பெரியாரின் நெத்தியடி…


தமிழகம் இந்தியாவின் எந்த மாநிலத்திற்கும் சளைத்ததல்ல.
நாம்தான் மற்ற மாநிலங்களுக்கே முன்னோடி
என்பது மத்திய பிரதேச முதல்வரின்
பேச்சைக் கேட்டால் புரிந்து போகும்.
.
மகளிர் கூட்டமொன்றில் பேசிய
சிவ்ராஜ் சிங் செளகான்
“இனி யாரும் கணவனை இழந்த கைம்பெண்களை
“விதவைகள்” என்றழைக்கக் கூடாது.
அவர்களை இனி “கல்யாணி” என்றுதான்
அழைக்க வேண்டும்” என்று அறிவித்திருக்கிறார்.
.
இக்கைம்பெண்களது நிலை குறித்து
2017 இல் மத்தியப் பிரதேசம்
(அதுவும் பெயர் மாற்றம் குறித்து மட்டும்) சிந்தித்தால்….
தமிழகம் இவர்களது மறுவாழ்வு குறித்து
சிந்தித்து செயலாற்றத் தொடங்கி
நாற்பதாண்டுகளுக்கும் மேலாகிறது
என்பதுதான் இதன் ஹை லைட்.

பெயர் மாற்றத்தையும் தாண்டி
அவர்களது மறுமணம் குறித்தும் சிந்தித்ததில்
நிச்சயம் தமிழகத்திற்குத்தான் முதலிடம்.
.
“டாக்டர். தர்மாம்பாள் அம்மையார் நினைவு
விதவை மறுமண நிதியுதவித் திட்டத்தின்படி”

பட்டப்படிப்பு இல்லாத கைம்பெண்கள்
மறுமணம் செய்து கொண்டால்
25000 ரூபாய் நிதியுதவியோடு 4 கிராம் தங்க நாணயமும்,

பட்டதாரிகளெனில் 50000 ரூபாயோடு
4 கிராம் தங்க நாணயத்தையும் அளித்து
அவர்களது மறுவாழ்வைப் பற்றிச் சிந்திக்கிறது தமிழகம்.
.
“மனைவியை இழந்த ஆண்
மறுமணம் செய்து கொள்ளலாமா?
வேண்டாமா? என்பதைப் பற்றி
எந்தப் பெண்ணாவது அபிப்பிராயம்
சொல்ல வருகிறார்களா?

அப்படியிருக்க,
கணவனை இழந்தவள்
மறுமணம் செய்து கொள்ளலாமா?
வேண்டாமா? என்பதைப் பற்றி
அபிப்பிராயம் சொல்ல
ஆண்களுக்கு என்ன உரிமையிருக்கிறது?”
.
என்று பொட்டில் அடித்த மாதிரி
நெத்தியடியாய்க் கேட்டார் தந்தை பெரியார்.
.
என்றைக்குத் தெரியுமா?
.
இன்று நேற்றல்ல. 89 ஆண்டுகள் முன்பாகவே.
.
அதுவாகப்பட்டது 1929 இல்.
.
இதுதானுங்கோ தமிழ்நாடு.
.
.
( “டுபாக்கூர் பக்கங்கள்” குமுதம் வார இதழ் )

Advertisements

தினத்தந்தி…


கடைகோடித் தமிழனையும்
தமிழ் படிக்க வெச்சது
தந்திதான்னு சில பேர் சொல்லிக்கிறது உண்டு.
.
தமிழ் படிக்கிறதெல்லாம் இருக்கட்டும் ஒருபக்கம்.
.
ஆனா இங்கிலீஷ் ஒழுங்கா படிச்ச
ஒரு ஆள்கூடவா அங்க இல்ல…?
.
தமிழக மீனவர் படுகொலை செய்யப்பட்டதற்கு
இந்திய அரசு தனது ”ஆழ்ந்த கவலையத்” தெரிவிச்சா…..
.
அதை அப்படியே உல்டா பண்ணி்
“கடும் கண்டனமா” மாத்திப் போடுது.
.
.
ஏம்ப்பா Deeply Concerned க்கும்…..
Strongly Condemned க்கும்…..
கூடவா வித்தியாசம் தெரியாது உங்குளுக்கு?
.
அங்கதான் ஏற்கெனவே ஏகப்பட்ட அகராதிக இருக்குதே…..
.
அதுக மத்தீல இங்கிலீஷ் தெரிஞ்ச அகராதி
ஒன்னு கூடவா இல்ல?
.
ஓ…..
.
இதத்தான் ராஜாவை மிஞ்சிய ராஜவிசுவாசம்…ன்னு
சொல்லுவாங்களோ?
.
அட கூமாங்குகளா…..

