அறையென்று அழைக்கப்பட்டாலும் அது அறையல்ல……

WP_20140817_011

அறையென்று அழைக்கப்பட்டாலும் அது அறையல்ல. ஐந்தாறு அறைகள். அதற்காக வீடென்றும் அழைக்க முடியாது. வீட்டிற்கான அடையாளங்கள் எதுவும் அங்கிருக்காது. வேண்டுமானால் கூடென்று சொல்லலாம். கூட்டிற்கான பிரதான நிபந்தனைகளில் ஒன்று அங்கு எங்கும் நாட்காட்டியோ…. கடிகாரமோ இருக்கக்கூடாது.

 

பிழைத்தலின் நிமித்தம் வேலைக்குப் போன பறவைகள் அந்தி சாயும் நேரத்தில் கூடு நோக்கி வரும்.

வேலைக்கு டிமிக்கி கொடுத்த பறவைகள் சில அறைகளில் உலவும்…..

”உழைப்பை ஒழிப்போம்” என்கிற உன்னத தத்துவத்தை உயர்த்திப் பிடித்த ஓரிரு பறவைகள் கையில் கிடைத்த புத்தகங்களோடு மூலைகளில் முடங்கிக் கிடக்கும்.

 

பறந்த பறவைகள் ஒவ்வொன்றாக வர…. ஐந்து ஐந்தரைக்கு மேல் சூடுபிடிக்கும் கூடு. அரை மணி DSC_4708நேரத்துக்கு ஒரு முறை டீ…. சிகரெட் என பத்து மணி வரை நீளும் பேச்சு. சில வேளைகளில் பேச்சு விவாதங்களாகி பொறி பறக்கும்.

தேசிய இனப் பிரச்சனை தொடங்கி தெற்கு சூடான் வரைக்கும்….

ஈழ விடுதலைப் போராட்டம் தொடங்கி இங்கிலாந்தின் இன்றைய நிலைப்பாடு வரைக்கும்…

பெரியார்…. நீட்ஷே….

அனுஷ்கா….. சமந்தா…..

அம்பேத்கர்…. வள்ளலார்….

நலன்…. ரஞ்சித்….

ஹமாஸ்….. எட்வேர்ட் செயித்….

நீயா நானா?…. அக்னிப்பார்வை….

மகாத்மா பூலே…. ஓஷோ….

நயன்தாரா…. ஜெயமோகன்…

விக்ரமாதித்யன்…. கல்யாண்ஜி…

சாரு நிவேதிதா….. சேலம் சிவராஜ் சித்த வைத்தியர்…

என எதுவும் மிச்சம் இருக்காது. மணி பத்தைத் தொடும்போது ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு வீடு உள்ளது நினைவுக்கு வரும்.

”அய்யய்யோ மாவு வாங்கீட்டுப் போகணும் மறந்துட்டேன்” எனக் கிளம்பும் ஒன்று.

DSC_1179”நாளைக்குக் காலைல எட்டு மணிக்கே செமினார்…. கெளம்பறேன்” எனப் புறப்படும் மற்றொன்று.

”பஸ்ஸுக்கு பத்து ரூபா குடுங்க” என்றபடி ஜூட் விடும் வேறொன்று.

வாரத்தில் ஓரிரு நாட்கள் தமிழக மக்களது வளர்ச்சித் திட்டங்களை மனதில் கொண்டு தமிழ்நாடு நுகர்பொருள் வாணிபக் கழகத்தின் வாடிக்கையாளராவதும் உண்டு. அந்த இரவுகள் மட்டும் சற்று நீளும். உறங்கும்வரை உடனிருப்பார் பண்ணைப்புரத்துக்காரர்.

இத்தனை ஜென்மங்களுக்கும் சேர்த்து யார் வீடு கொடுப்பார்கள்?

