சிங்கள “மனிதநேயமும்”…..ஆஸ்திரேலிய “இனவெறியும்”….

  

ஆஸ்திரேலியாவில் பதினாறாவது முறையாக உதை வாங்கியிருக்கிறார்களாம் ”இந்தியர்கள்”.

 

கடந்த வாரம் கூட ஒரு “இந்தியர்” கும்மாங்குத்து வாங்கி மருத்துவனையில் அனுமதிக்கப் பட்டிருக்கிறாராம்.

 

ஆஸ்திரேலிய அரசு ”இனவெறி”யுடன் நடந்து கொள்கிறதாம்.

 

அடப் பாவிகளா…. ரெண்டு பேருக்கு உதடு கிழிந்ததற்கே ”இனவெறி” என்று கூச்சல் போட்டால்..…. இருபதாயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட..…. மழலைகள்…. பெண்கள்…. முதியவர்கள்….  என்று எந்த இரக்கமும் இன்றி பாஸ்பரஸ் குண்டுகளாலும்…. புல்டோசர் ஏற்றியும் எங்கள் தமிழர்கள் கொல்லப்பட்டார்களே…. அதனை என்னவென்று சொல்வீர்கள்.?

 

ஆஸ்திரேலிய சாராயக்கடையில் குடித்துவிட்டு அலப்பரை செய்தபோது விழுந்திருக்கிறது முதல் உதை.

அதற்கே குய்யோ…. முறையோ என்று கூப்பாடுகள்….

பிரதமரின் எச்சரிக்கை….

உள்துறை, வெளியுறவுத் துறையின் அலறல்கள்….

தூதுவர்களின் கண்டனம்….

வட இந்திய தொலைக்காட்சிகளின் ஓலங்கள்…. 

 

இவற்றையெல்லாம் பார்த்தும் கொஞ்சம் கூட இரக்கம் வரவில்லை. மனம் இறுகிப் போயிருந்தது.

 

இதற்காக வேதனைப்படவுமில்லை.

கண்ணீர் வடிக்கவுமில்லை என்பதுதான் உண்மை.

 

காரணம்: எதை விதைக்கிறார்களோ அதைத்தான் அறுவடை செய்ய முடியும்.

 

பத்துப் பதினைந்து நாட்கள்கூட ஆகவில்லை…. எம் இனத்தின் தளிர்களும்…. இளம் குருத்துக்களும் கொத்துக் கொத்தாய் கொல்லப்பட்டு. மொத்த தமிழினமும் துயரத்தின் உச்சியில் நின்று குமுறியபடி ஆதரவுக் கரங்களுக்காய் அலைபாய்ந்தபோது. ஒருவரும் வரவில்லை.

 

வாயைத் திறக்கவில்லை பிரதமர்.

வாயைத் திறக்கவில்லை தூதரகங்கள்.

வாயைத் திறக்கவில்லை உள்…. வெளி அமைச்சகங்கள்.

 

தமிழகத்தின் சகல ஜீவன்களும் தங்கள் உறவுகளுக்காய் கதறிக் கண்ணீர் விட்டபோது கை கட்டி நின்று வேடிக்கை பார்த்தது மத்திய அரசு.

 

குடும்பம் குடும்பமாய் கூடி அழுதோமே நாம்.

 

தமிழகத்தின் தெருக்கள்தோறும் சந்தித்துக் கொண்டவர்கள் “என்னவாச்சு பிரபாகரனுக்கு? ”

“என்னவாச்சு முற்றுகையில் சிக்கியுள்ள மக்களின் கதி?” என்றுதானே பரிதவித்தார்கள்.

 

’கதியற்றோருக்கு கடவுளே துணை’ என நம்பியவர்கள் கோயில்களில் குமுறித் தீர்த்தனர்….

மசூதிகளில் மனம் வெதும்பி மண்டியிட்டனர்….

ஆலயங்களில் அழுது புலம்பினர்….

 

மனிதரை நம்பியவர்களோ…. யுத்தத்தையே நடத்தும் மத்திய அரசைக் கண்டித்து வீதியில் இறங்கினர்.

 

எதற்கும் செவிசாய்க்கவில்லை அவர்கள்.

 

வாயும் வயிறும் எரிகிறது.

 

குண்டடி பட்டு செத்து வீழ்வதும் தமிழன்.

அவனுக்காய் தொண்டை வற்றிக் குரல் கொடுப்பவனும் தமிழன்.

ஆனால்…. ஆஸ்திரேலியாவில் அடிபட்டவன் அப்படி இல்லையே.

 

எமது கண்ணீரைக் கூட கேலி செய்தது வடக்கத்திய மீடியாக்கள்.

தமிழர்களும் அவர்களது நகரங்களும் தரைமட்டமாக்கப்பட்டபோது  பட்டாசு வெடித்து கொண்டாடாதது ஒன்றுதான் பாக்கி.

 

நாம் அழுது கொண்டிருந்த வேளையில் அவர்கள் குதூகலித்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

 

ஆனால் நாம் அப்படியா இருந்தோம்?

 

குஜராத்தில் பூகம்பம் என்றால் கண்ணீர் வடித்தோம். கட்டியிருந்தது போக மிச்சமிருந்ததை அள்ளிக் கொடுத்தோம்.

 ஒரிசாவில் வெள்ளம் என்றால் வாய்ப்பு இருந்தவர்கள் தங்கள் ஒரு நாள் சம்பளத்தையும்…. வசதியற்றவர்கள் தங்கள் உண்டியலின் சேமிப்பையும் கூட துயர் துடைக்கக் கொடுத்தோம்.

 கார்கிலில் போர் மேகங்கள் என்றால் கலை நிகழ்ச்சிகள் நடத்தி யுத்த நிதி அளித்தோம்.

 

அன்று அவர்கள் அழுதபோது நாமும் அழுதோம்.

