புதிதாய்(?) சில……

சோத்துக்கு வக்கில்லாம எட்டாங் கிளாஸ் தாண்ட முடியல…
தாண்டினாலும் கல்லூரிக்குள் கால் வைக்க வக்கில்ல…
கிழிந்த தாவணிக்கும் – சட்டைக்கும் மாற்றுத் துணிக்கு வழியில்லை…
எந்தக் கம்பெனிய எப்ப மூடுவான் தெரியாது….
இப்படிக் கணக்கிடமுடியாத சுய துன்பத்தில் மக்கள் இழுத்துக் கொண்டு கிடக்கையில்…. சுய இன்பத்தைப்  பற்றி  பல  மேதைகளுக்கு வந்திருக்கும் கவலை சொல்லி மாளாதது. மனித உடலில் எத்தனை விதமான துளைகள் இருக்கின்றன என்கிற அறிவியல் ஆய்வுகள் மெய் சிலிர்க்க வைக்கின்றன. சமூகத்தில் இது ஒன்றுதான் இப்போது மிச்சமிருக்கிற பிரச்சனை.
இனி யாரும் மாத்ருபூதம் செத்துப் போய்விட்டாரே என்கிற கவலையில் இருக்க வேண்டியதில்லை.  இதோ  இருக்கவே  இருக்கிறார்கள்  பல ஞானிகள். இடையில் கொஞ்ச நாளாய் காணாமல் போயிருக்கிற டாக்டர்.ஷர்மிளாவையும் கண்டுபிடித்து கூட்டி வந்து ஜோடி சேர்த்து வைத்தால் போதும்…உடனே ரெடி “புதிரா…புனிதமா Part II.”

வயதானவர்களைப் பார்க்கும் போதெல்லாம்….
அந்நியப் படைகளை ஓட ஓட விரட்டி அடித்த உமர் முக்தாரும்…
அமெரிக்காவையே திணறடிக்க வைக்கிற பிடல் காஸ்ட்றோவும்தான் நினைவுக்கு வருவார்கள்.
ஆனால் இந்த “அறிந்தும் அறியாத” கட்டுரைகளுக்கு
முடிந்தும் முடியாமலிருக்கிற கிழடு ஒன்று கடுதாசி வேறு போட்டிருக்கிறதாம்.
காடு வரவேற்பு விழா வைத்துக் காத்திருக்கிற 77 வயதில் பிறப்புருப்பின் துளைகளைப் பற்றி இப்போதுதான் துல்லியமாகக் கற்றுக் கொண்டிருக்கிறதாம்.
அதுவும் கல்யாணமாகி 50 வருடங்களுக்குப் பிறகு.

பெருசு…!
உனக்கான துளை இப்பவே ரெடி.
அகலம் 2 அடி…நீளம் 6 அடி.
தொந்தரவு பண்ணாம பத்திரமாய்ப் போய்
படுத்துக்கப்பா செல்லம்.

பாலியல் கல்வி அவசியம்தான்.
ஆனால் அதைப்போதிக்கும் இடம் கல்வி நிலையங்களாக இருக்க வேண்டும்.
போதிப்பவர்கள் பொறுப்பான ஆசிரியர்களாக இருக்க வேண்டும்.
அதை  விட்டு  விட்டு மூலை மூலைக்கும்..வெகுஜன தளத்திலும் நடத்திக்
கொண்டிருந்தால்….

டாக்டர் பிரகாஷ”ம்…கன்னட பிரசாத்தும் கையும் களவுமாக சிக்கினால் கூட ‘பாலியல் பாடத்தின் பத்தாவது அத்தியாயத்தை நடத்திக் கொண்டிருந்தோம்’ என எஸ்கேப் ஆகி விடுவார்கள். கவனம்.

***********
மணப்பாறை மருத்துவத் தம்பதிகளின் மகன் திலீபன்ராஜ் சம்பவம் குறித்து மதுரையிலும் சென்னையிலும் இருக்கிற அறுவை சிகிச்சை நிபுணர்கள் சிலரிடம் பேசிக் கொண்டிருந்தேன்.

“நோயாளியின் அனுமதி இல்லாமல் செய்திருந்தால் அது தவறுதான். ஆனாலும் உலகிலேயே மிக ஈஸ’யான ஆபரேஷன் எது தெரியுமா?” என்று என்னிடம் திருப்பிக் கேட்டார்கள். வழக்கம்போல் தலையாட்டினேன்.