வீடு கேட்டுப் போகும்போதே அவன் வீட்டு வாடகைக்கு ஆள் பிடிக்கிறானா அல்லது அவன் பெண்ணுக்கு மாப்பிளை பிடிக்கிறானா? என்கிற அளவுக்கு கேள்வி மேல் கேள்வி கேட்டுக் கொல்வார்கள். சாதி கேட்ட ஒரு வீட்டுக்காரனிடம் ஏன் உன் தங்கச்சியக் கட்டி வைக்கப் போறியா? என்று கேட்டது தப்பாம்.

ஆனால் அப்படிக் கேட்காத தெய்வப்பிறவிகளும் உண்டு. அதில் ஒன்றுதான் தங்க முருகன். எழுத்தாளர் என்று சொன்னதுமே மகிழ்ச்சி ஆகிவிட்டார் மனிதர்.

வாடகை? நாம் சொன்னதுதான்.

அட்வான்ஸ்? திருப்பிக் குடுக்கறதுதானே எவ்வளவு வேணும்ன்னாலும் குடுங்க என்றார். அப்போது அவருக்குத் தெரியாது வேலியோரமாய்ப் போய்க்கொண்டிருக்கிற டைனோசருக்கு அழைப்பு விடுக்கிறோம் என்பது.

அது ஒரு மே மாதக் காலைப் பொழுது.  நம் ஈழத்து மக்களைக் கொன்றொழித்துக் கொண்டிருந்த துயர் உச்சகட்டமாக  தலைவிரித்தாடிய நேரம். விபத்தொன்றில் சிக்கி காலில் அறுவை சிகிச்சை DSC_1929செய்யப்பட்டு படுத்திருக்கும் என்னைப் பார்க்க அறைக்கு வருகிறார் தோழர் கொளத்தூர் மணி. மனமும் உடலும் ஒருசேர காயப்பட்டிருந்த எமக்கு ஒத்தடமாய் அமைகிறது அவரது வருகை. அறையில் அவரது பேச்சைக் கேட்டபடி ஏறக்குறைய இருபத்தி ஐந்து பேர்.

யாரும் எதிர்பாராமல் அந்த வேளையில் திடீரென வந்து நிற்கிறார் வீட்டின் ”உரிமையாளர்”. கொளத்தூர் மணி தோழரை அறிமுகப்படுத்தி வைக்கிறோம். அமர்கிறார்….

சுற்றும் முற்றும் பார்க்கிறார்…….

என்னடா நம்ம வீட்டில் இத்தனை பேர்….. அதுவும் சம்மணம் போட்டு அமர்ந்தபடி….. பொட்டலச் சோற்றை உண்டபடி…. அப்போது இருந்தது அறையிலேயே ஓரிரு நாற்காலிதான். கொஞ்ச நேரம் பேசுவதைக் கேட்டிருந்துவிட்டு எனக்கு முக்கியமான வேலை ஒண்ணு இருக்கு என விடுவிடெனக் கிளம்பிப் போய்விடுகிறார்.

போச்சுடா… இனி அடுத்த வீடு பார்க்க வேண்டீதுதான்…. என எண்ணியபடி தோழர்களைப் பார்க்கிறேன்….. அவர்களும் நமட்டுச் சிரிப்பை உதிர்க்கிறார்கள்……. தோழரோடு தொடர்கிறது உரையாடல்.

தோழர் கொளத்தூர் மணி புறப்பட்டுச் சென்று அரை மணி நேரம் ஆகியிருக்கும். அறை வாயிலில் வந்து நிற்கிறது ஒரு மெட்டோடார் வாகனம். அதிலிருந்து இருவர் பத்து புத்தம் DSC_0184புதுச் சேர்கள்…… ஒரு கட்டில்… என பல பொருட்களை இறக்குகிறார்கள். புரியாமல் பார்க்கிறோம்.