ஆனால் இன்று நாம் அழும்போது நாம் மட்டுமே அழுகிறோம்,

என்ன கொடுமை இது?

 ஆனால் இந்தப் பாராபட்சம் இன்று மட்டுமில்லை. என்றும்தான்.

 வளைகுடாப் போரில் மலையாளிகள் மாட்டிக் கொண்டனர் என்றதும் ஓடோடிப் போனார் அமைச்சர் உன்னிக் கிருஷ்ணன்.

 

பிஜித் தீவில் குஜராத்திகளுக்கு பிரச்சனை என்றபோது குமுறி எழுந்தது இந்திய அரசு.

 ஆஸ்திரியாவில் இரண்டு சீக்கியர்களுக்குள் நடந்த சண்டையில் ஒருவர் செத்தார் என்பதற்காக பஞ்சாப்பே பற்றி எரிந்தது.

 அடுத்த கணமே ”காப்பாற்ற நானிருக்கிறேன் கவலைப்படாதீர்கள்” என  தானாடா விட்டாலும் தன் தசை ஆடியது இந்தியப் பிரதமருக்கு

 

இவற்றையெல்லாம் பார்க்கும்போது

எனக்குள் எழும் கேள்வியெல்லாம் ஒன்றே ஒன்றுதான்:

எங்களைப்பற்றி இந்தியா கவலைப்படாத போது

எதற்காக நாங்கள் இந்தியாவைப் பற்றிக் கவலைப்பட வேண்டும்?

 

அன்றிலிருந்து இன்றுவரை இதுதான் நமது கதி..

அது ”மாமா” நேரு காலமாக இருந்தாலும் சரி…..

அது “அன்னை” இந்திரா காலமாக  இருந்தாலும் சரி…..

அது “அன்னை”யின் தவப்புதல்வன் காலமாக இருந்தாலும் சரி…..

அது ”அன்னை”யின் மருமகள் காலமாக இருந்தாலும் சரி…..

அன்றிலிருந்து இன்றுவரை இதுதான் நமது கதி..

 

 ஆக

தமிழனென்று சொல்லுவோம்.

தலை நிமிர்ந்து செல்லுவோம்.

தமிழர்களது தலையை மற்றவர்கள் விட்டுவைக்கும்பட்சத்தில்.

 

(நன்றி : தமிழக அரசியல் வார இதழ்)

நீங்களும் ஒரு தேசத்துரோகிதான்….

ஒரு துப்பறியும் மர்ம நாவலைப் படித்ததைப் போலிருக்கிறது. ஆனால் இதில் வரும் அத்தனை  வரிகளும் அப்பட்டமான நிஜம். அதுவும் இந்திய அரசியலின் மர்மமான முடிச்சுகளை அவிழ்க்கும் புத்தகம்தான் : “சீனாவின் முற்றுகையில் இந்தியா”. ஈழத்தின்  இன்றைய இனப்படுகொலைகளுக்கு அன்றைக்கே அச்சாரம் போட்ட அரசியல் சதிகளை அங்குலம் அங்குலமாக அலசுகிறது இந்தப் புத்தகம்.

1994 ஆம் ஆண்டு ஜனாதிபதியான சந்திரிகா இனப்படுகொலையை தங்கு தடையின்றி நடத்தவும்… போராளிகளை ஒடுக்கவும் நேரடி யுத்தம் இன்றி வேறு ஏதேனும் வழிகள் இருக்கின்றனவா என சிந்திக்கிறார். அப்போது அவரது மனக்கண் முன்னே வந்து நிற்கிறார் முந்தைய ஜனாதிபதியான ஜெ.ஆர்.ஜெயவர்த்தனா. 240px-J_R_Jayewardene‘தமிழன் தொடைக்கறி இங்கே கிடைக்கும்’ என எண்பதுகளில் சிங்களர்கள் போர்டு போட்டு விற்பனை நடத்துவதற்கு வழியமைத்துக் கொடுத்த “பொற்கால ஆட்சி”க்கு சொந்தக்காரர்தான் இந்த ஜெ.ஆர்.ஜெயவர்த்தனா. ஆசாமியின் அந்தக் காலக் கணக்கு என்னவென்றால் மேற்குலக நாடுகளுக்கு இலங்கையின் சந்தையை திறந்து விடுவதன் மூலமாக ஏதேனும் அந்த நாடுகளில் இருந்து போராளிகளை ஒடுக்குவதற்கு ஆதரவு கிடைக்குமா என்பதுதான்.

 

அந்த அண்ணன் காட்டிய வழியில் தங்கை நடை போட தீர்மானித்ததன் விளைவுதான் 1998 இல் வாஜ்பாய் அரசுக்கும் சந்திரிகா அரசுக்கும் இடையில் கையெழுத்தான இந்திய இலங்கை சுதந்திர வியாபார ஒப்பந்தம். இந்த ஒப்பந்தத்தின் விளைவால் chandrikaஓகோவென பயன் அடைந்த இந்திய முதலாளிகளும் சிங்கள முதலாளிகளும் அடுத்த ஆர்டர் எப்படா வரும்? என காத்திருக்கத் துவங்கினர். சந்தடி சாக்கில் சத்தமில்லாமல் இலங்கையில் கடை விரித்தவர்கள் அசோக் லேலண்ட்….

டாடா டீ….

ஏசியண் பெயிண்ட்ஸ்….

ஐசிஐசிஐ….

ராஜபாளையத்தின் ராம்கோ….

என ஏகப்பட்ட பேர். அப்படி இந்தியாவில் நுழைந்த இலங்கையின் நிறுவனங்களுள் தம்ரோ கட்டில் நாற்காலி நிறுவனம்…. மாலிபான் பிஸ்கெட் நிறுவனம்…. மாஸ் ஹோல்டிங்ஸ் ஆயத்த ஆடைகள் போன்றவைகளும் அடங்கும்.

