பெண்ணினம் இருக்கும் திசை நோக்கி….

”ஹேப்பி ஹஸ்பெண்ட்ஸ்” படத்திற்காகக் கொடுத்த பேட்டி ஜெயராமை சோக ஹஸ்பெண்ட் ஆக்கி விட்டது.

”மலையாளப் படத்தில் வருவது போல நீங்கள் நிஜத்திலும் உங்கள் வீட்டு வேலைக்காரியை “சைட்” அடித்திருக்கிறீர்களா?” என்கிற இந்த நூற்றாண்டின் அதி அத்தியாவசியமான  அறிவுபூர்வமான கேள்வியை கேட்டதற்கு பதில் சொல்லப் போய்தான் எக்கச்சக்க சிக்கலில் மாட்டிக்கொண்டு முழித்திருக்கிறார் ஜெயராம்.

முதலில் இப்படிப்பட்ட கேள்வி கேட்டவரைத்தான் காலில் இருப்பதைக் கழட்டி “கவனித்திருக்க” வேண்டும். ஆனால் தான் ஏற்கெனவே நடித்திருந்த படத்தின் லட்சணமும், அதற்காக கல்லாவில் போட்டுக் கொண்ட காசும் “கண்ணியவானை” அப்படிச் செய்ய விடுமா?

ஒரு அயோக்கியத்தனமான கேள்விக்கு மற்றொரு அயோக்கியத்தனமான பதிலை சொல்லப்போய் “சகல மரியாதையும்” கிடைத்திருக்கிறது நடிகருக்கு.

அப்புறம் என்ன?

“நான் அக்மார்க் தமிழன்.”

“கும்பகோணத்துத் தமிழன்”

“அய்யோ நான் ஒரிஜினல் தமிழனுங்கோ” எனக் கூப்பாடு மேல் கூப்பாடு போட்டு கையெடுத்துக் கும்பிட்டிருக்கிறார்.

”ஒரு தமிழச்சியை கறுத்த தடித்த மாடு என்று கொச்சைப்படுத்தலாமா? என்பதுதான் இப்போது பலரின் முன்பாகவும் உள்ள கோபம் கொப்பளிக்கும் கேள்வி.

ஆனால் நமது கேள்வியும்…… கோபமும் வேறுவகையானவை.

அது தமிழச்சியாக இருக்கட்டும். அல்லது தெலுங்கச்சியாக இருக்கட்டும். ஒரு வேளை வயிற்றுப்பாட்டுக்காக வீட்டு வேலைக்கு செல்கின்ற பெண்களை எல்லாம் கிள்ளுக்கீரையாக நினைப்பதும்…… அவர்களையெல்லாம் பிஸ்கெட் போட்டால் வாலைக் குழைக்கும் தங்கள் வீட்டு நாயாக கருதுவதும்…… இவர்கள் “சைட்” அடித்தால் உடனே மசிந்துவிடுவார்கள் எனக் கீழ்த்தரமாகக் கற்பனை செய்து கொள்வதும்….. கடைந்தெடுத்த அயோக்கியத்தனமா இல்லையா என்பதுதான்.

வீட்டு வேலைகளுக்காக செல்லும்  பணிப்பெண்களுக்கும் ஒரு துணைவர் இருப்பார் என்பதோ……

அவர்களுக்கும் தங்களைப் போலவே பள்ளிக்குச் செல்லும் மழலைகள் இருக்கும் என்பதையோ…….

காசில்லாவிட்டாலும் கண்ணியமும் சுயமரியாதையும்தான் அவர்களது சொத்து என்பதையோ இந்த அறிவிலிகள் எப்போது உணரப்போகிறார்கள்?

