ஏன் என்ற கேள்வி….

Thaali4
அப்படிக் கேட்டிருக்கக் கூடாதுதான்.
ஆயினும் வேறு வழியிருக்கவில்லை.

நொடிகள்…மணிகள்…நாட்களென நேரங்கள் நழுவினாலும்… அத்தகையொரு கேள்வி தவிர்க்க முடியாது போயிற்று எனக்கு. வலிகளின்றி வழிகளில்லையே எங்கும்.

“ஒவ்வொரு சமூக மாற்றத்திற்குப் பின்னாலும் ஒரு சுயமரியாதைக்காரனின் ரத்தம் சிந்தப்பட்டே வந்திருக்கிறது” என வேதம் புதிது திரைப்படத்தில் ஒலித்த பாரதிராஜாவின் குரலைப் போல உள்ளத்திற்குள் ஒரு குரல் ஒயாது ஒலித்துக் கொண்டே இருந்தது.

அத்தகைய கேள்வியால் எழும் வலி அதிகமானதுதான். ஆனால் அது அவசியமானது. அப்படிக் கேட்டிருக்கக் கூடாது தான். ஆயினும் வேறு வழியிருக்கவில்லை. அதுவும் அம்மாவிடம்.

அப்படியொன்றும் அவள் அசடுமில்லை. எட்டாம் வகுப்புப் படிக்கும்போதே பால்மார்க்கெட் பக்கமிருக்கும் நூலகத்திற்குக் கூட்டிப்போய்…அன்றைக்கு உருப்படியாக இருந்த ஜெயகாந்தனின் ‘யாருக்காக அழுதானி’லிருந்து ‘ஓர் இலக்கியவாதியின் அரசியல் அனுபவங்கள்’ வரைக்கும் எண்ணற்ற நூல்களை எனக்குப் பரிச்சயப்படுத்தியவள்தான்.

என்றைக்குமே ‘சீராக்குகிறோம்’ எனும் போர்வையில் எனது சிறகுகளுக்கு சிரச்சேதம் நடத்தியதில்லை எனது பெற்றோர்கள். மகனாயிருந்தாலும் மாற்றுக் கருத்துக்களுக்கு மகத்தான மதிப்பளிக்க மறுத்ததேயில்லை அவர்கள். ஆனாலும்கூட அது தவிர்க்க முடியாது போயிற்று. அப்படிக் கேட்டிருக்கக் கூடாதுதான்.

அப்போதைய சிக்கலுக்கு மூலகாரணம் ஆயிரம் பொய்யைச் சொல்லி ஒரு கல்யாணத்தைப் பண்ணுவதில் வந்த சிக்கலல்ல அது. ஆயிரம் உண்மைகளைச் சொல்லி ஒரு இல்லற வாழ்க்கையைத் துவக்குவதில் வந்த தடங்கல் அது.

எனக்கு துணைவியாகப் போகிறவர் வேறு “மதம்” (?)…….
தடுக்கவில்லை அம்மா.

முதலில் கருத்தரங்கு பிறகுதான் திருமணம்…
தடுக்கவில்லை அம்மா.

சாதியில் ”உயர்ந்ததாக” நம்பிக்கொண்டிருக்கும் ஒருவரை அழைத்து வந்து அபத்தச் சடங்குகள் நடத்த அனுமதியில்லை……
தடுக்கவில்லை அம்மா.

பெண்ணை இழிவுபடுத்தும் ‘தாலி’யையும் கட்டப்போவதில்லை..
ஆனால்….தடுக்காமல் இருக்கவில்லை அம்மா.

எண்ணற்ற மாற்றங்களை ஏற்றுக்கொண்டவர்தான் எனினும் இதை மட்டும் ஏற்றுக்கொள்ளவேயில்லை.

“ஒரு பெண் திருமணமானவள் என்பதற்கான அடையாளம்தான் என்ன?” என்றாள்.

அப்படியானால் அதே அடையாளங்கள் ஆணுக்கு மட்டும் அவசியமில்லையா? என்றேன்.

“வேலையற்றதுகளின் விபரீத எண்ணங்களுக்கு வேலிதானே இந்தத் தாலி?” என்றார்.