”வீட்டு ஓனர் தங்கமுருகன் இதை உங்களுக்கு இறக்கி வெச்சுட்டு வரச் சொன்னாருங்க…” என்கிறார் வண்டி ஓட்டி வந்தவர். இப்படித்தான் தொடங்கியது எங்களுக்கும் அவருக்குமான தோழமை. அதன் பிற்பாடு தொ.ப.வைப் பார்க்க திருநெல்வேலியா….? ”உழைத்த களைப்பைப் போக்க” மூணாறா…..? எங்கு சென்றாலும் அவரும் எங்களுடன். அல்லது அவருடன் நாங்கள்.

 

நாங்கள் முதலில் குடிபுகும்போது அறையின் வாசலெங்கும் நத்தைகள் நூற்றுக்கணக்கில் இருக்கும். கொஞ்சம் தேள்கள்… ஒரே ஒரு ஏழரை அடி பாம்பு…. நத்தைகளும் தேள்களும் ”இவனுக மத்தீல DSC_4690பொழைக்க முடியாதுடா சாமி” என வேறிடம் பார்த்துப் போக….. பாம்பு மட்டும் வழக்கமான அதனது வழித் தடத்தில்…. அதுவும் எங்களைக் கண்டு கொண்டதில்லை. நாங்களும் அவ்விதமே…. அறையின் முன்புறம் முட்செடிகளோடு பத்துப் பதினைந்து செண்ட் காலியிடம். ஓரிரு மரங்கள். காலை ஆறு மணிக்கெல்லாம் தேன் சிட்டுகளின் கொஞ்சல்களும்….. அணில்களது குதூகலமும்…. மைனாக்களின் மயக்கும் குரல்களும் ஆரம்பித்து விடும். செம்பூத்தும்…. ரெட்டை வால் குருவியும் அவ்வப்போது வந்து போகும். சில நேரங்களில் மயில்களும். எழுந்து பார்த்து ரசித்துவிட்டு ஒண்ணுக்கூற்றிய கையோடு உறங்கப்போய் விடுவோம். அப்படித்தான் எங்கிருந்தோ வந்து சேர்ந்தது இரண்டு நாய்களும். ஒன்று விருமாண்டி…. மற்றொன்று கருமாண்டி.. இந்த ரெண்டும் மவுண்ட்ரோடு மகாவிஷ்ணுவுக்கு நேர் எதிர் ரகம். சைவத்தை மோந்துகூட பார்க்காது.

அறைத் தோழனின் திருமண வரவேற்பு…

அவர்களது மழலைகளின் பிறந்தநாள் விழாக்கள்….

எல்லாமே அறையில் தூள் கிளப்பும்.

பொங்கல் வந்துவிட்டால் போதும்….. பட்டம்…. கோலிகுண்டு…. பம்பரம் என அந்த ஏரியாவே DSC_6142அல்லோலகல்லோலப் படும். போனமுறை ஜமாப் வேறு. மூன்று மாதத்திற்கு ஒரு முறையாவது எல்லோரது குடும்பங்களும் அறையில் ஒன்று கூடும். அப்போதெல்லாம் மதிவதனி, இலக்கியா, சூர்யா, தமிழினி, ஹர்ஷவர்த்னி, கவினி, தமிழ்த்தென்றல், கோதை,  சாந்தலா, கயல், நித்திலன், தமிழோவியா, சொற்கோ, யாழினி, ஆதிரா என எண்ணற்ற சிறுவர்கள் கைப்பற்றிக் கொள்வார்கள் அறையை.

இடையில் விருந்தினர்கள் வருகையும் உண்டு. அப்படி யாராவது வரவேண்டும் என்று காத்திருப்போம் நாங்கள். அப்போதுதான் அறை கொஞ்சமாவது சுத்தமாகும். தோழர் மணிவண்ணனது விமானம் கோவையில் தரை இறங்கிய நாற்பத்தி ஐந்தாவது நிமிடம் DSC_0082அவரது வாகனம் எங்கள் வாசலில் வந்து நிற்கும். எப்போதாவது இயக்குநர் மகேந்திரன் அய்யா, சத்யராஜ், பாலா, முத்துக்குமார், அஜயன்பாலா என எம் நட்பு வட்டத்தினர் வந்து போவர்.