இப்படிக் கேள்வி கேட்கும் ஜென்மங்களுக்கும்…… அதற்கு பல்லை இளித்துக் கொண்டு பதில் சொல்லும் ஜென்மங்களுக்கும்…. தங்களது தாயோ…. தங்கையோ……. அல்லது துணைவியோ…… பல வீடுகளில் பத்துப்பாத்திரம் தேய்த்து, கண்ட நாய்களது காமப்பார்வைகளுக்குத் தப்பித்து வீடு வந்து சேர்ந்து பசியாற்றி இருந்தால் புரிந்திருக்கும் அந்த வலி.

ஆனால் அவர்கள்தான் வானத்தில் இருந்து வந்து குதித்தவர்களாயிற்றே…. எப்படித் தெரியும் அந்தத் துயர்?

சினிமா மட்டுமில்லை. இந்த கேடு கெட்ட செயலை தமிழகத்தில் உள்ள பல பத்திரிகைகளும் அன்றிலிருந்து இன்றுவரை செய்து கொண்டுதான் இருக்கின்றன.

அதுவும் “ஜோக்” என்ற பெயரில்.

இன்றல்ல ஏறக்குறைய 13 ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே ”பெண்மணி” என்கிற இதழில் “யாருக்கும் வெட்கமில்லை” என்கிற தலைப்பில்  இத்தகைய இழிசெயல்களை எதிர்த்து மிகக் கடுமையாக எழுதியிருக்கிறேன். என்ன எழுதி என்ன பயன்? அவரவர்களுக்குப் புரியும் மொழியில் பேசினால்தான் புரியும் போலிருக்கிறது.

வீட்டுப் பணிப்பெண்கள் என்றில்லை………

நர்சுகள்…….

அலுவலக ஸ்டெனோக்கள்…… எனப் பலரையும் நமது ஊடகங்கள் இன்றுவரை கேவலப்படுத்திக் கொண்டுதான் இருக்கின்றன.

நம்மில் சரிபாதியாய் இருக்கின்ற பெண் இனம்

கல்வி மறுக்கப்பட்டு…..

வேலை மறுக்கப்பட்டு……

மறுமணம் மறுக்கப்பட்டு……

ஜாக்கெட் அணிவது கூட இந்த  நூற்றாண்டின் ஆரம்பக் காலம் வரை மறுக்கப்பட்டு…….

தேவரடியார்களாக கோயில்களில் பொட்டுக்கட்டப்பட்டு……….

செத்த கணவனோடு சதியேற்றப்பட்டு…….. என சகிக்கவியலாத சுமைகளைச் சுமந்தே வந்திருக்கிறது.

சமூக மாற்றத்திற்காக ஓங்கிக் குரல் கொடுத்த சுயமரியாதைக்காரர்களின் வரவால் இன்றுதான் கொஞ்சம் சுதந்திரக்காற்றை சுவாசிக்கிறது அந்த இனம், ஆனாலும் நவநாகரீகப் போர்வையோடு நயவஞ்சகத்தையே ஊட்டுகின்றன நமது தொலைக்காட்சிகளும், பத்திரிகைகளும். அதுவும் நகைச்சுவை என்கிற பெயரில்.

எனக்குத் தெரிந்து பெரும்பாலான மலையாளப் படங்கள் தமிழர்களை  கேணையர்களாகவே சித்தரிக்கின்றன. வில்லன்களாகவும்……. கையாலாகாதவர்களாகவும்……….. “பாண்டி” என்றும் அவர்கள் அடிக்கும் லூட்டிக்கு எல்லையே இல்லை. அதைப்போலவே தமிழ்ப்படங்களும் கேரளப் பெண்களை கொச்சைப்படுத்தும் கதாபாத்திரங்களாகவே உலாவருகின்றன.

இத்தகைய முட்டாள்தனங்களுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்கவேண்டும் இருதரப்பும்.

பெண் இனத்தை கொச்சைப்படுத்துபவர்கள் வரிசையில் ஊடகங்களுக்குத்தான் பங்குண்டு என்றில்லை. மெத்தப் படித்த மேதாவிகளுக்கும் உண்டு பங்கு.