எந்த மகளிருக்கான தினம்….?


”மகளிர் தினம்”… என்றால்?
எந்த மகளிருக்கான தினம்
என்கிற கேள்வி எப்போதும் எனக்குள்ளே உண்டு.
.
வழக்கமாக கல்பனா சாவ்லா தொடங்கி
கவுன்சிலர் காயத்ரி வரைக்கும்
ஏகப்பட்ட முன்னுதாரணங்களை அள்ளிவீசுவார்கள்.
.
முதன் முதலில் கப்பலோட்டிய பெண்மணி….
உலகின் உயர்ந்த சிகரத்தைத் தொட்ட முதல் பெண்…
என ஏராளமான பட்டியல்கள் உண்டு நம்மிடம்.
.
ஆனால் என்னைப் பொறுத்தவரை
நான் இன்றைக்கும் குற்ற உணர்ச்சியோடு
கூனிக்குறுகி நிற்பது
துப்புரவுப் பணிகளில் இருக்கும்
நம் சகோதரிகளை நினைத்துத்தான்.
.
எத்தனை கோடி கொடுத்தாலும்
நானும், என் தாயும் துணைவியும்
செய்யக் கூசும் பணிதான்
அவர்களுக்கு விதிக்கப்பட்ட வாழ்க்கை.
இந்த ஊர் அழகாக இருக்க வேண்டும்
என்பதற்காக தங்களை அசுத்தப்படுத்திக் கொள்கிறவர்கள்
அவர்கள்.
.
தம் குழந்தைகள் எழும் முன்பே
அதிகாலையில் கிளம்பி
மூலையில் உள்ள தேநீர்க் கடையில்
நேற்றைய டீக்கு காசு கொடுக்காததற்குத்
திட்டு வாங்கியபடியே இன்றைய டீயை கெஞ்சிக்கேட்டு
வாங்கிக் குடித்துவிட்டு
மாநகராட்சி வாசலில் அணிவகுத்து நிற்பார்கள்
இந்தத் தாய்கள் வெற்று வயிரோடு.
.
நீளக்குச்சியில் செருகப்பட்ட சீமாறும்….
தகரத் தொரட்டியும் கையுமாக
அவர்கள் ”நகர்வலம்” வருவதைப் பார்த்தால்
நிச்சயமாகச் சொல்லலாம்
“இந்தியா ஒரு வல்லரசுதான்” என்று.
.
இதில் மட்டும் மொத்த இட ஒதுக்கீட்டையும்
அவர்களுக்காகவே அள்ளித் தந்திருக்கிற
“வள்ளல்கள்” நாம்.

ஓயாத மழைக்காலங்களிலும்….
நாம் தெருவைக் குப்பையாக்கிக்
கொண்டாடித் தீர்த்த பண்டிகை காலங்களிலும்…..
நெஞ்சு வலிக்க சுத்தம் செய்த கையோடு
ஒரு குரல் கேட்கும்….
.
”சாமீ….
பலகாரம் ஏதாவது இருந்தா குடுங்க சாமீ” என்று.
.
செத்துவிடத் தோன்றும் அந்த நொடி.
.
இப்பெண்கள்….
ஆம்…
ஒடுக்கப்பட்டோரிலும் ஒடுக்கப்பட்டோராய்
வாழ்கிற இந்தத் தாய்கள்….

தலை நிமிரும் தினமே
என்னைப் பொறுத்தவரை
மகளிர் தினம்.
.
.
( “டுபாக்கூர் பக்கங்கள் ” குமுதம் )