவின் கதி ஏன் இப்படிப் போயிற்று….?
கமலின் 7 அடி நீள தசாவதார கெட்டப்புகள் எப்படி….?
சிவாஜி படப் பாடல் சி.டி. எத்தனை லட்சம் விற்றது….?
நாம் திருவோட்டோடு திரிந்தாலும் இந்தமுறை உலகக் கோப்பை யாருக்கு….?
என எண்ணற்ற தலையாய பிரச்சனைகள் முன் தோன்றி மூத்த குடிக்கு இருக்கும் போது மற்ற “சாதாரண” பிரச்சனைகளைக் கவனிக்க அவர்களுக்கு ஏது நேரம்?

இதில் மலத்தின் மீது சாம்பல் கொட்டி
தகரத்தில் சுரண்டி  எடுத்து
கூடையில் அள்ளிச் சுமக்கும் மனிதர்கள் மீது என்ன அக்கறை?

ஆனால்…..
இதில் மட்டுமில்லை நாம் புலம்பித் தீர்த்த சகல விஷயங்களிலும்
அக்கறையும் கவலையும் கொண்ட….
மானுடத்தின் மீது தீராத காதல் கொண்ட….
வாடிய பயிரைக் கண்டபோதெல்லாம் தானும் வாடும்
மனித நேயர்களும் இருக்கத்தான் செய்கிறார்கள்.
அவர்கள் எண்ணிக்கையில் குறைந்தவர்களாக இருக்கலாம்.

இருந்தாலும்
அவர் பொருட்டே பெய்கிறது இம் மழை.
 

 நன்றி:         ” த சண்டே இந்தியன்” வார இதழ்

Advertisements

அப்ஜக்சன் யுவர் ஹானர்……

இது மாதிரி காரியங்களுக்குப் பரிகாரம் தேட வேண்டுமானால் நாம் சட்டத்தை நினைக்கக்கூடாது. நாம் எடுத்துக் கொண்ட காரியம் நியாயமானதா? அநியாயமானதா? முயற்சி எடுக்க வேண்டுமா? வேண்டாமா? என்றுதான் யோசிக்க வேண்டுமேயொழிய சட்டத்தைப் பற்றி நினைக்கக்கூடாது. அதைப் பார்த்தால் நாம் ஒன்றும் செய்ய முடியாது.

– 23.10.1960 திருச்சியில் நடைபெற்ற அய்க்கோர்ட் நீதிப்போக்குக் கண்டன நாள் பொதுக்கூட்டத்தில் தந்தை பெரியார் ஆற்றிய உரை.

 

 

 

அப்ஜக்சன் யுவர் ஹானர்

-பாமரன்

ஆக –
நீதி அரசர் அகர்வாலுக்கு நன்றி சொல்ல வேண்டிய வேளை இது.
ஆண்டாண்டு காலமாக அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக முணுமுணுக்கப்பட்ட நீதித் துறை மீதான விமர்சனங்களை வெகுமக்கள் திரளுக்குள் கொண்டு சென்றதற்காகவே அவரைப் பாராட்ட வேண்டும்.
அதுவும் ஞாயிற்றுக் கிழமையன்று உச்ச நீதி மன்றத்தின் கதவுகளை அகலத் திறந்து வைத்து நீதி வழங்கக் காத்திருந்த செயல் நீதி பரிபாலனத்தின் மீது அவர்களுக்குள்ள அளவு கடந்த அக்கறையை உலகுக்கு உரத்துச் சொன்னது.

“இதே ஜெயலலிதா ஆட்சியில் வக்கீல் விஜயன் இட ஒதுக்கீட்டிற்கு எதிராக வழக்குத் தொடுத்து பல லட்சம் மாணவர்களது எதிர்காலமே கேள்விக் குறியாகி தவித்த வேளையில் கதவுகளைத் திறக்காத நீதி மன்றம்………

அறுபதாண்டு காலமாக மத்திய அரசின் உயர் கல்வி நிறுவனங்களில் சமூக நீதி மறுக்கப்படுவதைக் களைவதற்காக கதவுகளைத் திறக்காத நீதி மன்றம்………

ஒரு கடையடைப்புக்கு
அல்லது
ஒரு உண்ணாவிரதத்திற்காக
கதவுகளைத் திறந்து வைப்பதா?” என்று எவராவது கிசுகிசுத்தால் கூட அது அப்பட்டமான கோர்ட் அவமதிப்பு என்பதை உணரக் கடவார்களாக.

ஆனாலும் உச்ச நீதி மன்ற நீதிபதி கொஞ்சம் அதிகமாகவே உணர்ச்சிவசப்பட்டு விட்டார் என்பது எல்லோருக்குமே அப்பட்டமாகத் தெரிந்துதான் போயிற்று.