“சிசேரியன்தான். 15 வயது சிறுவன் என்ன…படிப்பறிவு இல்லாதவர்கள் கூட பலமுறை உற்று கவனித்து புரிந்து கொண்டால் எளிதாகச் செய்து விடக்கூடிய ஆபரேஷன்தான் இந்த சிசேரியன்.”
அய்யய்யோ என்று அலறிவிட்டேன் அவர்கள் சொன்னதைக் கேட்டு.

“உண்மைதான். அந்தப் பகுதியில் எந்தவொரு முக்கிய நரம்போ…ரத்தநாளங்களோ ஓடாத பகுதிதான் அது. ஓபன் செய்த உடனேயே  யூற்றஸ் என்கிற கர்ப்பப்பை மிகத் தெளிவாக கண்ணுக்குத் தெரியும். தேட வேண்டியதில்லை. முறையான பயிற்சியும், கூரிய கவனமும் இருந்தால் போதும் எவர் வேண்டுமானாலும் சிசேரியன் செய்யலாம். ஆனால் ஒரு நிபந்தனை வேறு ஏதாவது சிக்கல் வந்துவிடாமல் இருக்க பயிற்சி பெற்ற மருத்துவர் ஒருவர் உடனிருத்தல் அவசியம்” என்றார்கள் அவர்கள்.

சிறுவன் திலீபன் ராஜ் விஷயத்தில் நடந்திருப்பது ஆர்வக் கோளாறும், புகழ் ஆசையும்தான். மற்றபடிக்கு இது கவனமாகக் கேட்பது….கவனமாகப் பார்ப்பது….பார்த்ததையும் , கேட்டதையும் மனதில் கொண்டு நடைமுறையில் செய்வது என்ற விதத்தில் எவருக்கும் கை வரக்கூடியதுதான் இந்த சிசேரியன்…”என்று போட்டுடைத்தார்கள்.

கல்பாக்கம் டாக்டர்.புகழேந்தியின் கருத்துக்களோ இன்னும் ஒரு படி மேலே. žனப் புரட்சியின் போது காயம் பட்ட மக்களுக்கு சிகிச்சை அளித்துக் கொண்டிருந்தவர் டாக்டர்.நார்மன். அனைவரும் கூவோ கூவென்று கூவுகிற முறையான மருத்துவப் பல்கலைக் கழகத்தில் டாக்டர் பட்டம் பெற்றவர்.

காயம்பட்ட செஞ்சேனை வீரர் ஒருவரைக் காப்பாற்றப் போவதற்குள் அந்த வீரரது கால்கள்  அழுகிப்போக  ஆரம்பிக்க.. வேறு  வழியில்லாமல் அங்கிருக்கும் ஒருவரைக் கொண்டே உயிரைக் காப்பாற்ற கால்களை வெட்டி எடுத்து விடுகிறார்கள். தாமதமாக வந்து சேர்ந்த டாக்டர் நார்மன் நோயாளியின் வெட்டப் பட்ட கால்களைப் பார்த்துவிட்டு  “இதைச் செய்த டாக்டர் மிகச் சரியாகவே செய்திருக்கிறார். ஆனால் வெட்டிய முனைகளை மட்டும் கொஞ்சம் Smooth ஆகச் செய்திருக்கலாம். மற்றபடிக்கு எல்லாம் ஓ.கே. அது சரி எங்கே அந்த டாக்டர்..?” என்று கேட்க…

கூடியிருந்தவர்கள் “அதோ…அவர்தான்…” என்று கை நீட்டி இருக்கிறார்கள்.

அவர்கள் காட்டிய திசையில் பார்த்தபோது……
அங்கே ஒரு நடுத்தர வயது மனிதர் மாடு மேய்த்துக் கொண்டிருந்தார்.

ஆக…மக்கள் மருத்துவம் என்பது வேறு.
என்றென்றும் பீதியிலும்…கிலியிலும் மக்களின் உடல்களை வைத்திருக்கிற வணிகமய மருத்துவம் என்பது வேறு.

இதையெல்லாம் பார்க்கையில் எனக்கு எப்போதோ படித்த பொன்மொழி ஒன்றுதான் நினைவுக்கு வருகிறது.
அது:

எனது நோயிலிருந்து
விடுபட்ட மறுநாள்
என் மருத்துவரால்
கொல்லப்பட்டேன்.