 

“இதுல என்னங்க இருக்குது? இவன் அங்க பிசினெஸ் பண்றான்…. அவன் இங்க பிசினெஸ் பண்றான்….இதுல என்ன தப்பு இருக்கு?” என்கிற கேள்வி சாதாரணமாகவே எல்லோருக்கும் எழும். ஆனால் சந்திரிகா இந்தக் கணக்கை இப்படிப் போடவில்லை. இப்படி வரி விலக்கும்…. வரிச் சலுகையும் அடைந்த இந்திய முதாலாளிகளை வைத்து ஈழப் போராளிகளை ஒடுக்குவதற்கு ஏதேனும் அழுத்தம் கொடுக்க முடியுமா? என்பதுதான் சந்திரிகாவின் கணக்கு. அவர் போட்ட கணக்கு தப்பவில்லை என்பதற்கு பல ஆதாரங்களை அள்ளி வீசுகிறது இந்தப் புத்தகம்.

 

ஏனென்றால் எந்த அரசியல் கட்சி ஆட்சிக்கு வரவேண்டுமென்றாலும் தேர்தலின் போது பல்லை இளித்துக் கொண்டு நிற்க வேண்டியது இந்த முதலாளிகளிடம்தான். அப்படிக் காசு வாங்கி ஆட்சிக்கு வந்ததற்கு விசுவாசமாக இருக்க வேண்டுமென்றால்….அவர்கள் அடுத்த ஐந்து வருடங்களுக்கு எங்காவது படை எடு என்றால் எடுக்க வேண்டும்…. எவனுக்காவது ஆயுதம் கொடு என்றால் கொடுக்க வேண்டும்…. இதுதான் தங்கு தடையற்ற வர்த்தகத்தின் தாரக மந்திரம். மற்றபடிக்கு ஓட்டுப் போட்ட கேணையர்கள் எல்லாம் கரும்புள்ளி குத்திய கையையே அடுத்த தேர்தல் வரைக்கும் வெறிச்சு வெறிச்சு பார்த்தபடி குந்தியிருக்க வேண்டியதுதான். அப்படி அரங்கேறிய திரை மறைவு நாடகங்களில் சிலதுதான் இலங்கை ராணுவத்திற்கு இந்தியா கொடுத்த ராணுவ “உதவி”…. சிங்கள ராணுவத்திற்கு இவர்கள் கொடுத்த தொழிநுட்ப “உதவி”…. போன்ற இத்யாதிகள்.

 

ஆனால் சிங்களம் சரசமாடியது இந்தியாவிடம் மட்டும்தானா? சீனாவிடமும் சத்தம் போடாமல் வர்த்தக உறவுகளை வளர்த்துக் கொண்டது. தெற்கு இலங்கையில் உள்ள ஹம்பன் தோட்டா துறை முகத்தை விரிவுபடுத்த…..மேற்கு இலங்கையில் உள்ள நோராச்சோலை கடலோரக் கிராமத்தில் மின் நிலையம் அமைக்க….. என சீனாவுக்கும் அழைப்பு விடுத்தது.

இதிலும் என்ன தப்பு? என்று கேட்கலாம் சிலர். இந்தியாவோடு மட்டும் வர்த்தகம் அதன் மூலம் ஈழமக்கள் மீது யுத்தம் என்பதில் முழு நம்பிக்கையில்லை இலங்கைக்கு. காரணம் தப்பித் தவறி தமிழகம் கொந்தளித்தால் இந்திய அரசு அதற்கு பணிய வேண்டி வரலாம். எனவே இந்தியாவுக்கு ஆப்பு வைக்க வேண்டுமென்றால் சீனாவை அழைத்து வரவேண்டும். அதன் படியே அழைத்து வந்தது. அநேக திட்டங்களை அள்ளிக் கொடுத்தது. ஏற்கெனவே தென் மேற்கு இலங்கையில்  “நோரிங்கோ” நிறுவனத்தை நிறுவி அந்த ஆயுதக் கிடங்கில் இருந்து பலகோடிகளுக்கு ஆயுதங்களையும் அள்ளிக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தது சீனா.

 

என்ன தலை சுற்றுகிறதா…..? எனக்கும் அப்படித்தான் இருந்தது ஆரம்பத்தில். ஆனால் நாம் நேசிக்கும் மக்களது துயரத்திற்கான பின்னணிகளைப் புரிந்து கொள்வதற்கு நமக்கே கொஞ்சம் சலிப்பு வருகிறதென்றால் அப்புறம் நாம் அவர்களது விடுதலையைப் பற்றி யோசிப்பதற்கு என்ன தகுதி இருக்கிறது? என்று என்னை நானே கேட்டுக் கொண்டு மீண்டும் புத்தகத்தினுள் மூழ்கிப் போனேன்.

 

மிக எளிமையான நடையில் எழுதப்பட்டிருக்கும் இந்த நூலை வெளியிட்டிருப்பது “முத்துக்குமார் நண்பர்கள் இயக்கம்” (ஈழத்தின் விடியலுக்காய் தன்னைத் தானே தீய்த்துக் கொண்ட நம்ம Bookமுத்துக்குமார்தான்)  எண்ணற்ற இளைஞர்களது  உழைப்பு இதில் ஒளிந்திருக்கிறது. இன்னும் இதில் ஒளிந்திருக்கும் உண்மைகளை நீங்கள் அறிந்தே தீர வேண்டுமென்றால்  எழுபத்தி ஐந்து ரூபாயை கையில் எடுத்து வைத்துக் கொண்டு ஒரு ரூபாய் பூத்தில் ஏறி — ——— நம்பருக்கு ஒரு போனைப் போடுங்கள். அல்லது உங்கள் முகவரி மற்றும் தொலைபேசி எண்ணோடு எனக்கு ஒரு மின்னஞ்சலை அனுப்பி வையுங்கள்

புத்தகம் உங்களைத் தேடி வரும்.