“தமிழகத்தின் தற்போதைய நிலவரம் என்ன?” என்று எதிரே நிற்கிற தமிழக அரசின் வழக்கறிஞரைக் கேட்டிருக்கலாம்………

சென்னை உயர் நீதி மன்றத்தைத் தொடர்பு கொண்டு “உண்மை நிலையைத் தெரிவியுங்கள்” என்று உத்தரவு பிறப்பித்திருக்கலாம்.

அதன் பிறகு தனது வாயைத் திறந்திருக்கலாம்.

அதையெல்லாம் விட்டுவிட்டு………
‘தமிழகத்தில் என்னதான் நடந்து கொண்டிருக்கிறது?’
‘தமிழக ஆட்சியைக் கலைப்பதற்கு மத்திய அரசு கூச்சப்படக் கூடாது’
என்றெல்லாம் “அருள் வாக்கு” சொன்னது வாக்களித்த மக்களை மட்டுமல்ல அனைவரையுமே கிள்ளுக்கீரையாக நினைத்த செயல்.

மாங்குயில் கூவிடும் பூஞ்சோலை
எம்மை மாட்ட நினைக்கும் சிறைச்சாலை………
என்றெல்லாம் மற்ற நேரங்களில் முழங்கும் தமிழக முதல்வர் “நடப்பது உண்ணாவிரதம்தான். உண்ணாவிரதத்திற்கு தடை என்று சொல்லவில்லை அவர்கள். சொல்லியிருந்தால் அதையும் ஏற்றுக் கொண்டிருப்போம்” என்று அவர்களது
அத்துமீறலைக் கண்டிக்காமல் விட்டது அவரது சாதுர்யத்தைக் காட்டலாமேயொழிய
பெரியாரின் பாசறையிலிருந்து பெற்றதாகக் கூறும் “துணிச்சல்” அப்போது எங்கே போயிற்று? என்கிற கேள்வி நம்முள் எழாமலில்லை.

காமராசர் ஆட்சிக் காலத்தில் அழகிரிசாமி அவர்களை அரசு வழக்கறிஞராக நியமித்ததை வரம்புக்கு மீறி கண்டித்த நீதிபதிகளுக்கு எதிராக பொங்கி எழுந்தார் பெரியார் 1960 ல்.

“நான் பேச வந்திருப்பது மிகவும் கடினமான விஷயம் . இந்த விஷயம் நான் பேசியதற்காக கண்டிப்பாக நான் ஜெயிலுக்குப் போக வேண்டியிருக்கும் என்பது எனக்குத் தெரியும். தங்களுக்குப் பாதுகாப்பு இருக்கிறது என்பதற்காகவே பலர் மிக மிக நேர்மைக்கேடாய், அக்கிரமமாக நடந்துகொண்டு வந்தால், அதை எதிர்த்து ஒழிக்க நம்மால் கையாலாகாவிட்டாலும் அந்த நேர்மைக்கேட்டை அக்கிரமம் என்று சொல்லக்கூடவா நமக்கு யோக்யதை இல்லை? யோக்யதை என்பது அதனால் வரும் கஷ்ட நஷ்டத்தை அனுபவிக்கத் தயாராயிருப்பதுதான். அதனால் முன்பு ஒருமுறை எடுத்துக் கூறித் தண்டனை அடைந்த அதே காரியத்தை, இரண்டாவது தடவையாகச்  செய்து தண்டனை அடைந்து ஜெயிலுக்குப் போக வேண்டிய அவசியம் உள்ளவனாக இருக்கிறேன்” என்று துணிந்து எழுந்தார் பெரியார்.

அன்று அவர் போட்டுக் கொடுத்த ராஜபாட்டையில்தான் இன்றிருக்கும் “குறைந்தபட்ச ஜனநாயகமும்” நடை போட்டுக் கொண்டிருக்கிறது.

அன்று மட்டுமில்லை இன்றும் அருந்ததிராய் போன்ற வீராங்கனைகள் நீதித் துறையின் செயல்பாடுகள் பற்றி துணிச்சலாக அடித்துத் துவைத்து காயப்போட்டுக் கொண்டுதானிருக்கிறார்கள்.

சரி அப்படியே ஒரு உச்ச நீதி மன்ற நீதிபதி சொல்லிவிட்டால் அந்த ஆட்சியைக் கலைத்துவிட வேண்டியதுதானா?
அவர்களுக்கு யார்  அந்த அதிகாரத்தை கொடுத்தார்கள்.?
இந்த ஆட்சி நீடிக்க வேண்டுமா…கூடாதா என்பதைத் தீர்மானிக்க வேண்டியது மக்களுக்குத்தான் இருக்கிறதேயொழிய அந்த உரிமை வேறு எந்தக் கொம்பனுக்கும் கிடையாது.

ஏன் அந்த உரிமை மத்திய அரசுக்குக்கூட இல்லை.