காம்ரேடுகளால் கடத்தப்பட்ட மாவட்ட ஆட்சித் தலைவர் அலெக்ஸ் பால் மேனன் தொடங்கி கூடுதலாய் எம்மை நேசிக்கும் கூடுதல் பதிவாளர் செந்தமிழ்ச் செல்வன்…..

உயர் நீதிமன்ற வழக்குரைஞர்கள் சங்கர், குமாரதேவன் தொடங்கி உச்ச நீதிமன்ற வழக்குரைஞர்கள் பிரபு, பாரி…. எனப் பலரின் பாதம் பட்டிருக்கிறது இந்த அறையில்.

சி.மோகன்,  பாதசாரி,  சிறீபதி பத்மநாபா,  ஒடியன் லட்சுமணன் போன்ற இலக்கியவாதிகளிடமும் இந்த அறையில்   இளைப்பாறியிருக்கிறோம்.

ஈழத்து உறவுகளான கருணாகரனுக்கும், காண்டீபனுக்கும் இது இன்னொரு தாய்வீடு. அமெரிக்காவில் அல்லல்பட்டாலும் தோழன் உலகனுக்கு இது உற்ற கூடு.

அறை என்பதைவிடவும் எங்கள் கம்யூன் என்பதுதான் சரியான வார்த்தையாக இருக்க முடியும். DSC_1791வாடகையா? எல்லோரையும் காசு போடச் சொல்லி துண்டேந்திவிடுவோம். விழாக்களுக்கான செலவா? எல்லோருடைய பங்களிப்பும் நிச்சயம் இருக்கும். ஒவ்வொருவரும் ”சொந்த” வீட்டிற்காகத்தான் மெனக்கெடுவார்கள். ஆனால் இது தோழர்களுக்கென்றே ஒரு வீடு….. அதன் திருவிழாக்கள்…. அதன் ஆக்கபூர்வமான கலந்துரையாடல்கள்…. என உணர்வுகளால் கட்டப்பட்ட கம்யூன் இது.

அறையின் முன்புறம் உள்ள வீடு தோழர் மகிமைநாதனுடையது. அவர் அந்தக் காலத்திலேயே தம் மகன்களுக்கு லெனின், இங்கர்சால், ரூசோ, சாரு மஜூம்தார் எனப் பெயர் சூட்டியவர். அவரது துணைவியோ அதற்கும் மேல். எந்த நேரம் எமக்கு எது தேவையென்றாலும் தயங்காமல் உதவி செய்வார். ”தோழர்…. நீங்க இருக்குறதுனால இங்க திருட்டு பயமே இல்லை….. ஏன்னா நீங்க விடிஞ்சாத்தானே தூங்கவே போறீங்க” என்பார் அந்த அறுபத்தி ஐந்து வயது அம்மா. வயதில் அவ்வளவு மூத்தவர் எம்மைத் ”தோழர்” என்றழைப்பது மற்றவர்களது புருவங்களை ஆச்சர்யத்தில் உயர வைக்கும்.

எல்லாவற்றுக்கும் மேலாய் அறையின் அடித்தளமாக இருந்தது தோழர் பெத்து என்றழைக்கப்படும் DSC_0630சுரேஷின் உறவுதான். செடிகளைச் சுத்தம் செய்ய வேண்டுமா? ஜமாப் சொல்ல வேண்டுமா? மரம் நட வேண்டுமா? சீரியல் லைட் போட வேண்டுமா? உணவு தயாரிக்க ஆள் ஏற்பாடு செய்ய வேண்டுமா? எதுவாயினும் தோழர் பெத்துவின் படை வந்து இறங்கிவிடும்.

இப்படி சீரும் சிறப்புமாய் சிலாகித்த அறையைக் காலி செய்ய வேண்டிய காலமும் வந்தது.