**********
யாரும் மயக்கம் போட்டு விழுந்துவிட வேண்டாம்….
560000000000 ரூபாய் மட்டும்தான்  செலவாகும் கங்கை – காவிரி இணைப்புக்கு. சைபர்களைக் கூட்டிப் பார்த்தும்  சரியாக வரவில்லையா கணக்கு?
எதற்கு வீண் சிரமம்…வெறும் 5,60.000 கோடிதான் இந்த நதிநீர் இணைப்புக்கான செலவு.

‘பாலம் கட்டுவதற்கும்…சாலை போடுவதற்கும் கூட வக்கில்லாமல் தனியாருக்குத் தாரை வார்த்துக் கொண்டிருக்கையில் எங்கிருந்து வரும் இத்தனை லட்சம் கோடிகளும்?’ என்று கேட்டால் நம்மைப் போல தேசத் துரோகிகள் வேறு யாரும் இருக்க முடியாது.
9300 கிலோ மீட்டர் நாடு-நகரம்-காடு-கரை என எல்லாம் கடந்து போடப்பட இருக்கிற இந்தக் கால்வாய் கி.பி.2016 க்குள் முடிந்துவிடும் என்கிறார்கள் சில ‘அறிஞர்கள்’.

வெங்காயம்…1000 கிலோ மீட்டர் மட்டுமே உள்ள இந்திராகாந்தி கால்வாயே அரைகுறையாய் அனாதையாய் நிற்கும்போது இதுமட்டும் எப்படிச் சாத்தியம்…? 2016 ல் அல்ல கி.பி.8016 ல் கூட இந்த கங்கை காவிரி இணைப்பு முடியாது என்பதுதான் எதார்த்தம்.

“உபரியாய் கிழக்கில் ஓடும் நதிகளை எல்லாம் இந்தியாவின் மேற்குப் பகுதி, மத்தியப் பகுதி, தெற்குப் பகுதி ஆகியவற்றுக்குத் திருப்பி விட்டால் போதும். தீர்ந்தது தண்ணீர்ப் பிரச்சனை. ஒரு பக்கம் வெள்ளமும் இல்லை… மறுபக்கம் வறட்சியும் இல்லை.”

கேட்க நல்லாத்தான் இருக்கு. ஆனா…போலீஸ் ஸ்டேஷன் போர்டுக்கு பெயிண்ட் அடிக்கக்கூட காசில்லாம பொடவைக்கடக்காரனுகள உட்டு “உபயம்”ன்னு போர்டு போட்டுகிட்டிருக்கற நிலைல இந்த 560000 கோடிக்கு யார் வீட்டுக் கதவைத் தட்டப் போகிறது இந்த அரசு?
அப்படியே கொடுத்தாலும் கொடுக்கிற புண்ணியவான்கள் என்னென்ன கண்டிஷன்கள் போடுவாங்களோ?

அப்படியே போட்டாலும் கங்கையையும் காவிரியையும் இணைக்கிற இந்தப் பூமாலைத் திட்டம்
உத்தரப் பிரதேசத்துல ஆரம்பிச்சு….மத்தியப் பிரதேசம்….ஜார்கண்ட்….மேற்கு வங்காளம்…ஒரிசா….சட்டிஸ்கர்….மகாராஷ்டிரம்….கர்நாடகம்…ஆந்திரம்…. என இத்தனை மாநிலங்களையும் தாண்டி வந்து தமிழகத்தை எட்டுவதற்கு எத்தனை நூற்றாண்டுகள் பிடிக்கும்?

அப்படியே வந்தாலும்…
மத்தியப் பிரதேசம் தண்ணீர் கேட்டா….
உத்தரப் பிரதேசத்துக்காரன் விட மாட்டான்

ஜார்கண்ட் தண்ணீர் கேட்டா….
மத்தியப் பிரதேசத்துக்காரன் விட மாட்டான்

மேற்கு வங்காளம் தண்ணீர் கேட்டா….
ஜார்கண்ட்காரன் விட மாட்டான்

ஒரிசா தண்ணீர் கேட்டா….
மேற்கு வங்காளத்துக்காரன் விட மாட்டான்

சட்டீஸ்கர் தண்ணீர் கேட்டா….
ஒரிசாக்காரன் விட மாட்டான்

அய்யோ தலை சுத்துதே சாமி…..

கர்நாடகாவுல ஆரம்பிச்சு…தமிழ்நாட்டுல முடியற காவிரிலயே தவணை முறைல தண்ணீர் விடறதுக்கு கர்நாடகா தொறத்தித் தொறத்தி அடிக்கறான்…..

இந்த லட்சணத்துல
பத்து மாநிலங்களக் கடந்து
எப்ப தண்ணீர் வர்றது….?
எப்ப நாங்க அதுல முங்கி முத்தெடுக்கறது?