மறைந்த சோமப்ப ராயப்ப பொம்மை வழக்கில் 356 சட்டப் பிரிவை தவறாகப் பயன்படுத்துவதற்கு எதிராக உச்சநீதி மன்றம் கொடுத்த வழிகாட்டுதல்கள் பற்றி உச்ச நீதி மன்றத்திலேயே இருக்கும் நீதிபதிக்குத் தெரியாமல் போனது எப்படி?
“55 ஆண்டுகளாகப் பொறுத்திருந்தீர்களே………
இன்னும் பொறுத்திருக்கக் கூடாதா?” என்று இன்னமும் வந்து சேராத உயர் கல்வி ஒதுக்கீடுக்காக படியேறியவர்களைப் பார்த்துக் கேட்ட உச்ச நீதி மன்றம்………
வெறும் ஒரு உண்ணாவிரதத்திற்கு எதிராக படியேறியவர்களை வெத்திலை பாக்கு வைத்து வரவேற்று “அவமதிப்பு வழக்கை தனியாகத் தாக்கல் செய்யுங்கள்” என்று மந்திராலோசனை வேறு வழங்குகிறது என்றால்… என்னே நீதி?

சேதுசமுத்திரத் திட்ட வழக்காகட்டும்………
இட ஒதுக்கீட்டுக்கான வழக்காகட்டும்………
அனைத்து சாதியினரும் அர்ச்சகர் ஆவதற்கான வழக்காகட்டும்………
என எதுவும் முடிவில் போய் மாட்டிக் கொள்ளும் ஒரே இடம் உச்சநீதி மன்றம்தான்.

இதற்கெல்லாம் முடிவு கட்ட ஒரே வழி நீதித் துறையில் கொண்டு வந்தே தீர வேண்டிய இடஒதுக்கீடுதான்.

+2 மாணவர்கள் எழுதிய விடைத்தாளை
+2 மாணவர்களை விட்டே மதிப்பெண் போடச் சொல்வது எவ்வளவு அபத்தமோ
அவ்வளவு அபத்தம்
உச்சநீதி மன்ற நீதிபதிகளைக் கொண்டே
உச்சநீதி மன்ற நீதிபதிகளைத் தேர்ந்தெடுப்பதும்.

வகுப்புவாரிப் பிரதிநிதித்துவம் மாஜிஸ்ட்ரேட் பதவிகளோடு மட்டும் முற்றுப் பெறாமல்
அது உயர்நீதி மன்ற நீதிபதிகள் நியமனம் தொடங்கி உச்சநீதி மன்ற நீதிபதிகள் நியமனம் வரையிலும் நீட்டிக்கப்பட்டாக வேண்டும்.

அப்போதுதான் சமூக நீதி என்பதே சாத்தியப்படும்.
அதுவரை இவைகள் “ஒரு சமூகத்தின் நீதி” என்பதாகவே மட்டுமே அர்த்தப்படும்.

 

 

 

 

நன்றி: விழிப்புணர்வு மாத இதழ். 

 

செயல் மறந்து வாழ்த்துதுமே……

 

“தமிழ் படிச்சா இதுதான் கதி என அச்சுறுத்துகிறது படம்…”

“எம்.ஏ தமிழ் படிச்சா வேலை கிடைக்காதுன்னு எவன் சொன்னது?”

“தமிழ் படிச்சவன இப்படி வன்முறையாளனாவா காட்டறது?”

என ஏகப்பட்ட வாதப் பிரதிவாதங்கள்

ஆனால் கற்றது தமிழ் அலசுவது அதைப்பற்றி மட்டும்தானா?

‘இந்து’ தொடங்கி ‘இந்தியா டுடே’ வரைக்கும் கிழித்துக் காயப் போட்டு விட்டார்கள் படத்தை. அடுத்த படமாவது சிறப்பாக அமைய ஆசி வேறு வழங்கியிருக்கிறது ஆ.வி.

அப்படியானால் இந்தப்படம் ?

‘கற்றது தமிழை’ யார் யாரெல்லாம் ஏற்றுக் கொள்கிறார்கள் என்பதைவிடவும் யார் யாரெல்லாம் எதிர்க்கிறார்கள் என்பதில் மட்டும் ஒரு ஓரப் பார்வையைச் செலுத்தினால் போதுமானது.

‘கற்றது தமிழ்’ தமிழ் படித்தவனின் நிலையை அலசுகிறது என்பதைக் காட்டிலும் தமிழ்ச் சமூகத்தின் ஒட்டுமொத்த சூழலையும் அலசுகிறது என்பதுதான் உண்மை.

அதுவும் இன்றிருக்கும் உலகமயம் தனியார்மயச் சூழலில்…

நினைவு தெரிந்து இதுவரை தமிழாசிரியர் என்றாலே அரைக்கிறுக்கர்களாய்…

மற்றவரது கேலிக்கும் கிண்டலுக்குமான ஒரு பண்டமாய் மட்டுமே கோடம்பாக்க அயோக்கியர்களால் சித்தரிக்கப்பட்டு வந்திருக்கிறார்கள். அதனை இந்தப் படம் மாற்றிக் காட்டியிருக்கிறது.

