மருத்துவத்துக்கு மட்டும் எதற்கு அரசு கல்லூரி?


ஒருவழியாக எப்படியோ நுழைவுத் தேர்வு பூதம்
இந்த ஆண்டுக்கு இல்லை என்றாகிவிட்டது. .
.
Pre K.G தொடங்கி +2 வரைக்கும் பதினைந்து வருடங்கள்
பள்ளி… பெற்றோர்…. என கண்டபக்கமெல்லாம்
படி…படி..ன்னு டார்ச்சருக்கு ஆளாகி
+2 எழுதி முடிச்சு ”அப்பாடா” என்று வந்து உட்கார்ந்தால்…
பொறுக்குமா?
.
.
நீ +2 வுல 200 க்கு 200 ஏ எடுத்தாலும் சரி…
நாங்கதான் உன் தகுதிய ஒரசிப் பாத்து
சொல்லுவோம்ங்குது NEET.

அப்ப இங்க உள்ளவங்க பரிட்சை பேப்பரையெல்லாம்
பாகிஸ்தான் கல்வித்துறையா திருத்தி மார்க் போடுது?
.
இவை எல்லாவற்றையும்விட
நம்மிடம் வேறு ஒரு கேள்வியும் உண்டு.

அதுதான்:
.
ஒன்றாம் வகுப்பில் இருந்து பனிரெண்டாம் வகுப்பு வரை
அரசை நம்பி….
தனியார் பள்ளிப் பக்கம் தலை வைத்துக் கூட படுக்காமல்
அரசு பள்ளி அல்லது அரசு உதவி பெறும் பள்ளிகளிலேயே
பயின்று வெளியே வரும் மாணவர்களுக்கு
நாம் என்ன கைமாறு செய்திருக்கிறோம்?
.
.
அரசையே நம்பி இருந்ததற்கான பிரதிபலனாக
அரசு மருத்துவக் கல்லூரிகளில் அவர்களுக்கு
குறைந்தபட்சம் முன்னுரிமையாவது கொடுத்திருக்கிறோமா?
என்பதுதான்.
.
ஆனால் பனிரெண்டு ஆண்டுகள்
அரசு பள்ளிகளை நிராகரித்து…
தனியார் பள்ளிகளில் படித்து….
சகலத்தையும் கரைத்துக் குடித்து….
கரை கண்டு நுரை தள்ளிய மேதைகளுக்கு……
.
.
மருத்துவத்துக்கு மட்டும் எதற்கு அரசு கல்லூரி?
.
.

( “டுபாக்கூர் பக்கங்கள்” – குமுதம்)

CBSE

அம்மா என்றழைக்காத உயிரில்லையே….

Crow

காலையில் ஒரு துயர சம்பவம்.

அம்மா எந்த சடங்கை செய்யச் சொன்னாலும்
இரக்கமில்லாமல் மறுத்துவிடுவது
என் வழக்கம்.

அப்பாவின் நினைவு தினச் சங்கதிகள் உட்பட.

ஆனாலும் கிழவி விடுவதேயில்லை.

ஏதோ இன்றுதான் என்னைப் பார்த்ததுபோல
எதையாவது சொல்லும்.
நான் வழக்கம்போல ரெண்டு கடியைப் போட்டவுடன்
அமைதியாகி விடும்.

அதைவிட அம்மாவின் சமையல் சுவை
சர்வதேச அளவில் பிரசித்தி பெற்றது.
அப்பா நாற்பத்தி எட்டே வயதில் “விடைபெற”
அதுவும் ஒரு காரணமாக இருந்திருக்கக்கூடும்.

“பொங்கல் சாப்புடு…”ன்னு நீட்டினால்
அதை எடுத்துச் சாப்பிட ஏலாது.

நக்கித்தான் சாப்பிட முடியும்.

பாயாசம் என்கிற பெயரில் வந்திறங்கும் வஸ்துவோ
வெட்டிச் சாப்பிட வேண்டிய வகையறாவாகக்
காட்சி அளிக்கும்.

சிறுவயதில் அம்மா சமைக்கச் சமைக்க
எழுந்து ஓடியவன் வீட்டின் முன்புறம் இருந்த
பெரிய தண்ணீர்த் தொட்டியில் குப்புற விழுந்து
கை காலெல்லாம் செம அடி….