**********
பள்ளிக்கூட சுவர் ஒன்றில்….

“குழந்தைகளின் வருமானம்
பெற்றோருக்கு அவமானம்”

“சிறுவன் சுமக்கும் செங்கல்
நாட்டு முன்னேற்றத்தின் தடைக்கல்”

போன்ற ஆபாச வாசகங்களைக் கண்டு எரியக்கூடாத இடத்தில் எரிச்சல் வந்தது.

ஆத்தாக்காரி அங்கயும்…இங்கயும்…கடன ஒடன வாங்கி
காய்கறிக்கடை வெச்சா….
உள்நாட்டு பெருமுதலைகளக் கூட்டீட்டு வந்து….
“நீயும் கடை வை” ங்குது கவர்மெண்ட்டு.

அப்பன்காரன் ஆத்தா தாலிய அடகு வெச்சு
பெட்டிக்கடையாவது வெச்சுப் பொழைக்கலாம்ன்னு பார்த்தா…
வெளிநாட்டு மொதலாளிகளக் கூட்டீட்டு வந்து
“நீயும் வையு”ங்குது அதே கவர்மெண்ட்டு….

இந்த லட்சணத்தில்
அதுக பெத்த புள்ளைக
செங்கல் சூளைக்கு வேலைக்குப் போகாம
சிலிக்கான் சிட்டிக்கா வேலைக்குப் போகும்?
அடச்சீ.

Advertisements

கருத்தடை டாட் காம்

“பொதுவாக  புளுகுகளை
இப்படிப் பிரிக்கலாம்.
ஒன்று     :   அண்டப்புளுகு.
அடுத்து :   ஆகாசப்புளுகு.
ஆனால்
இவை எல்லாவற்றையும் தாண்டி
மாபெரும் புளுகு ஒன்றும் இருக்கிறது.
அதுதான் புள்ளிவிவரப் புளுகு.”

– காட்கோ வாலிஸ்.****

மொத்தத்தில் ஒரு இனமே கூட்டம் கூட்டமாக செத்துப் போயிற்றா? அல்லது காணாமல் போயிற்றா?

என்கிற பெரும் குழப்பத்தைத் தோற்றுவித்திருக்கிறது ஒரு புள்ளி விவரம். பல கணித மேதைகளையே விழுங்கி ஏப்பம் விட்டுவிடுகின்ற ஒரு ‘புள்ளி’ விவரத்தை வெளியிட்டிருக்கிறது  “தேசிய மாதிரி கணக்கெடுப்புக் கழகம்” அதாவது N.S.S.O (National Sample Survey  Organization).

இதை ஒவ்வொரு முறையும் தேசிய மாதிரி கணக்கெடுப்புக் கழகம் என நீட்டி முழக்க இயலாது. ஆகையால் இனி அது  தே.மா.க.க. என்று அழைக்கக்கடவதாக. அப்படி என்னதான் புள்ளிவிவரத்தைச் சொல்லித் தொலைத்தது அது? என நீங்கள் அவசரப்படுவது புரிகிறது.

ஆனால் தே.மா.க.க. கணக்குப்படி ஒன்று   நீங்கள் சொந்த செலவில் செத்துப் போனவராக இருக்க வேண்டும் அல்லது எங்காவது தொலைந்து போயிருக்க வேண்டும்.
அதாவது நீங்கள் பிற்படுத்தப்பட்டவர் என்றால்…

ஆம் இந்த ‘ஒரு மாதிரியான’ கணக்கெடுப்பின் மூலம் அப்புள்ளி விவரம் சொல்வது இதுதான்:
“இந்தியாவில் உள்ள பிற்படுத்தப்பட்டோர் எண்ணிக்கை வெறும் 41 சதவீதம்தான்.”

‘இதிலென்ன சிக்கல் ? 41 சதவீதமோ 31 சதவீதமோ எதுவாயிருந்தால் என்ன? கிடைப்பது கிடைத்தால் சரி’ என எவராவது ‘தேமே’ என்று இருந்தால் வந்தது வம்பு என்று அர்த்தம்.

ஏனென்றால் இந்தப் புள்ளிவிவரம் வெளிவந்திருக்கும் நேரம் அப்படி. நேரம் என்றதும் எந்த ஜோசியக்காரனையும் தேடிக் கொண்டு ஓட வேண்டியதில்லை. சமீப காலமாக உச்ச நீதிமன்றம் உதிர்த்து வரும் முத்துக்களைக் கூர்ந்து கவனித்தால் போதும்.