சிலி நாட்டை சேர்ந்த கவிஞர் பாப்லோ நெரூடா 1929 இல் கொழும்பு நகரில் தங்கியிருந்தபோது ”ஒரு ………… இன பணிப்பெண்ணுடன் உறவு கொண்டேன்” என எழுதியதை மறுத்து ”அந்த பணிப்பெண் நிச்சயம் இந்த சாதி கிடையாது(அதாவது இவரது சாதி). அப்பெண் நிச்சயம்………….சாதிப் பெண் ஆகத்தான் இருக்க முடியும்.”என்று பொங்கியெழுந்து எழுதியவர் இன்றைக்கும் சட்டமன்ற உறுப்பினராகத்தான் இருக்கிறார்.

ஆனால் உண்மையில் வஞ்சிக்கப்படும் பெண் இனத்துக்கு  சாதி கிடையாது….. மதம் கிடையாது…. உட்பிரிவுகள் கிடையாது…… பூகோள எல்லைகள் கிடையாது. அத்தகைய கேடுகெட்டதனங்கள் எல்லாம் ஆண் இனத்துக்கே சொந்தமானவை.

ஆக……..

உளறிக்கொட்டியதற்காக நடிகர் ஜெயராம் மன்னிப்பு கேட்கவேண்டியது தமிழினத்தை நோக்கி மட்டுமல்ல.

உழைப்பை உன்னதமாக நேசிக்கும் பெண்ணினம் எங்கெங்கெல்லாம் உள்ளதுவோ அந்தத் திசையெல்லாம் நோக்கி குவியட்டும் அவரது கரங்கள்.

நாமே முத்துக்குமாரைக் கொன்றவர்கள்….


இரவு முழுக்க உறக்கமேயில்லை.

அரைத்தூக்கத்தில்……

துண்டு துண்டாய் வந்து போன கனவில்…..

விழிப்பில்…..

என எங்கும் முத்துக்குமாரே வந்து போனான்.

கடந்த 29 ஆம் தேதி வெள்ளியன்று காலையும் இப்படித்தான்.

மணி ஏழு : எழுந்தவுடனேயே ‘கடந்த வருடம் தம்பி முத்துக்குமார் இதே நேரத்தில் என்ன செய்து கொண்டிருந்திருப்பான்? தனது இறுதி அறிக்கையை அடித்து முடித்திருப்பானோ…..?

மணி ஒன்பது: கொளத்தூரில் கையில் கேனுடன் பேருந்துக்காக காத்துக் கொண்டிருப்பானோ? இல்லை வழக்கம்போல் கையில் காசில்லாமல் சாஸ்திரி பவனை நோக்கி நடக்கத் துவங்கியிருப்பானோ……?

மணி பத்து: சாஸ்திரி பவன் வளாகத்துக்குள் கால் பதித்திருப்பான்.

மணி 10.15 : பாஸ்போர்ட் வாங்க வந்தவர்கள்….. அலுவலக ஊழியர்கள்….. வளாகத்துக்கு வெளியே தேநீர் ஆற்றிக்கொண்டிருக்கும் கடைக்காரர்கள்…… என அனைவர் மீதும் தீர்க்கமாக ஒரு பார்வையை இந்நேரம் படரவிட்டிருப்பான்.

மணி 10.30 : தன்னைத் தீயில் குளிப்பாட்டிக் கொள்வதற்காக கொண்டு வந்திருந்த கேனின் மூடியை நிதானமாக அறுக்கத் தொடங்கியிருப்பான் தம்பி.

மணி 10.40 : உலகை இன்னும் சில மணி நேரங்களில் உலுக்கப்போகும் அந்த அறிக்கையை சலனமின்றி விநியோகிக்கத் தொடங்கியிருப்பான்…….

“ஏங்க என்னங்க ஆச்சு உங்களுக்கு” என்றார் எதிரேயிருந்த என் துணைவி.

“ஒண்ணும் இல்லம்மா…… தம்பி முத்துக்குமார் ஞாபகம் வந்துருச்சு.” என்றபடி அழத் துவங்கினேன் நான்.