 

அட……போன் என்றதும்தான் நினைவுக்கு வருகிறது. ஒருதொலைபேசி நிறுவனத்தால் நாளை இந்தியாவின் ரகசியங்கள் எப்படி கப்பல்…… விமானம் எல்லாம் ஏறப் போகிறது என்கிற அபாயம்.

 

இப்படி பலபக்கம்……பலபேருக்கு கதவைத் திறந்திவிட்டிருக்கும் இலங்கையால் இந்தியாவுக்கு ஒரு மாபெரும் ஆப்பு ஒன்று கண் விழித்துக் காத்திருக்கிறது. அதுவும் 2007 செப்டெம்பர் 15 ஆம் தேதி கையெழுத்தான ஒப்பந்தம் ஒன்றின் மூலம். இந்த ஒப்பந்தத்தின் பின்னணியில் மறைந்திருக்கும் மர்ம நபரின் பெயர் :ஒலோப் ஹாக். ஐரோப்பியரான இந்த ஹாக்தான் தென் கிழக்கு ஆசியாவின் பல நாடுகளில் தொழில் நுட்பத் துறையில் பணியாற்றியவர். இவரை இலங்கையின் குக் கிராமங்களுக்கெல்லாம் செல்போன் mahindaசேவையை கொண்டு போக வேண்டும் என்பதற்காக அணுகுகிறது ராஜபக்சேவின்  சிங்கள அரசு. (ஒருவேளை எங்கெங்கே மக்கள் பட்டினியில் செத்தார்கள்…… அல்லது பாஸ்பரஸ் குண்டுகளால் செத்தார்கள் என்கிற தகவல்களுக்காக இருக்கலாம்) அந்த ஆசாமி அழைத்துப் போன இடம் சிங்கப்பூரில் உள்ள சிங்டெல் நிறுவனம்.  சிங்கப்பூரின் சிங்டெல் நிறுவனத்தை அணுகி தாங்கள் ஆற்ற வேண்டிய தொலைபேசி சேவையை ராஜபக்சே  சொல்ல….. “இந்தியாவுக்கு ஏற்கெனவே நீங்கள் கொஞ்சம் அதிகமாக சீனாவோடு கொஞ்சுகிறீர்களோ என்கிற சந்தேகம் இருக்கிறது….இந்த நேரத்தில் எங்கள் சிங்டெல் நேரடியாக உங்கள் நாட்டுக்குள் வருவதைவிட எங்கள் இந்தியப் பங்காளி ஏர்டெல்லை அழைத்துக் கொள்ளுங்கள்.எங்களுக்கு அதில் 30% பங்கு இருக்கிறது. அதை வைத்து மற்றதை நாங்கள் பார்த்துக் கொள்கிறோம்” என்கிறது சிங்டெல் நிறுவனம்.

 

“ஆனால்….. இதற்கான அடிப்படைத் தகவல் தொடர்பு கட்டுமானப் பணிகளையும்…..

நாடு முழுவதும் நிர்வகிக்கும் பணிகளையும்…..

நாங்கள் எங்கள் சகோதர நிறுவனமான ஹுவாவேய் நிறுவனத்தை வைத்துச் செய்து கொள்கிறோம்”. என்கிறது சிங்கப்பூரின் சிங் டெல்.

 

பிரச்னையே இங்குதான் கிளம்புகிறது.

1000 கோடி முதலீட்டில் தொலைபேசி  சேவையை தொடங்குவது இந்தியாவின் ஏர்டெல்.

கட்டுமான….நிர்வாகப் பணிகளோ சீனாவின் ஹுவாவேய்.

இந்த ஹுவாவேயின் உண்மையான உரிமையாளர் யார்? அதற்கும் சீனாவின் உளவு நிறுவனமான MSS க்கும் என்ன தொடர்பு என்பதெல்லாம் நம்மைக் காட்டிலும் இந்தியாவின் உளவு அமைப்புக்களான  IB  க்கும் RAW  க்கும் மிக நன்றாகவே தெரியும்.

 

இந்த ஹுவாவேய் நிறுவனம் தங்கள் நாட்டுக்குள் கால்வைக்கவே கூடாதென்று கழுத்தைப் பிடித்து வெளியில் தள்ளியது ஆஸ்திரேலியா…..ஆளை விடுப்பா சாமி என்றது அமெரிக்கா……கதவை இழுத்துச் சாத்தியது கனடா.

 

ஏற்கெனவே இந்தியாவில் அதனது  பல திருவிளையாடல்களுக்காக பலமுறை எச்சரிக்கப்பட்டிருக்கிறது. இப்படி இந்திய உளவு அமைப்புக்களின் எச்சரிக்கைகளையும் மீறி அதனோடு உறவு வைத்துக் கொண்ட இந்தியாவின் பெரு முதலாளிகள் எல்லாம் யார்….யார்…..?

சீனாவின் உளவு நிறுவனத்தோடு தொடர்புடைய ஹுவாவேய் Mkநிறுவனத்தின் பங்குகள் 49% இல் இருந்து 74% பங்குகள் ஆக உயர்த்தப்படும் போது தயாநிதி மாறன் மெளனம் காத்தது ஏன்?

பின்னர் வந்த ராசாவும் வாயைத் திறக்கவில்லையே என்ன காரணம்?

இலங்கையில் ஏர்டெல்லின் மூலம்  சீனாவின் உளவு நிறுவனம் மஞ்சக்குளிக்கும் இந்த செயல் இந்தியாவை நாளை பாதிக்குமா? பாதிக்காதா?

இது இந்தியாவின் வெளிஉறவுத் துறை ஆலோசகர்கள், பாதுகாப்புத்துறை ஆலோசகர்கள் என வலம் வரும் மும்மூர்த்திகள் எம்.கே.நாராயணன், சிவசங்கர் மேனன், விஜய்சிங் போன்றோருக்கு உரைத்ததா இல்லையா? என்கிற இந்தியாவின் பாதுகாப்பு குறித்த ஓராயிரம் கேள்விகளை எழுப்புகிறது இச்சிறு நூல்.