தே.மா.க.க. வின் இந்தக் ‘கண்டுபிடிப்பு’ வெளிவந்திருக்கும் நேரம்  மத்திய அரசின் உயர் கல்வி நிறுவனங்களில் பிற்படுத்தப்பட்டோருக்கு 27 % இட ஒதுக்கீடு அளிப்பதா கூடாதா?

அளிப்பதாக இருந்தால் அந்த 27 ஐயும் 9+9+9 என்று மூன்றாண்டுகளுக்கு பிரித்து அளிக்கலாமா?

அல்லது
3+3+3+3+3+3+3+3+3  என்று   ஒன்பதாண்டுகளுக்கு   ஜவ்வாய்  இழுத்து பிரித்துக் கொடுக்கலாமா?

பிரித்துக் கொடுப்பதற்குள் இருக்கின்ற அரசின் ஆயுள் காலம் முடிந்து விடாதா ?

ஒருவேளை முடிந்து தொலைத்தால் வருகின்ற அரசாவது பிற்படுத்தப்பட்டோருக்கு சரியான விதத்தில் ஆப்பு வைக்கும் அரசாக அமையுமா ?
என்று உச்ச நீதி மன்றம் தன் உச்சிக் குடுமியை உசுப்பிக் கொண்டிருக்கிற நேரம் இது.

1931 கணக்கெடுப்புப்படி பிற்படுத்தப்பட்டோர் எண்ணிக்கை 52 சதவீதம். ஆக இந்தக் கணக்கை முன் வைத்தே 70% இட ஒதுக்கீடு கொடுக்கலாம் என்றது காகா காலேல்கர் கமிட்டி. 52 சதவீத மக்கள் தொகைக்கு 70% கிடைக்காவிட்டால் போகிறது. ஆனால் கிடைப்பதே 27 சதவீதம்தானே என்று எவரும் அங்கலாய்த்து விடக் கூடாதே என்பதற்காகத்தான் தே.மா.க.க. வின் இந்தப் புதிய ‘கணக்கெடுப்பு’. இதன்படி பார்த்தால் இருப்பதற்கும் வந்திருக்கிறது ஆப்பு என்பதுதான் உள்ளர்த்தம். 52 க்கு 27 சதவீதம் ஒதுக்கீடு என்றால்…இப்புதிய கண்டுபிடிப்பின்படி 41 சதவீதம்தான் பிற்படுத்தப்பட்டவர்கள் என்கிறபோது கிடைக்கவேண்டியது கூடுமா?குறையுமா? என்பதுதான் நம் முன் உள்ள கேள்வி.

கடைசியாகக் கணக்கெடுத்தது 1931 ல். அதுவும் வெள்ளையர்களது ஆட்சிக் காலத்தில். நல்ல வேளையாக “சுதந்திர” இந்தியாவில் கணக்கெடுப்பு நடக்காதது ஒரு விதத்தில் நல்லதுதான். ஆக நமது கேள்விகளெல்லாம் இதுதான்:

1931 ல்  52 சதவீதமாக   இருந்த பிற்படுத்தப்பட்டோர் 2005 இல் 41
சதவீதமாகக் குறைந்தது எப்படி…?

விவசாயிகளின் ஒட்டு மொத்தத் தற்கொலைகள் மாதிரி பிற்படுத்தப்பட்டோர் எங்காவது கூட்டம் கூட்டமாகத் தற்கொலை செய்து கொண்டார்களா?

(52 – 41 = 11)  இந்த   11   சதவீத   மக்கள்   எங்காவது ஒட்டுமொத்தமாகத் தொலைந்து போனார்களா…..?

ஒண்டவந்த பிடாரி ஊர்ப்பிடாரியை விரட்டுகிறதே என்கிற விரக்தியில் அவர்கள்  வந்த  கைபர்   போலன்    கணவாய்    வழியாக இவர்கள்  என்னாவது வெளியேறிவிட்டார்களா….?

சரி இந்த சர்வே – சப்வே எல்லாம் பிற்படுத்தப்பட்டவர்களுக்கு மட்டும்தானா…..?

பிற சாதியினரின் கணக்கை யார் முஷாரப்பா வந்து எடுப்பார்….?

கணிப்பொறியின் ஒரு சுவிட்சைத் தட்டினாலேயே  கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில் கடலில் விழக்கூடிய ராக்கெட்டுகளைத் தயாரிக்கும் இந்தியர்களுக்கு இதில் மட்டும் என்ன சிக்கல்….?