இதோ….. இப்போதும் என்னெதிரே அந்த அறிக்கை.

உலகத்தை நேசிக்கும் ஒவ்வொரு மானிடரையும் நோக்கி ”உங்கள் மெளனம் நியாயமா?” எனக் கெஞ்சும் அந்த அறிக்கை.

மனித உரிமைகளை சுவாசிக்கும் ஒவ்வொரு செயற்பாட்டாளரையும் “ஈழத்தின் துயருக்காக என்ன செய்யப் போகிறோம் நாம்?” என கண்ணியமாக வினவும் அந்த அறிக்கை.

இன்னும் சில மணி நேரங்களில் தன் உடலைக் கூறுபோடப் போகும் மருத்துவ நண்பர்களின்  மனதுடன் கூட நெருக்கமாக நின்று அறிவுறுத்தும் அந்த அறிக்கை.

காவல்துறையினரைக் கூட பலங்களை உணர்ந்து பலவீனங்களைக் களைந்து கொண்டால் மக்களிடம் எப்படி மகத்தான மதிப்பினைப் பெற முடியும் என  நாகரீகத்தில் தோய்த்தெடுத்த வார்த்தைகளால் நிரப்பப்பட்ட அந்த அறிக்கை.

வழக்குரைஞர்களது வீதிக்கு வந்து போராடும் குணத்தையும், அதனை அடுத்த கட்டத்திற்கு நகர்த்த வேண்டியதன் அவசியத்தையும் பகிர்ந்து கொண்ட பண்புமிக்க அறிக்கை.

ஆனால்….. அந்த அறிக்கையை இன்னுமொருமுறை படிக்கும் திராணி இல்லை எனக்கு. தம்பி முத்துக்குமாரின் மூச்சு அடங்கிய பின்னர் வந்த மூன்று நாட்களும் நம்மை மூச்சுத் திணற வைத்த நாட்கள்.

”எனது உடலை துருப்புச் சீட்டாக வைத்திருந்து எழுச்சியை உருவாக்குங்கள்.” என்கிற வரிகளின் வலி உணராமல்…… அல்லது ”உணர்ந்து”….. ”உடனே புதைத்துவிட வேண்டும்.” எனக் கங்கணம் கட்டிக் கொண்டு செயற்பட்டவர்கள் யார் யார்?

நாம் எடுத்து வைக்கிற ஒவ்வொரு அடியும் அறிவாலயத்தையோ…… போயஸ்தோட்டத்தையோ புண்படுத்தி விடக் கூடாது என ஆலோசனைகளில் ஆழ்ந்தவர்கள் யார் யார்?

தம்பி முத்துக்குமார் ஏற்றுக் கொண்ட ஈழத்தையோ….. அதற்காக அவன் நேசித்த தலைமையையோ அணுவளவும் ஏற்றுக் கொள்ளாவிட்டாலும் முத்துக்குமாரின் உடலைச் சுற்றி கொளத்தூரில் மீன் பிடிக்கக் காத்திருந்தவர்கள் யார் யார்? இப்படி எண்ணற்ற கேள்விகள் எனக்குள்.

அவர்கள் கிடக்கட்டும். நான் மட்டும் என்ன வாழ்ந்தேன்? ஒவ்வொரு முறை முத்துக்குமாரின் படத்தைப் பார்க்கும்போதும்….. அவன் நினைவு வரும் போதும் கூனிக் குறுகிப் போகிறேன் நான்.

மண்ணுக்கும் விண்ணுக்குமாய் வியாபித்து நின்று கேலி செய்கிறான் அவன்.

என் இயலாமையைப் பார்த்து.

என் கையாலாகாத்தனங்களைப் பார்த்து.

எனது செயலின்மையைப் பார்த்து.

எனக்கு நானே சொல்லிக் கொள்ளும் சில்லரைத்தனமான நடுத்தரவர்க்கத்து சமாளிப்புகளைப் பார்த்து.