 

இவற்றையெல்லாம் வாசிக்கும் போது உண்மையிலேயே தேசியப் பாதுகாப்பு சட்டத்தின் கீழ் கவனிக்கப்பட வேண்டியவர்கள் கொளத்தூர் மணி போன்ற மக்கள் நலத்தில் மாளாத அக்கறை கொண்டவர்களா?

 

SGஅல்லது இந்தியாவின் பாதுகாப்பைப் பற்றி இம்மியளவும் கவலைப்படாது சீனாவின் உளவு நிறுவனத்தோடும்,  பாகிஸ்தானோடும் பகிரங்கமாகவே உறவு கொண்டிருக்கும் இலங்கையோடு கொஞ்சி குலவுகின்றவர்களா? என்கிற கேள்வியெல்லாம் உங்களுக்குள் எழுந்தால் சந்தேகமே வேண்டாம் நிச்சயம் நீங்களும் ஒரு தேசத்துரோகிதான்.

மயிர் நீப்பின் உயிர் வாழா……

WarofJenkinsEar

ஓரிரு மாதங்கள் முன்பு நண்பர்களோடு  மதுரையை நோக்கி பயணித்துக் கொண்டிருந்தேன். வழியில் பல்வேறு விவாதங்கள்…… கலந்துரையாடல்களோடு தொடர்ந்து கொண்டிருந்தது பயணம். விவாதம் உலகில் நிகழ்ந்த யுத்தங்கள் குறித்து நகர…… இடையில் குறுக்கிட்டார் வழக்குரைஞர் பாலமுருகன்.

“நாடு பிடிக்க…… இளவரசியை சிறை பிடிக்க…… என எது எதற்கோ நடந்த யுத்தங்களைப் பற்றி கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம். ஆனால் ஒரு காதுக்காக நடந்த யுத்தம் பற்றிக் கேள்விப்பட்டிருக்கிறீர்களா?” என்றார் நண்பர்.

என்னது……? காதுக்காக நடந்த யுத்தமா? என்ன எங்கள் காதில் பூ சுற்றுகிறீர்களா? என்றோம் ஆச்சர்யம் அகலாமல்.

”ஆமாம். அதுவும் ஒரே ஒரு ஒற்றைக் காதுக்காக.”

பேச்சில் சுவாரசியம் தட்டவே எங்கள் காதுகளை தீட்டிக் கொண்டோம்.

ஏறக்குறைய மூன்று நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்னர் நடந்த அச்சு அசலான வரலாற்றுச் சம்பவம் இது.

மிகச்சரியாக 1731 ஆம் ஆண்டு ஜமைய்க்கா நாட்டில் இருந்து இங்கிலாந்து நாட்டிற்கு ஒரு கப்பல் விரைந்து கொண்டிருக்கிறது. அக்கப்பலைச் செலுத்திக் கொண்டிருந்த அதன் கேப்டனுக்குத் தெரியாது தன்னால் ஒரு மாபெரும் யுத்தமே பிற்காலத்தில் வரப் போகிறது என்று. பிரிட்டனுக்குச் சொந்தமான அக்கப்பலை ஓட்டிக் கொண்டிருந்தவர் பெயர் ராபர்ட் ஜென்கின்ஸ். (ச்சே…… வாயுல நொழையற மாதிரி பேரா இருந்திருக்கலாம்). திசைமானி காட்டிய வழியே கப்பலை செலுத்திக் கொண்டிருந்தவர் கண்களில் படுகிறது எதிரே வந்து கொண்டிருக்கிற மற்றொரு கப்பல். சரி…… அது அதனது வழியில் போகப் போகிறது நமக்கென்ன? என்று ஜென்கின்ஸ் தனது கப்பலைச் செலுத்த…… வந்த கப்பலோ பிரிட்டன் கப்பலைச் சுற்றி வளைத்து நிற்கிறது. மறித்து நின்ற கப்பலில் ஸ்பெயின் நாட்டுக் கொடி கம்பீரமாகப் பறந்து கொண்டிருக்கிறது. ஏற்கெனவே பிரிட்டனுக்கும் ஸ்பெயின் நாட்டுக்கும் ஒரு ஒப்பந்தம் அமுலில் இருந்த நேரம் அது.. பிரிட்டிஷ் அரசு ஸ்பெயின் நாட்டுக்குத் தேவையான அடிமைகளையும் ஆண்டுக்கு 500 டன் பண்டங்களையும் தொடர்ந்து வழங்க வேண்டும் என்பதே அது.

குறுக்கே வந்து நின்ற கப்பலில் இருந்த ஆட்கள் பிரிட்டன் கப்பலுக்குள் குதித்து என்னென்ன வைத்திருக்கிறார்கள் என சோதனையிடுகிறார்கள். கண்டவனெல்லாம் வந்து உள்ளே புகுந்து சோதனை போட இதென்ன ——————————– நாட்டுக் கப்பலா? என முணுமுணுக்கிறார் கேப்டன் ராபர்ட் ஜென்கின்ஸ். இதைப் பார்த்து கடுப்பாகிப் போன ஸ்பெயின் நாட்டுக் கடற்படை காடையர்கள் கேப்டனை நோக்கி பாய்கிறார்கள். கடுமையான வாக்குவாதம் முற்றுகிறது. எந்தவித பதிலையும் செவிமடுக்காத ஸ்பெயின் கப்பற்படை இறுதியில் கேப்டன் ராபர்ட் ஜென்கின்ஸின் ஒரு காதை அறுத்தெறிந்துவிட்டு தங்கள் கப்பலை நோக்கித் திரும்புகிறது.