தமிழ் படித்தவர் தமிழ் இலக்கியம் படித்தவர் தமிழ் ஆசிரியர் என்பவர்கள் யாருக்கும், எவருக்கும் எந்த விதத்திலும் சளைத்தவர்களில்லை என்பதை உரக்கச் சொல்கிறது கற்றது தமிழ்.

“தமிழ் படிச்சவன்னா சோடா புட்டி கண்ணாடி மாட்டிகிட்டு…………தாடி வெச்சுகிட்டு…………ஜோல்னாப் பை போட்டுகிட்டு டொக்கான் மாதிரி இருப்பான்னு நெனைக்காதே…………தமிழ் சாந்தத்தை மட்டுமல்ல, ரௌத்திரத்தையும் பழக்கியிருக்கிறது” என ஒலிக்கும் பிரபாகரனின் குரல் பல லட்சம் தமிழர்களது உள்ளத்தில் புதைந்து கிடந்த குமுறல்.

தமிழ் படித்தால் வேலை கிடைக்காது என அச்சுறுத்துவதாக இருக்கிறது என உளறுபவர்கள்…………

“நானாவது ரெண்டு குறள் சொல்லிப் பொழச்சுக்குவேன்.

ஆனா ஹிஸ்டரி படிச்சவன்…………

ஜாகரபி படிச்சவன்…………

எக்கனாமிக்ஸ் படிச்சவன்…………

சோசியாலஜி படிச்சவன்…………

சைக்காலஜி படிச்சவன்…………

பொலிடிசல் சைன்ஸ் படிச்சவன்…………

எல்லாம் செத்தான்.

‘வாத்தியார் வேலை கூட கிடைக்காது” என்கிற வரிகள் அரங்கில் ஒலிக்கும் போது காதுகளில் எதை வைத்துக்கொண்டு உட்கார்ந்திருந்தார்கள் என்பது ஆராய்ச்சிக்கு உரிய விஷயம்.

உண்மையில் இக்குரல் தமிழகத்திற்கு மட்டுமில்லை…………

இந்தியாவிற்கு…………

மூன்றாம் உலக நாடுகள் அனைத்திற்குமான குரல்.

உயர் கல்வியையும்…………

ஆதிக்கம் செலுத்தும் அமெரிக்க, ஐரோப்பிய நாடுகளுக்கு அடிமைச் சேவகம் செய்வதற்காக மட்டுமே கற்றுக் கொள்ளும் கல்வியையும் கிழித்துக் கூறுபோடும் குரல்.

அதுசரி எத்தனையோ துறைகள் இருக்கும்போது I.T என்கிற தகவல் தொழில் நுட்பத் துறையினர் மீது மட்டும் படத்தில் ஏன் இந்தப் பாய்ச்சல்?

நியாயம்தான்.

ஆனால்

மருத்துவர்கள்……….

பொறியியலாளர்கள்……….

கொளுத்தும் வெய்யிலிலும், கொட்டும் மழையிலும் தார் சாலை போடுபவர்கள்……….

என எவரும் இரவு பகல் பாராமல் உழைத்துவிட்டு வருகிறோம் எங்களுக்காக விடிய விடிய PUBS (மதுபானக் கூடங்கள்) களை திறந்து வையுங்கள்என்று கோரிக்கை வைக்கவில்லை. ஆனால் அப்படிப்பட்ட அதி அத்தியாவசியக் கோரிக்கையை வைத்தவர்கள் இந்த I.T துறையினர் மட்டும்தான். தென்னக உணவக உரிமையாளர்கள் சங்கம் “பன்னாட்டு நிறுவனங்களும்……….பெரும் தொழில் நிறுவனங்களும் மேலும் மேலும் வந்து கொண்டிருக்கும் இச்சூழலில் அரசு இரவு வாழ்க்கை குறித்தும் சிந்தித்து முடிவெடுக்க வேண்டும்” என கோரிக்கை வைத்தது இம்மேதைகளுக்காகத்தான்.

இங்கு பலரது பகல் வாழ்க்கையே பாடையில் போய்க்கொண்டிருக்கும் பொழுது……….

இரவு வாழ்க்கை குறித்து சிந்திக்கச் சொல்பவர்கள் மீது பாய்ச்சல் வராமல் வேறென்ன வரும்?

இது கற்றது தமிழை இந்த நூற்றாண்டின் ஒரே புரட்சிகரமான படமாக நிறுவும் முயற்சியும் அல்ல………. குறைகளே அற்ற உன்னத காவியம் என உயர்த்திப் பிடிக்கும் போக்கும் அல்ல.

30 களில் தொடங்கிய புராண, இதிகாச படங்களாகட்டும்……….

50 களில் உலுக்கிய பராசக்தி, ரத்தக்கன்ணீர் போன்ற சமூக மறுமலர்ச்சிப் படங்களாகட்டும்……….