சென்னையில் இருந்தோ ஐதராபாத்தில் இருந்தோ தோழர் மணிவண்ணன் அழைக்கும் போதெல்லாம் அவர் கேட்கும் முதல் கேள்வி “தோழர் எங்க முல்லைத் தீவுலயா இருக்கீங்க?” என்பதுதான். எங்கள் முல்லை நகர் அறைக்கு அவர் வைத்திருந்த பெயர்தான் முல்லைத் தீவு. முல்லை நகரைக் கூட முல்லைத் தீவாய் நேசித்தவரை தீயின் நாக்குகளுக்கு தின்னக் கொடுத்த சில வாரங்களுக்குப் பின் ஒரு தொலைபேசி அழைப்பு. தோழரின் மகள் ஜோதிதான் அழைத்தார்.

”சொல்லுமா ஜோதி” என்றேன்.

“அங்கிள்…. அப்பாவோட புக்ஸ் எல்லாம் உங்குளுக்கு அனுப்பி வைக்கலாம்ன்னுட்டு இருக்கோம்….. Manivannan (4)அவுரோட புக்ஸ் எல்லாம் உங்க ரூமோட ஒரு மூலைல இருந்தாக்கூட அப்பா ரொம்ப சந்தோசப்படுவாரு அங்கிள்….”

அழுகையைக் கட்டுப்படுத்த முயன்றேன்.

சொன்னபடியே புத்தகங்களும் லாரியில் வந்து சேர்ந்தது. இப்போது அடுத்த பிரச்சனை. இத்தனை புத்தகங்களையும் எங்கே வைப்பது? இருக்கிற இடம் பத்தாது. தோழர் மணிவண்ணன் நூலகத்திற்கென தனி வீடும்…. தோழர்கள் ஒன்றுகூட தனி வீடும்…. என சமாளிப்பதற்கு எவரிடம் வசதி இருக்கிறது? ஒரே வழி இரண்டையும் ஒரே இடத்தில் வைத்துக் கொள்ள வேறு வீடு பார்ப்பதுதான்.

பார்த்தோம்.

பெரிதினும் பெரிதாய் மற்றொரு வீடு.

அதற்கான அட்வான்ஸையும் தங்கமுருகனே கொடுத்துக் குடியேற்றினார். பெரிய வீடு…. புத்தகங்களை வசதியாக வைக்கலாம். வாடகைக்கு மாதம் ஒரு தோழரிடம் பிச்சை எடுத்துக் கொள்ளலாம்.

வசதியோ வசதி. வசதிக்கு என்ன குறைச்சல்?

ஆனால்….

வழக்கமாய் வரும் அந்த அணில்களையும்…

தேன் சிட்டுக்களையும்….

மைனாக்களையும்….

விருமாண்டி-கருமாண்டியையும்….

இது வரைக்கும் எங்களுக்கு எந்தத் தீங்கையும் இழைக்காத அந்த ஏழரை அடி பாம்பையும் என்ன சொல்லி இங்கே அழைத்து வருவது?

 

DSC_1815

 

நன்றி : “அந்திமழை” மாத இதழ்.

எங்கேயோ கேட்ட குரல்…

Alutha1

நாம் இதனை நியூயார்க் நகரில் இருந்தே ஆரம்பிக்கலாம்.

ஒரு காலைப் பொழுதொன்றில் நியூயார்க் நகர வீதியில் வந்து கொண்டிருந்த இளைஞன் அருகிலுள்ள பூங்காவில் குழந்தைகள் விளையாடிக் கொண்டிருப்பதைக் காண்கிறான்.