எதுவுமே நடவாதது போல் இயல்பான வாழ்க்கைக்குள் ஒளிந்துகொள்ளத் துடிக்கும் எனது அற்பத்தனங்களைப் பார்த்து.

ஏளனமாய்ச் சிரிக்கிறான் அவன்.

எந்தத் தேர்தல் பாதை முத்துக்குமாரை சாஸ்திரி பவன் வரை துரத்தியதோ…… அதே தேர்தல் பாதைக்கு முத்துக்குமாரையும் இழுத்து வந்து மீண்டும் ஒரு முறை புதைத்தோம் நாம். இலைக்குள்ளும்…. சூரியனுக்குள்ளும்…… ஈழத்தின் சுதந்திரத்தைத் தேடினோம் நாம். தேர்தல் வரை சூடு கிளப்பியது கதிர் அரிவாள். பிணக்குவியல்களைக் கண்டும் வழக்கம்போல் வேடிக்கை பார்த்தது சுத்தியல் அரிவாள். இவர்களுக்கு மத்தியில் என்ன செய்ய முடியும் அர்ப்பணிப்பும் தீரமும் மிக்க இளைஞர்களால்?

ஆனாலும் இவ்வளவு இருட்டடிப்புகளுக்கு மத்தியிலும் ஆயிரக்கணக்கில் கூடி மறையாத முத்துக்குமாருக்காக நடுகல் நட்டிருக்கிறார்கள் திருநெல்வேலி இளைஞர்கள்.

எண்ணற்ற வழக்குரைஞர்கள் சேர்ந்து முத்துக்குமாரின் கனவை நனவாக்க உறுதி பூண்டிருக்கிறார்கள் மதுரையில்.

சென்னையிலும், கோவையிலும் பத்திரிகை உறவுகள் பலபேர் கூடி முத்துக்குமாரின் எண்ணங்களுக்கு வலு சேர்த்திருக்கிறார்கள். இதில் விடுபட்ட ஊர்களும் பேர்களும் அநேகம். இவர்களே நமது நம்பிக்கைகள்.

அமைப்பிற்காகவோ….. ஆட்சிக்காகவோ……. கூட்டணி அதர்மங்களுக்காகவோ ஈழத்தை இரண்டாம்பட்சமாக்காத இளைஞர்கள் ஏராளம் இருக்கிறார்கள் என்பதற்கான நம்பிக்கைக் கீற்றினை நம்முள் எழுப்பியிருக்கிறார்கள்.

இந்த வேளையில் எனது நேசிப்பிற்குரிய கவிஞர் விக்கிரமாதித்தன் எழுதிய கவிதை வரிகள் நினைவுக்கு வருவதைத் தவிர்க்க முடியவில்லை என்னால்.

நீ

ஒத்துக்கொள்ளாமல் போகலாம்.

அதனால்

என்ன?

என் தோட்டத்தில்

சில சில பூக்கள்.

என் வானத்தில்

கொஞ்சம் கொஞ்சம் நட்சத்திரங்கள்

என் நதியில்

சிறிது நீரோட்டம்.

காத்திருக்கிறேன்

நான்.

இந்தக் கவித்துவமான வரிகள் தரும் நம்பிக்கையைப் போல தமிழகமெங்கும் உள்ள இளைஞர்கள் நமக்குள் நம்பிக்கை விதையை விதைத்திருக்கிறார்கள்.

அது நிச்சயம் முளைவிட்டு கிளை பரப்பும்.

வயிற்றுவலிக்கான தீர்வுகூட

வாக்குச்சாவடிகளில்தான் இருக்கிறது

என்கிற மூடநம்பிக்கைகளுக்குள்

தம்மைப் புதைத்துக் கொள்ளாத இத்தகைய இளைஞர்கள்தான் நமக்கு

திசைமானிகள்.

அவர்களே நமது வழிகாட்டிகள்.