60 களில் வந்த பாலச்சந்தர் வகையறாக்களின் நாடகபாணிப் படங்களாகட்டும்……….

70 களின் பிற்பகுதியில் ஸ்டுடியோக்களுக்குள் மட்டுமே முடங்கிக் கிடந்த காமிராவை வயல்வெளிகளுக்கு இழுத்துச் சென்ற பாரதிராஜாவின் படங்களாகட்டும்……….

மரியாதைக்குரிய மகேந்திரன், பாலு மகேந்திரா போன்றவர்கள் தமிழ் இதயங்களை நெருடிச் சென்ற உதிரிப்பூக்கள், மெட்டி, வீடு போன்ற படங்களின் காலகட்டமாகட்டும்……….

அதை அப்படியே கடத்திக் கொண்டு போய் மசாலாக்களில் மூழ்கடித்த சகலகலாவல்லவர்களின் காலகட்டமாகட்டும்……….

என இப்படிப் பல காலகட்டங்களைத் தாண்டித்தான் வந்திருக்கிறது தமிழ் சினிமா.

“ங்கொம்மா……….ங்கொம்மா என்ன சேத்தி வைப்பாளா?” என்கிற வினாக்களும்……….

கொளுந்தியாளை அடைய “ஆசை”ப் படும்போது கொளுந்தனாரின் மீது ஏன் “உயிர்” ஆக இருக்கக்கூடாது? என்கிற ஆதங்கங்களும்……….

“என் செல்லப் பேரு ஆப்பிள் நீ சைசா கடிச்சுக்கோ

என் சொந்த ஊரு ஊட்டி என்ன ஸ்வெட்டர் போட்டுக்கோ” என “கண்ணியத்தை”ப் பறை சாற்றும் குரல்களும்……….

ஒலிக்கின்ற “ஆரோக்கியமான” சூழலில்தான் கற்றது தமிழ் வெளிவந்திருக்கிறது என்பதைக் கருத்தில் கொண்டால் மட்டுமே இப்படத்திற்கான தேவை புரியும்.

ரத்தமும் சதையுமாய் பிய்த்தெறியப்படும் அம்மாவின் சாவை நுகரும் ஏழு வயதுப் பிரபாகர்……….

பால்ய தோழி ஆனந்தி……….

வருடிக் கொடுக்கும் தமிழ் அய்யாவால் விடுதியில் வளரும் சூழல்……….

அவர் ஊட்டிய உணர்வால் படிக்கப்போன தமிழ் இலக்கியம்……….

பள்ளி நிர்வாகி குடும்பத்துக்கு ஊழியஞ் செய்து பெறும் தமிழாசிரியர் பணி……….

என நகரும் நாயகனின் வாழ்க்கையில் ஒரு சிகரெட்டுக்காகக் குறுக்கிடும் போலீசால் திக்குத் தெரியாமல் ஓடத் தொடங்குவதை ஒட்டி ஓடத் துவங்குகிறது படம்.

ஒரு காட்சியையும் மற்றொரு காட்சியையும் கண்ணுக்குப் புலப்படாத நூலிழையால் பிணைக்கும் பாங்கு……….

அடி முதல் நுனி வரை சாவுதான் எனக்கு விசிட்டிங் கார்டு என்பதற்கான சாட்சியக்கோர்வைகள்……….

நாயகனின் வசிப்பிட டேபிளில் தென்படும் ஆல்பர் காம்யூவின் அந்நியன் நாவல் புத்தகம்……….

அப்புத்தகத்தின்படி நகரும் இப்படத்தின் இறுதிக்கட்டக்காட்சி……….

பார்க்கும் ஒவ்வொருவருக்கும் விளம்பர இடைவேளையின்றி நகரும் படம்…

சேனல்களை மாற்ற முடியாத ரிமோட்…

ஏழு வயது சிறுவனாகவே இருந்து

ஏழு வயது சிறுவனாகவே மடிந்து போகும் மனோநிலை…

என வித்தை காட்டியிருக்கிறார் ராம்.

ஆனால் இதையெல்லாம் எழுதினால் எனது பெயரும் சைக்கோ.

ஆக சைக்கோக்களே சாதியின் பெயரால் மனிதர்களை குடிசையோடு கொளுத்தாதவர்கள்……….

ஆக சைக்கோக்களே மதங்களின் பெயரால் கர்ப்பிணிப் பெண்ணின் வயிற்றைக் கிழித்து சிசுவை வெளியில் இழுத்துக் கூறுபோடாதவர்கள்……….

ஆக சைக்கோக்களே இனத்தின் பெயரால் மழலைகள் பயிலும் பாடசாலைகளின் மீது குண்டு வீசி கொன்றழிக்காதவர்கள்……….

ஆக நாமும் ஒருவகையில் சைக்கோக்கள்தான்.

நன்றி: நக்கீரன்.காம்

“சோ”பா சக்தி….