ஆறுதல் சொல்ல வீட்டுக்கு வந்த என் மச்சான்கள்….
” அக்கா கேசரி செய்யறேன்….னு சொல்லீருக்கும்….
அதான் அதுக்குத் தப்பிச்சுப் போயி தொட்டீல விழுந்துட்டான்…”
என்று கவலையோடு என்னைப் பார்த்தார்கள்.

ஆனாலும் அம்மாவிடம்
என்றும் மாறாத குணம் ஒன்று உண்டு.
அதுதான் அதன் இரக்க குணம்..

அது பார்சல் சோறோ…
அல்லது பத்து நாளாய் “பதப்படுத்தி” வைத்திருந்த
தன் சொந்த தயாரிப்போ….
காக்காய்க்கு வைத்து விட்டுத்தான் சாப்பிடும்.

யாராவது கல்யாணத்துக்குப் போயிருந்தாலும் சரி.
பந்தியில் வைத்ததில் எல்லாவற்றிலும்
கொஞ்சம் கொஞ்சம் பிச்சு எடுத்து
கையில் ஏந்திக் கொண்டு மண்டப
காம்பவுண்ட் சுவரை நோக்கிச் செல்லும்.

காக்காய்க்கு வைக்கும் மேட்டர் தெரியாதவர்கள்
இது ஏதோ பிச்சை எடுக்கத்தான்
உள்ளே வந்துவிட்டதோ என்று சந்தேகப்படவும்
சாத்தியப்பாடுகள் உண்டு.

என் அம்மாவின் சமையலுக்கு பயந்து…
வானத்தில் வரவரவே எங்கள் வீட்டைக் கண்டதும்
அப்படியே நெட்டுக்குத்தலாய் மேலே போய்
அடுத்த தெருவில் லாவகமாய் இறங்கி விடும் காக்கைகள்.

இது அந்த வட்டாரக் காக்கைகள்
ஒன்றுகூடி போட்ட தீர்மானம்….
அதை இன்றுவரை செயல்படுத்தி வருகின்றன.

அப்படி தப்பித் தவறி வந்து உட்காரும்
காக்கைகளும் அநேகமாக வெளியூர்
காக்கைகளாகவே இருக்க வாய்ப்பு.

காக்காய்களின் மீதான கரிசனத்திற்குக் காரணம்
அவைகளின் மீதான ஜீவகாருண்யம் அன்று.

என் அப்பாவை காக்காயின் ரூபத்தில்
காண்கிற “மாளாக் காதல்” அது.

அப்பா “காக்காய் ஆவதற்கே”
தான் பரிமாறிய பண்டம்தான்
பிரதான காரணம் என்பதை அறியாத அப்பாவி அவள்.
(அதைப்பற்றி பிறகு ஒரு நாவலே எழுதலாம்)

இன்றைக்கும் அதுதான் நடந்தது.

ராஜன் கடையில் வாங்கிப்போன இட்லியிலும்…
ஆப்பத்திலும் கொஞ்சம் கொஞ்சம் பிய்த்து…
செய்து இரண்டே வாரங்கள் மட்டும்
ஆகியிருந்த தனது பதார்த்தத்திலும் கொஞ்சம் பிய்த்து

“டேய்… கொஞ்சம் காக்காய்க்கு
வெச்சிட்டுப் போயிருடா….” என்றது.

உனக்கு வேற வேல வெங்காயம் இல்லையா
என்றேன் கனிவோடு.

“நடக்க முடியலடா அதுதான்…. “என்று கெஞ்ச….
அந்த நேரம் பார்த்து எனக்குள் இருந்த
வள்ளலார் கொஞ்சம் வெளியே எட்டிப்பார்க்க….

சரி…. சரி…. ஏதாவது கப்புல போட்டுக் குடுத்துத் தொலை….
என்று கடுப்போடு வாங்கி வந்து
வீட்டு காம்பவுண்ட் சுவரில் வைத்ததுதான் தாமதம்.<img
எங்கிருந்தோ எகிறிக் குதித்து வந்து சேர்ந்தது
ஒரு அண்டங்காக்கா.

அவ்வளவுதான்….
கதவருகில் நின்ற அம்மா கண்ணில்
தாரை தாரையாய் கண்ணீர்….

"உங்கப்பாடா"…. "உங்கப்பாடா…. "என்று.

எனக்கும் என்னையறியாமல்
கண்ணீர் பொத்துக் கொண்டு வந்தது.

இன்னும் சில மணி நேரத்தில்
உசுரை விடப் போகும் அந்தக் காக்கையை நினைத்து.