காலித்தனம் செய்பவர்கள் கழுத்தையும், காலையும் கவனித்த பிறகே காலித்தனம் செய்கிறார்கள் என்பது கடந்த நூற்றாண்டுச் சிந்தனை. புரியாதவர்கள் வேண்டுமானால் போலீஸ் நிலையப் பதிவேடுகளை புரட்டிப் பார்த்துவிட்டு சொல்லட்டும் என்றேன்.

“பெண்மையை உயர்வுபடுத்தும் இந்த உன்னத பாக்கியத்தை உதாசீனப்படுத்தலாமா நீ?”

இச்சமூகத்தில் ஒரு பெண்ணுக்கு உச்சகட்ட மகிழ்ச்சியாக இருப்பது தாலி கழுத்தில் ஏறுவது. அதே பெண்ணுக்கு Thaali7உச்சகட்ட துக்கமாக இருப்பது தாலி கழுத்தில் இருந்து இறங்குவது. எனக்குத் துணைவியாகிறவருக்கு இத்தகைய உச்சகட்ட ‘மகிழ்ச்சி’யும் தேவையில்லை. அதைவிட அதி உச்சகட்ட ‘துயரமும்’ தேவையில்லை.

அது என்னை இழிவுபடுத்துவதாக நினைத்து ஏற்றுக்கொள்ள மறுக்கவில்லை.
அது பெண்ணை இழிவுபடுத்துவதால்தான் ஏற்றுக்கொள்ள மறுக்கிறேன்.

இவர் இன்னொருவருடைய மனைவி என்பது பிறரது பார்வைக்கு பிரதான விஷயமெனில்..அதைப்போன்றே ஒவ்வொரு ஆணும் இன்னொருவருடைய கணவன் என்பதும் பிரதான விஷயம்தான். தாலி கட்டுவதென்றால் இருவரும் கட்டியாக வேண்டும். நிராகரிப்பதென்றால் இருவரும் நிராகரித்தாக வேண்டும். இறுதிவரைக்கும் ஒப்புக்கொள்ளவேயில்லை அம்மா.

‘மணாளனே மங்கையின் பாக்கியம்’ தொடங்கி ‘தாலி பாக்கியம்; வரைக்கும் தமிழ் சினிமாக்காரர்களால் ஓவ்வொரு பெண்ணின் நாடி, நரம்புகளிலும் ஏற்றப்பட்ட நஞ்சல்லவா அது. (இதில் ”கடவுள்” போன்ற Thaali2திரைப்படங்கள் மாபெரும் விதிவிலக்கு.)

உறங்கும் வேளை தவிர மிஞ்சிய பொழுதெல்லாம் இது குறித்தே விவாதங்கள்…வாக்குவாதங்கள்…

வேறு வழியேயில்லை… சிலவற்றிற்கு இங்கே அறுவை சிகிச்சைதான் அரிய மருந்து. காயம் குறித்து கவலைப்பட்டுக் கொண்டிருந்தால் நோயாளி குணமடைவது குதிரைக் கொம்பாகி விடக்கூடும்.

இப்பெண்ணிழிவிற்கு எதிராக வலுவான வார்த்தைகளை வீசியாக வேண்டிய வேளை வந்துவிட்டதாகவே உணர்ந்தேன்.

வேறு வழியேயில்லை..தைரியத்தைத் துணைக்கழைத்துக் கொண்டு துவங்கினேன். சரி..தாலி கட்டுகிறேன்..ஆனால் அதற்கு முன்னால் ஒரே ஒரு கேள்வி….. கேட்கலாமா?

“கேள்”

அப்பாவைத் தூக்கிக்கொண்டு போகும் போது உனது கழுத்தில் கிடந்த தாலியை அறுத்தார்களே…… எப்படியிருந்தது
உனக்கு? அந்த நிலை இன்னொரு பெண்ணுக்கு வரவேண்டும் என இன்னமும் எண்ணுகிறாயென்றால்..ஒன்றல்ல… இன்னொரு தாலிகூட கட்டத்தயார். யோசித்து உன் முடிவைச் சொல்….எதுவாயினும் ஏற்றுக்கொள்கிறேன் என்று கூறிவிட்டு வீட்டைவிட்டு வெளியேறினேன்.