போப் ஆக நினைப்பவன் புரட்சி செய்ய மாட்டான்
புரட்சி செய்ய நினைப்பவன் போப் ஆக மாட்டான்

நண்பன் மகேஷ் பரிசாகக் கொடுத்திருந்த அந்த நூலை மீண்டும் ஒரு முறை எடுத்து வாசித்தேன். எத்தனை முறை வாசித்தாலும் சலிப்புத் தட்டாத சுவாரசியமான நடையும் விறுவிறுப்பான ஓட்டமும், வரிகளுக்கும் ஊடாக ஓடுகிற மானுட நேயமும் அனிதா பிரதாப்புக்கே சொந்தமானவை. அப்படி அநேகமுறை படித்த புத்தகம்தான் ‘Island of Blood’.

தனது மகன் சுபின் பிறப்பிலிருந்து தொடங்கும் நூல் மெள்ள வளர்ந்து மேற்கு தொடர்ச்சி மலைகளில் பயணித்து ஈழத்தின் கானகங்களில் விரிவடைகிறது. எண்பதுகளின் பிற்பகுதியில் அவரது ஈழம் நோக்கிய பயணமும் அதில் அவர் சந்தித்த அபாயகரமான சிக்கல்களும், பிரபாகரன் அவர்களுடனான சந்திப்புகளும் நம்மை ஆச்சர்யங்களின் உச்சத்திற்கே அழைத்துச் செல்கின்றன.

ஈழத்தில் “அமைதி”ப்படையின் வருகைக்கு முன்னும் பின்னும் நிகழ்ந்த அவரது பயணங்கள், போராளிகளது பண்பும் கண்ணியமும் மிக்க நடவடிக்கைகள் என அவர் விவரித்துக் கொண்டே போகும்போது நாமும் அவருடனேயே பயணிப்பதைப் போன்ற உணர்வைக் கொடுக்கிறது. தமிழே தகிடுதத்தமான என்னைப் போன்ற ஜென்மங்களுக்குக்கூட எளிதில் புரியக்கூடிய ஆங்கில நடை. அவரது ஆப்கானிஸ்தான் பயணமும்…… பதற்றம் பற்றிக் கொண்ட நாட்களில் பாபர் மசூதியைச் சுற்றிய செய்திகளும்…… அவரது சுறுசுறுப்பைக் கண்டு வியக்க வைக்கிறது.

பொதுவாக ஆன்மீகத்தில் நாட்டம் உள்ளவர்கள் பாவங்கள் எல்லாம் செய்து முடித்த பிறகுதான் புண்ணியத்தலங்களை நோக்கிப் பயணப்படுவார்கள். ஆனால் நம்மைப் போன்றவர்கள் எதிலும் தலைகீழ்தானே. அப்படித்தான் ‘கொரில்லா’ விஷயத்திலும் நடந்தது. அனிதாபிரதாபுடைய நூலைப் படித்த பிறகுதான் ஷோபா சக்தியுடையதைப் படிக்க நேர்ந்தது. இலக்கிய இதழ்களில் இருந்து வணிக இதழ்கள் வரைக்கும் அதற்குக் கொடுத்த சிலாகிப்புகள் என்ன……? விமர்சன விழாக்கள் என்ன……? போதாக்குறைக்கு எந்தப் புண்ணியவானோ நம்ம ரஜினி ‘சாரு’க்கு வேறு அதைப் பரிசாகக் கொடுத்த செய்தியையும் படிக்க நேரிட்டது. (காவிரி நீர்ப்பங்கீடு குறித்து அவர் விடுத்த ‘தெளிவான’ அறிக்கைக்கும் இந்த நூல் வாசிப்பிற்கும் எந்தச் சம்பந்தமும் இருக்காது என நம்புவோமாக…)

26.12.1967ல் பிறக்கும் கதையின் நாயகன் ரொக்கிராஜ் என்கிற யாகோப்பு அந்தோணிதாசன் ஆற அமர யோசித்து வீட்டில் உட்கார்ந்து விருந்துண்டுவிட்டு வெற்றிலைப்பாக்குப் போட்ட பிறகு பதினெட்டாவது வயதில் இயக்கத்தில் சேருகிறார். போகும்போது போதாக்குறைக்கு “எங்களுக்குக் கெதியான தமிழீழம் கிடைக்க அந்தோணியாரே உதவி செய்யும்” என அந்தோணியாருக்கு ஒரு அப்ளிகேசன் போட்டுவிட்டுப் போகிறார்.