கப்பலுக்குள் கிடந்த தனது அறுபட்ட காதினை தேடி எடுத்து பத்திரமாக ஒரு கண்ணாடி சீசாவுக்குள் போட்டுக் கொள்கிறார் பிரிட்டன் கப்பல் தளபதி. கப்பல் வழமைபோல் இங்கிலாந்து தேசம் நோக்கி நகர்கிறது. தனது நாட்டு மாலுமி காது அறுக்கப்பட்டு அவமானப்படுத்தப்பட்ட தகவல் மக்களுக்குள் பரவ…… கொந்தளிக்கிறார்கள் மக்கள். கேப்டன் ராபர்ட் ஜென்கின்ஸின் ஒரு காதை அறுத்ததோடு நில்லாமல் “இதுதான் உங்கள் மன்னர் ஜார்ஜுக்கு நாங்கள் விடுக்கும் எச்சரிக்கை என்பதனையும் போய்ச் சொல்,” என்று ஸ்பெயின் நாட்டுக் கப்பற்படை சொல்லி விரட்டிய கதையையும் சொல்லி முடிக்கிறார் தளபதி. வெகுண்டு எழுகிறது பிரிட்டன்.

பிரிட்டிஷ் சாம்ராஜ்ஜியத்தின் காமன்ஸ் அவை கூடுகிறது. அழைத்து வருகிறார்கள் காதறுக்கப்பட்ட ராபர்ட் ஜென்கின்ஸை. அவர் வரும்போதே அவ்வளவு காலமாக சீசாவில் பாதுகாத்து வைத்திருந்த தனது அறுபட்ட ஒற்றைக் காதினையும் மறக்காமல் எடுத்து வருகிறார். கூடியிருக்கும் பிரிட்டன் பாராளுமன்றத்தின் முன்பாக தனது அறுபட்ட காதை எடுத்து வைத்து……

“இது எனக்கு மட்டும் இழைக்கப்பட்ட அநீதியாகக் கருதவில்லை நான். இது இந்த நாட்டின் மக்களை…… இந்த நாட்டின் மக்கள் அவையை…… இந்த காமன்ஸ் சபையை…… என ஒவ்வொரு பிரிட்டன் குடிமகனையும் இழிவுபடுத்திய செயலாக உணர்கிறேன்.” என்று கூறிவிட்டு அவையை விட்டு வெளியேறுகிறார் ராபர்ட் ஜென்கின்ஸ்.

மானமுள்ள பிரிட்டிஷ் பேரரசோ மிகச் சரியாக 1739 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 23 ஆம் தேதி  ஸ்பெயின் நாட்டின் மீது போர் தொடுக்கிறது. தனது குடிமகனின் ஒற்றைக் காதுக்காக ஆரம்பித்த இந்த யுத்தம் ஏறக்குறைய ஒன்பது ஆண்டுகாலம் நீடித்த பிறகே முடிவுக்கு வருகிறது. இதை ஆங்கிலத்தில் War of Jenkins Ear என்றே இன்னமும் அழைக்கிறார்கள்.

”இதுதான் ஒற்றைக் காதுக்காக நிகழ்ந்த யுத்தத்தின் கதை” என நிறைவு செய்கிறார் நண்பர்.

********

”மீண்டும்”

என்று இன்னும் எத்தனை முறைதான் மீண்டும் மீண்டும் எழுதுவது என்று தெரியவில்லை. இந்த வாரமும் சிங்களக் கடற்படை அத்துமீறி தமிழக மீனவர்கள் ஒன்பது பேரைக் கைது செய்து அனுராதபுரம் சிறையில் அடைத்துள்ளது. ராமேசுவரம் மீனவர்கள் கடலுக்கு மீன் பிடிக்கச் செல்லாமல் போராட்டத்தில் குதித்து இருக்கிறார்கள். இதற்கொரு விடிவு எப்போது வருமோ தெரியவில்லை. 1983 முதல் இன்று வரையிலும் 800 தமிழக மீனவர்களுக்கு மேல் கொல்லப்பட்டாயிற்று. ஆனால் இந்திய அரசிடம் இருந்து சிங்கள அரசை நோக்கி ஒரு வருத்தமோ…… ஒரு கண்டனமோ…… ஒரு எச்சரிக்கையோ…… எழுந்ததாக வரலாறு இல்லை. சாகின்றவர்கள் தமிழர்கள்தானே என்கிற அலட்சியம் தவிர வேறென்ன? மீன் பிடிக்கச் செல்லும் தமிழக மீனவர்கள் எல்லோருமே எல்லையைத் தாண்டி போய் விடுபவர்களாகவும்…… சிங்களக் கடற்படை என்னவோ ஒழுக்கசீலர்களாக எல்லை தாண்டாதவர்களாக…… தாண்டி வருபவர்களை மட்டும் தண்டிப்பவர்களாக இந்திய அரசே சித்தரிக்கும் கொடுமைக்கு என்ன செய்வது?

கடந்த ஆண்டு பேட்டியளித்த இந்திய கப்பற்படை கமாண்டரோ தமிழக மீனவர்கள்தான் எல்லை தாண்டிப் போய் இலங்கை எல்லைக்குள் சென்று மீன் பிடிக்கிறார்கள் என்று சிங்கள அரசின் குரலையே பிரதி பலிக்கிறார். கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளில்  சிங்களக் கப்பற்படையால் கொல்லப்பட்ட தமிழக மீனவர்கள் எண்ணிக்கை மட்டும் 250 பேர்.

ஆனால் ஒன்றை மட்டும் நினைவில் வையுங்கள் நண்பர்களே…… எண்ணூறோ…… ஐநூறோ…… இருநூறோ அல்ல…… ஒரே ஒரு வட இந்திய மீனவர் பாகிஸ்தானின் கடற்படையால் கொல்லப்பட்டதற்கு  தூதரகத்தின் மூலமாக கடும் எச்சரிக்கை விடுத்தது இதே இந்திய அரசுதான். செத்து விழும் மீனவர்களில் கூடவா வடக்கு தெற்கு? அப்போது எவரும் ”எல்லை தாண்டி போய் மீன் பிடித்தார் அந்த வட இந்திய மீனவர்” என எவரும் வாய் கிழியப் பேசவில்லை.