ஆனால் அப்படியும் எடுத்தார்கள் ஒரு கணக்கை. இன்றல்ல 1961 ல். தலித் மக்களது கணக்கை. அந்தக் கணக்கும் 45 ஆண்டுகளுக்கு முன்னமே 25 சதம் என்று காட்டியது.  ஆனால்   இன்றுவரை   தலித் மக்களுக்கு கிடைத்துவரும் ஒதுக்கீடோ வெறும் 22.5%..

இந்த    22.5     சதவீதத்தையும்      எந்த லட்சணத்தில்   நிரப்புகிறார்கள்     என்பது தெரிந்தவர்கள் “இந்த நாடு கடலில் மூழ்கட்டும்” என்று மனதார ‘வாழ்த்துவார்கள்’.

ஆக இன்றுவரை இந்த “சுதந்திர” இந்தியாவில்
‘ஆகா’ ‘ஓகோ’ என்று ‘ராஜவாழ்க்கை’ வாழ்ந்து கொண்டிருப்பவர்கள்
தலித்துகளும், பிற்படுத்தப்பட்டவர்களும்தான்.  
அதனால்    அவர்களுக்கு    மட்டும்   இந்தக் ‘கணக்கெடுப்பு’.
மற்றவர்களெல்லாம் பாவம் மடிப்பிச்சை ஏந்தித்தான் வயிறு வளர்த்துக்   கொண்டிருக்கிறார்கள்.  நாம் பார்த்து ஏதாவது அவர்களுக்குக் கூட்டி கொடுத்தால்தான் அவர்கள் வாழ்க்கையில் விடிவு பிறக்கும். என்ன செய்ய….?

இதே தே.ம.க.க. வின் 1999 கணக்கெடுப்பு பிற்படுத்தப்பட்டோர் 35.8 % என்கிறது. 1999 இல் இந்தக் கணக்கெடுப்பைக் கண்டுணர்ந்த பிற்படுத்தப்பட்டவர்கள் கருக்கலைப்பு செய்யாமல் பெற்றெடுத்ததன் விளைவு 41 %. மாக எண்ணிக்கை உயர்ந்ததுதான்.

ஆக ஐந்து வருடத்தில் ஐந்து சதவீத வளர்ச்சியைக் காட்டிய இம்மக்கள் 1931 லிருந்து 1999 வரை இப்படி ஏடாகூடமான கருத்தடையைக் கடைப்பிடித்திருக்கக் கூடாதுதான்.

சரி எப்படித்தான் கண்டெடுத்தார்கள் இந்தப் புள்ளிவிவரங்களை என்று கேட்டால் குழப்பத்தில் தே.மு.தி.க. வையும் மிஞ்சிவிடும் போலிருக்கிறது இந்த தே.மா.க.க.

“79306 நகர்ப்புற வீடுகளிலும்
45377 கிராமப்புற வீடுகளிலும்
இந்த சர்வே நடத்தினோம்” என்பவர்களிடம் சர்வே சரி…
எந்த நாட்டில்….
எந்த மாநிலத்தில்…
எந்த நகரத்தில்….
எந்த கிராமத்தில்….
நடத்தினீர்கள்?  என்றால் பதிலாக வெறும் காத்துதாங்க வருது.

தங்களது  ‘அகண்டபாரதக்’ கனவில் பிரிக்கப்படாததற்கு முன்பிருந்த
இந்தியப் பகுதிகளில் ஏதேனும் நடத்தியிருப்பார்களோ இந்தக் கணக்கெடுப்பை?

வாய்ப்பில்லை.

ஒருவேளை இந்தக் கணக்கெடுத்த மகான்கள் முன்னொரு காலத்தில் ஆடு, மாடு மேய்த்துத் திரிந்த தங்களது பூர்வீக மத்திய ஆசியாவின் கணக்கைத்தான் தவறுதலாக மாற்றிச் சொல்லிவிட்டார்களோ என்னவோ…?

யாமறியோம் பராபரமே.

காட்கோ வாலிஸ்**** : பதினெட்டாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் ஸ்பெயின் தேசத்தில் வாழ்ந்த புள்ளியியல் நிபுணர் என்று சொன்னால் நீங்களும்  நம்பத்தான் போகிறீர்கள். ஆனால் உண்மையில் இந்த காட்கோ வாலிஸ் யாரென்பது எனக்கும் தெரியாது என்பதுதான் உண்மை.