உலகையே குலுக்கிய äலைப் படுகொலை ரொக்கிராஜை உலுக்குவதில்லை. வயது வந்தோர் வாக்குரிமைப்படி ஆயுதப் போராட்டத்தில் தன்னைப் பிணைத்துக் கொள்ளும் ரொக்கிராஜுக்குப் போன இடத்திலும் கேட்டது கிடைப்பதில்லை. இயக்கப் பெயராக இவர் ஒன்றுக்கு ஆசைப்பட வேறு பெயர் வைக்கப்படுகிறது. இயக்கப் பணிகளுக்காக ஷோபசக்தி… மன்னிக்க… ரொக்கிராஜ் வெவ்வேறு ஊர்களை யோசிக்க… இயக்கம் அவரது சொந்த ஊரான குஞ்சன்வயலுக்கே அவரை அனுப்பி வைக்கிறது. ரொக்கிராஜ், சஞ்சய் ஆகப் பெயர் மாற்றம் பெற்ற பிறகு பாதுகாப்புப் பணிக்காகக் குஞ்சன்வயல் அனுப்பப்பட… சஞ்சயின் அப்பா அநேக சிரமங்களைக் கொடுக்கிறார். குமுதினி என்கிற படகில் பயணப்படும் அப்பாவி மக்கள் ஐம்பது பேரைத் துண்டுதுண்டாக வெட்டிப் போடுகிறது சிங்களப் கடற்படை. இயக்கம் பதிலடி தர கடற்படைக்குப் பலத்த சேதம்.

guerilla1.jpg

‘எத்தினி நேவி முடிஞ்சிருப்பாங்கள் என ரொக்கிராஜ் (எ) சஞ்சய் கேட்க… ‘கிட்டத் தட்ட கணக்குச் சரியா வந்திருக்கும்’  எனக் ‘குரூரமாக’ச் சொல்கிறார் பொறுப்பாளர் ஒஷீலா. கணக்குக் கேட்டவரே இது கணக்குப் பார்க்கிற காரியமில்லை எனக் கதைக்கிறார். ஒரு பொழுதில் கடற்கரையில் மணல் அள்ளும் டிராக்டரை மக்கள் மடக்கிப் பிடிக்க அந்தப் பகுதிப்பொறுப்பில் இருந்த ரொக்கிராஜும் மற்றொருவரும் மணல் திருடர்களோடு மோத… இயக்கத் தலைமைக்கும் மணல் திருடர்களுக்குமே தொடர்பு இருப்பதாகத் தெரிய வர… அதுவும் அத்திருடர்கள் “இயக்கத்துக்கு லட்ச லட்சமாகக் குடுக்கிற ஆக்கள்”  என்பது தெரியாமல் கைவைத்து விட்ட ரொக்கிராஜுக்குப் பிடிக்கிறது ‘சனி’. பிடித்துக் கொண்டுபோய் சித்ரவதை செய்கிறார்கள். இதற்கிடையில் புதைத்து வைத்த சிலிண்டர் ஒன்றை ரொக்கிராஜின் அப்பனே லவட்டிக் கொண்டு போக திருட்டுப் பழி வேறு.

‘மீசைகூட சரிவர அரும்பாத பொடியன்களும்’……,
‘பால்குடிகளும்’……,
‘புதுப்பொடியளும்’…… இந்த விருமாண்டி மீசை வைத்த ரொக்கிராஜைப் பாடாய்படுத்துகிறார்கள். ஒருவழியாக விடுவிக்கப்படும் ரொக்கிராஜ் சிறீலங்கா ராணுவம், …… ‘அமைதிப்படை’…… எனப் பலராலும் பந்தாடப்பட்டு பிரான்சுக்குப் பறக்கிறார். அங்கு வதியிட அனுமதி கேட்டு விண்ணப்பிக்கும் விண்ணப்பத்திலிருந்து தொடங்குவதுதான் மேலே சொன்ன விடயங்கள். தான் பட்ட இத்தனை துயரங்களையும்…… இயக்கத்தின் உள்ளே உள்ள சனநாயகம் அற்ற தன்மைகளையும்…… மணல் திருடர்களோடு கைகோர்த்து வலம் வரும் பொறுப்பாளர்களும்…… பற்றி விரிவாகக் கடிதம் ஒன்று எழுதி………
‘மணிக்கணக்கா, நாள் கணக்கா, இப்ப வருசக்கணக்கா தன்ர சேர்ட் பொக்கற்றுக்குள்ள ஒரு கடிதம் கொண்டு திரியிறான். முதலில் தெரிஞ்ச அறிஞ்ச ஆக்களுக்கு மட்டும்தான் தலைவருக்கு ஒரு கடிதம் எழுதி வைச்சிருக்கிறதாய்ச் சொல்லிக்கொண்டு திரிஞ்சவன், இப்பப் பார்க்கிற ஆக்கள் எல்லோருக்கும் அதைச் சொல்லித் திரியறான்’  இப்படி தன் ‘தலைவருக்கு’ (?) கடிதம் எழுதி சட்டைப் பைக்குள் வைத்திருக்கும் ரொக்கிராஜ் தன் தலைவரின் அஞ்சல் முகவரியோ, ஈமெயில் முகவரியோ எதுவும் கிடைக்காமல் தேடிச் சலித்து, பரிதவித்துப் போய் வேறு ஏதும் வழி கிடைக்காமல் பிரான்சிலிருந்து பறந்து வந்து தமிழகத்தில் இறங்கி புத்தாநத்தத்தில் உள்ள கருப்âர் சாலைக்குப் போய் ‘அடையாளம்’ சாதிக்கின் கதவைத் தட்ட அவர், “இந்தக் கடுதாசி பாணியெல்லாம் வேண்டாம் புத்தகமாகவே போட்டுரலாம். அப்பத்தான் தலைவர் பார்வைக்குப்போகும்”  என சொன்னதன் விளைவே இந்த ‘கொரில்லா’.