ஏறக்குறைய 800 பேரை காவு வாங்கிய பின்னும் கள்ள மெளனம் சாதிக்கும் மத்திய அரசு  எங்கே?

தன் குடிமகனின் ஒற்றைக்காது அறுபட்டதற்கே சுயமரியாதையின் நிமித்தம் பொங்கியெழுந்து போர் தொடுத்த பிரிட்டன் அரசு  எங்கே?

சொந்த மக்களையே கூறுபடுத்திப் பார்க்கும் கூறுகெட்ட அரசு எங்கே?

தனது குடிமகனின் உயிர் அல்ல…… உடலின் ஒரு சிறு பகுதி பாதிக்கப்பட்டாலும் கூட அது தனக்கு ஏற்பட்ட அவமானமாய் உணர்ந்து சினம் கொண்ட இங்கிலாந்து அரசு எங்கே?

ஒரு ராபர்ட் ஜென்கின்ஸுக்காக ஒரு மாபெரும் யுத்தத்தையே நடத்தியது பிரிட்டிஷ் அரசு……

காரணம் அதற்கு மானமும்…… தன் மக்கள் மீது அக்கறையும் இருந்தது.

ஆனால் “நமது” அரசுகளுக்கு……?

Rameswaram

மலத்தைப் பூசியிருக்கிறது மத்திய அரசு…

அப்பட்டமாக அம்பலப்பட்டு நிற்கிறது இந்திய அரசு.

கொடூரத்தின் மொத்த உருவமாய் இருக்கிற சிங்கள அரசை வெட்கமின்றி ஐ.நா. மனித உரிமை கவுன்சிலில் ஆதரித்ததின் மூலம். அகிம்சை……… அணி சேராக் கொள்கை……… பள்ளிப் பருவத்தில் படித்த பஞ்ச சீலக் கொள்கை……… என அத்தனையும் அம்மணமாய் நிற்கிறது.

சிங்கள அரசின் மனிதத் தன்மையற்ற கொடூரங்களை விசாரிப்பதற்கான சிறப்புக் கூட்டத்தை கனடா, பிரான்ஸ், ஜெர்மனி, பிரிட்டன் உட்பட 17 நாடுகள் கொண்டு வந்த தீர்மானத்தை ஆதரிக்காமல் ஈழ மக்களைக் கொன்று குவித்துக் கொண்டிருக்கும் சிங்கள அரசின் அள்ளக்கையாக இருந்து அதனை ஆதரித்ததன் மூலம் மொத்த தமிழ் இனத்தின் முகத்திலே கரியை அல்ல மலத்தைப் பூசியிருக்கிறது மத்திய அரசு.

மாபெரும் மனிதப் பேரவலம் நடந்தேறியது கண்டு எங்கெங்கோ இருக்கிற அரசுகளெல்லாம் பதை பதைத்து குரல் கொடுத்த வேளையில் இன்னும் எத்தனை பிணங்கள் விழுந்தாலும் நாங்கள் சிங்கள அரசின் பக்கம்தான் நிற்போம் என ஐ.நா.சபையில் இலங்கை அரசுக்கு ஆதரவாக வாக்களித்த வெட்கக்கேட்டிற்கு என்ன பெயரிட்டு அழைப்பது?

இப்படி இந்த ஈனச் செயலில் இறங்குவதற்கு முன்னர் இந்திய மக்களின் ஒப்புதலைப் பெற்றார்களா? அல்லது பாராளுமன்றத்தைக் கூட்டி விவாதித்து ஒப்புதல் பெற்று வாக்களித்தார்களா? யாரின் அனுமதி பெற்று இந்த அநீதிக்குத் துணை நின்றது மத்திய அரசு?

மத்திய அரசு பச்சையாகச் சொல்ல வரும் விசயம் இதுதான்: ஆமாம். அப்படித்தான் செய்வோம்.உங்களால் என்ன புடுங்க முடியும்? மீறி மீறிப் போனால் ஒரு ஆர்ப்பாட்டம்……… ஒரு உண்ணாவிரதம்……… ஒரு நாள் கடையடைப்பு……… அவ்வளவுதானே. உங்களால் முடிந்ததைப் பாருங்கள். என்பதுதான்.

இதுதான் இப்படி என்றால் நாம் இதுவரை காலமும் நேசித்து வந்த பொதுவுடமைக்குச் சொந்தக்காரர்கள் என நம்பியிருந்த நாடுகளோ……… அவைகளும் அப்பட்டமாக நடைபெற்றுக் கொண்டிருக்கிற இனப்படுகொலையைக் கண்டிக்காமல் ஆயுதங்களை அள்ளி வழங்கி ஆசி வழங்கியதோடு  ஐ.நா.வில் அந்த மூட அரசுக்கு முட்டுக் கொடுத்து நின்றிருக்கின்றன. நாம் இதுவரை யார் யாரையெல்லாம் தோழமை உறவுகள் என்று நம்பினோமோ அவர்களெல்லாம் அயோக்கியர்கள் பக்கமே நிற்கிற அவலத்திற்கு எங்கே போய் முட்டிக் கொள்வது?

கியூபா, சீனா, ரஷ்யா என பொதுவுடைமைச் சித்தாந்தம் பூத்த பூமிகள் கூட பொறுக்கிகள் யார்? செத்து மடியும் பாட்டாளிகள் யார்? என்கிற அடிப்படை அறிவின்றி படுகொலையாளர்கள் பக்கம் நின்ற படுபாதகச் செயலுக்கு என்ன நியாயம் வைத்திருக்கிறார்கள்.?