மனம் பதைபதைத்தது. அப்படிக் கேட்டிருக்கக் கூடாதுதான். ஆயினும் வேறு வழியிருக்கவில்லை.

எங்கள் இருவருக்கும் இடையில் மெளனம் மதர்ப்பாக இருக்கை போட்டுக் கொண்டது.

ஓரிரு நாட்கள் நகர்ந்திருக்கும்.
ஒரு நாள் காலை….”நான் ஒரு முடிவுக்கு வந்துவிட்டேன்” என்ற அம்மாவை நிமிர்ந்து பார்த்தேன்…

”இனி நானும் உன் கட்சி” என்றாள் சிரித்தபடி.

இல்லையில்லை..விடுதலை விரும்பிகளின் கட்சி என்று சொல் என மறுத்தபடி சிரித்தேன்.

எனக்குத் தெரிந்த தோழி ஒருவரிடம் இது குறித்து பேசிக் கொண்டிருந்தபோது… ‘தாலி புனிதம், தாலி ஒரு அடையாளம் என்பதெல்லாம் ஒருபுறம் இருக்கட்டும். ஆனால் அந்த அடையாளத்தையே எங்கள் பெண்களில் எத்தனை பேர் வெளியில் தெரியும்படி பேட்டு கொள்கிறார்கள்? சொல்லுங்கள் பார்க்கலாம்.

முடிந்தவரைக்கும் அதனை எந்த அளவிற்கு மூடி மறைக்க முடியுமோ அந்த அளவிற்கு மறைக்கவே விரும்புகிறார்கள். பிற நகைகளின் வடிவங்களையும், வண்ணங்களையும் வெளியில் தெரியும்படி மாட்டிக் கொள்கிறார்களே தவிர தாலியை பளிச்சென்று தெரியும்படி தொங்கவிட்டுக் கொள்வதெல்லாம் தமிழ் சினிமாவில் மட்டும்தான். இன்னும் தெளிவாகச் சொன்னால் பெரும்பாலான பெண்கள் இந்தத் தாலியை விரும்புவதேயில்லை என்பதுதான் உண்மை. Thaali5இதை வெளிப்படையாகச் சொன்னால் எங்கே தங்களை இந்த “சமூகம்” ‘தவறாக’க் கருதிவிடுமோ எனும் அச்சத்தை அச்சாரமாகக் கொண்டே இந்தத் தாலி விளையாட்டு தொடர்ந்து கொண்டிருக்கிறது’ என்றார் எனது தோழி.

ஆக… பத்து வயதுச் சிறுமிகூட பாலியல் பலாத்காரத்துக்கு பலியாகும் இக்காலத்தில் தாலி பாதுகாப்பானது என்பது எப்படி சாத்தியம்?

‘தவறிழைக்கும் நேரத்தில் தாலி உறுத்தும்’ என உளறுவது அந்த இனத்தையே கொச்சைப்படுத்தும் ஒரு விஷயமல்லவா?

மணமானவர் என்பதற்கான அடையாளம் அதுதான் என்றால் அந்த அடையாளம் பெண் இனத்தின் மீது மட்டுமே திணிக்கப்பட்டிருப்பது ஏன்? மணமானவன் என்பதற்கான அடையாளம் ஆணுக்கு எதுவும் இல்லையே ஏன்?

இப்படி…
ஏன்… ஏன்… ஏன்… என எழும் கேள்விகளுக்கு விடிந்தாலும் கிடைக்காது விடைகள் ஆணாதிக்க வெறியர்களிடமிருந்து.

வாழ்க்கையின் அர்த்தம் அடங்கியிருப்பது :

தாலி போன்ற சின்னங்களில் அல்ல.

தகுதியான எண்ணங்களில். Widows

(எனது இக்கட்டுரையைப் பிரசுரித்த “பெண்மணி” மாத இதழுக்கு நன்றி – 1998)

Advertisements