ஈழத்து ‘கொரில்லா’ குறித்து தமிழகத்துக் ‘கழுதையின்’ சில சந்தேகங்கள்:

1. ‘பிணத்தில் கூட கணக்குப் பார்க்கிறவர்கள்’……,
‘மணல் திருடர்களோடு தொடர்புள்ளவர்கள்’……,
‘உட்கட்சி சனநாயகத்திற்கே அர்த்தம் தெரியாதவர்கள்’…… என ஷோபாசக்தி சரமாரியாகப் ‘புகழ்ந்து’ தள்ளும் அந்த இயக்கமோ அல்லது அவர்களை ஆதரிப்பவர்களோ நெத்தியடியாய் பதில் சொல்லும் சனநாயகச் சூழல் தமிழகத்தில் நிலவுகிறதா?

2. இயக்கம் கொள்கை ரீதியாகவும் நடைமுறை ரீதியாகவும் சரியான திசையில்தான் செல்கிறது என்று பதில் அளித்தால் அவர்கள் தமிழகத்தின் எந்த மாவட்ட சிறையில் ‘வதியிடம்’  கோரி விண்ணப்பிக்க வேண்டி வரும்?

3. இந்த நூலை வரைவேற்றவர்கள், அச்சிட்டவர்கள், தலையில் தூக்கி வைத்துக் கொண்டாடிய ஒரு சில வணிகப் பத்திரிக்கை ஆகியோரில் ஓரிருவரைத் தவிர ஏனையோருக்கு ஈழப் போராட்டத்தில் எத்தனை பங்களிப்பு இருக்கிறது?

4. நூற்றுக்கு நூறு சதவீதம் அக்மார்க் முத்திரையோடு சிறுபிழை கூட இன்றி ‘தேசிய இன விடுதலைப் போராட்டம்’ உலகில் எந்த மூலையில் சாத்தியப்பட்டிருக்கிறது?

5. ரொக்கிராஜின் மனித உரிமை காக்கப்பட வேண்டும் என்கிற அதேவேளையில் அவர் விமர்சிக்கும் இயக்கத்தைச் சரியானதுதான் எனச் சொல்பவரது மனித உரிமைக்கு யார் பொறுப்பு?

6. சிறீலங்கா அரசும்…… ‘சோ’க்களும்…… இந்த நூலை எந்தவிதத்தில் எதிர் கொள்வார்கள்?

7. 1970களிலேயே மலையகத்தின் சிவனு லட்சுமணன் தொடங்கி இன்றைய கணம் வரை முப்படைத் தாக்குதல்களிலும் இன்ன பிற ஆக்கிரமிப்புகளிலும் தங்கள் இன்னுயிரை மண்ணுக்கு உரமாக்கி விட்டுப் போன பல்லாயிரக்கணக்கான போராளிகளிலும் மக்களிலும் எத்தனைப் பேருக்கு இப்படி தமது வலிகளைப் புத்தகமாக்கும் பாக்கியம் வாய்த்திருக்கிறது?

இப்படிப் பல பாழாய்ப்போன கேள்விகள் மண்டைக்குள் குடைந்தபடி இருந்தாலும் ரொக்கிராஜின் தடுமாற்றங்களை மீண்டும் ஒரு முறை அசை போட்டுப் பார்க்கிறேன்.

சங்கிலியன் என்று பெயர் வைப்பதா…?
அல்லது அராபத் என்று பெயர் வைப்பதா…?
அல்லது நேதாஜி என்று பெயர் வைப்பதா…?

Pலொட் இயக்கத்தின் ‘வங்கம் தந்த பாடம்’ படித்த பிறகு ‘முஜிபுர்’ என்று பெயர் வைப்பதா…?
தனிநாயகம் என்று பெயர் வைப்பதா…?

என இயக்கத்தில் நுழையும்போதும் – நுழைந்த பின்னரும் அவருக்குள் ஏகப்பட்ட குழப்பங்கள்.

சரி… எல்லாம் கிடக்கட்டும்.

ஆனால்…
தப்பித்தவறி அவர் தமிழகத்தின் அரசியலில் நுழைந்திருந்தால் என்ன பெயர் வைத்திருப்பார் என யோசித்துப் பார்த்தேன்…

வாழப்பாடி ராமமூர்த்தி…?

நன்றி : புதிய பார்வை (1.9.2004)