ஒரு தேசிய இனம் அப்பட்டமான ஒடுக்குமுறைக்கு ஆளாகும் போது எவர் பக்கம் நிற்க வேண்டும் என்கிற அரிச்சுவடியை பேராசான் மார்க்சும், மாமேதை லெனினும், மாமனிதன் மாவோவும் நேரில் வந்தே போதித்தாலும் புரிபடப்போவதில்லை இந்த மரமண்டைகளுக்கு.

இனப்படுகொலை நிகழ்ந்ததாக இவர்களால் ஒப்புக்கொள்ள முடியாவிட்டாலும்………

மனித உரிமை மீறல்கள் நடைபெற்றதாகக் கூட இவர்களால் முணுமுணுக்க முடியவில்லையே ஏன்?

கோபாலபுரத்துக்கும்……… போயஸ்கார்டனுக்கும்……… ஏன் விஜயகாந்த் வீட்டிற்கும் கூட தேர்தல் காவடி தூக்கும் உள்ளூர் ”கம்யூனிஸ்டு”களைப் போலத்தான் இம்மூன்று நாடுகளின் ”கம்யூனிஸ்டு”களும் இருக்கிறார்கள் என்பதற்கு இதைவிட வேறென்ன உதாரணம் இருக்க முடியும்?

இன்குலாப் ஜிந்தாபாத்.

**********

தேர்தலுக்கு முந்தைய நாள் மாலை கட்டுரை அனுப்பியாக வேண்டுமே என்கிற அவசரம்……… அடுத்த இதழில் கண்டிப்பாக எழுதுவேன் என்று தந்திருந்த உறுதிமொழி……… மாலை ஆறு மணிக்குள் அனுப்பி விட்டால் அச்சேற்றி விடுவார்கள் என்கிற பரபரப்பு……… சாலையின் ஒருபுறத்திலிருந்து மறுபுறத்திற்கு  செல்ல எனது இரு சக்கர வாகனத்தினை திருப்புகிறேன். கை காட்டாமல்………

ஆனால் பின்னால் வரும் அந்த மனிதனுக்குத் தெரியுமா……… இப்படி ஒரு கேணையன் முன்னால் சென்று கொண்டிருக்கிறான் என்று? தினத்தந்தி பாணியில் சொல்வதானால் அடுத்த நொடியே “டமார்” என்றொரு சத்தம். அவ்வளவுதான் தெரியும். சாலையின் மத்தியில் விழுவதும்……… மக்கள் கூடுவதும்……… யாரோ இருவர் கை பிடித்து எழுப்பி விடுவதும்……… என ஏதேதோ என்னெதிரே நடந்து கொண்டிருக்கிறது. சில நிமிடங்களிலேயே நண்பர்கள் வந்து சேர……… அடுத்த அரைமணி நேரத்தில் மருத்துவமனை. எக்ஸ்ரே……… ஸ்கேனிங்……… என நகர்கிறது நேரம்.  நண்பரும் மருத்துவருமான மகேந்திரன் காலுடைந்ததை உறுதி செய்கிறார். மறுநாள் அறுவை சிகிச்சை.. நன்றாக கவனித்துக் கொள்ளச் சொல்லி ஆபரேஷன் அறையில் உள்ள மருத்துவருக்கே அலைபேசி வருகிறது இயக்குநர் மணிவண்ணன் அவர்களிடமிருந்து. மாற்றி மாற்றி மருத்துவர்கள் வந்து கவனித்துக் கொள்கிறார்கள்.

”முதுகுத் தண்டில் மயக்க ஊசி போட்டிருப்பதால் எழுந்து உட்காராதீர்கள்………மயக்கம் வந்துவிடும்………”

”சாய்ந்து படுங்கள்”

“இன்சூரன்சுக்கு சொல்லியாச்சு வந்துரும்”

”வலி சுத்தமா இருக்காது அதற்கான மருந்து குடுத்திருக்கு”

சுற்றிலும் புடை சூழ நண்பர்கள்……… செவிலியர்கள்……… மருத்துவர்கள்………

ஒரு நிமிடம் சிந்தித்துப் பார்க்கிறேன்.

அய்யோ என் மக்களே………

உங்களுக்கு யார் இருக்கிறார்கள்? மருத்துவமனை உண்டா? உண்டென்றாலும் அங்கு குண்டு விழாது என்கிற உத்திரவாதம் உண்டா? தொடையோடு துண்டாகிப் போன கால்களோடு……… தோளோடு பிய்த்தெறியப்பட்ட கைகளோடு……… மரண வேதனையில் தவிக்கும் உங்களுக்கு ஒரு வலி நிவாரணி உண்டா? அறுவை சிகிச்சைக்கான மயக்க மருந்துகள் உண்டா? என்னைப் போல சோற்றால் அடித்த பிண்டங்களுக்குக் கூட இருக்கிற இன்சூரன்சு உண்டா? படுக்கையில் சரிந்தபடி அழுகிறேன்.

எங்கள் மக்கள் யாருக்கு என்ன கெடுதல் செய்தார்கள்?

ஏன் எங்கள் மக்களுக்கு மட்டும் இப்படி?

எனது அவலக்குரலும் சிங்கள அரசுக்குக் கேட்டிருக்குமோ என்னவோ……… அடுத்த சில தினங்களிலேயே மக்கள் இப்படி மருத்துவமனைகள்………மயக்க மருந்துகள்……… வலி நிவாரணிகள் இல்லாது துயரப்படுகிறார்களே என்கிற ”மனிதாபிமானம்” மேலிட……… கொத்துக் கொத்தாய் குண்டுகளை வீசி……… அம்மக்களுக்கு வலியிலிருந்தும்……… வாழ்விலிருந்தும் ”விடுதலை” அளிக்கிறது சிங்கள அரசு.

வன்னிக்காடுகளிலும்……… ஈழத்தின் முள்ளிவாய்க்காலிலும் கொல்லப்பட்டது பல்லாயிரம் தமிழ் மக்கள் மட்டுமில்லை.

புத்தரும் சேர்த்துத்தான்.