அந்த நேரம் பார்த்து எதிர்பாரா விதமாக சிறுமி ஒருத்தியின் மீது நாய் ஒன்று பாய்கிறது. அதுவும் வெறி பிடித்த தெரு நாய். (விலங்குகள் நலச் சங்கத்தினர் மட்டும் இதைத் திரு.நாய் என்று மாற்றிப் படிக்கவும்). நாய் சிறுமியைக் குதறத் தொடங்க மற்ற சிறுவர்களும் பெற்றோர்களும் பயத்தில் தெறித்து ஓடுகிறார்கள். கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில் நடந்து கொண்டிருக்கிற அந்த அவலத்தைக் கண்டு பூங்காவினுள் பாய்கிறான் அந்த இளைஞன். வெறி பிடித்த நாயோடு கடுமையாகப் போராடி இறுதியில் அதைக் கொன்று சிறுமியின் உயிரைக் காப்பாற்றுகிறான்.

வழக்கம்போல் வேடிக்கைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த ஒரு போலீஸ் அந்த இளைஞனின் அருகில் வந்து… “நீதான் உண்மையான கதாநாயகன்… நாளை காலை பேப்பரில் பார். ‘வீரம் மிக்க ஒரு நியூயார்க்காரன் வெறிபிடித்த நாயோடு போராடி ஒரு சிறுமியின் உயிரைக் காப்பாற்றினான்’ என்று வரும்…” என்கிறான்.

அந்த இளைஞனோ “நான் நியூயார்க்காரன் இல்லையே அய்யா…” என்கிறான் அப்பாவியாக..

“சரி விடு அப்படியானால் ‘அமெரிக்க இளைஞன் ஒருவன் தீரமாக நாயோடு போராடி ஒரு சிறுமியின் உயிரைக் காப்பாற்றினான்’ என்று பேப்பரில் வரும்’ என்கிறான்.

அதற்கும் அந்த இளைஞன் அய்யா நான் அமெரிக்காவைச் சேர்ந்தவனும் இல்லையே என்கிறான் மீண்டும் அப்பாவியாக.

“அட அப்ப நீ அமெரிக்கனும் இல்லையா… அப்படியானால் நீ எந்த நாடு? அதையாவது சொல்” என்கிறான். “அய்யா நான் ஈராக்கில் இருந்து வருகிறேன் என்று சொல்ல…

அடுத்த நாள் அந்த போலீஸ்காரன் சொல்லிச் சென்றது மாதிரியே பேப்பரில் செய்தி வருகிறது இப்படி :

http://andhimazhai.com/news/view/sothappal-14-07-2014.html

 

அடைபட்ட கதவுகளுக்கு முன்னால்….

என் கைகள் நடுங்கிக் கொண்டிருக்கின்றன…..

கண்களில் என்னையுமறியாமல் நீர் தாரை தாரையாய்….

இனியும் வாசிக்க முடியாது இதை.

ARPUTHAMMALஇது வெறும் எழுத்துக்களல்ல.

ஒரு மனுசியின் இதயம். சகல திசைகளிலும் ஆறுதலை எதிர்பார்த்து எதிர்பார்த்து ஏமாந்து போன இதயம்.

படிக்கத் திராணியற்று அப்புத்தகத்தை மூடி வைக்கிறேன். என்ன செய்வது என்று தெரியவில்லை….

 

இப்போதைய ஒரே ஆசுவாசம் சிகரெட்தான்.

பற்றவைக்கிறேன்.

 

தொடர்ந்து வாசிக்க…..

http://andhimazhai.com/news/view/pamaran-28-04-2014.html

ஊர் கூடி இழுத்த தேர்….

 

மிக நீண்ட நெடிய காலத்திற்குப் பிற்பாடு ஒரு நிம்மதிப் பெருமூச்சு வெளிப்பட்டிருக்கிறது மனித உரிமை ஆர்வலர்கள் pazha nedumaranமத்தியில்.பிப்ரவரி 18 ல் வழங்கப்பட்ட உச்சநீதி மன்ற தீர்ப்பின் மூலம்.

மரணத்தின் நிழல் துரத்திக் கொண்டிருந்த மூவரும் தண்டனை குறைக்கப்பட்டு தூக்குக் கயிற்றில் இருந்து விடுவிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். மனித உரிமைகளுக்காகக் குரல் கொடுத்துக் கொண்டிருப்பவர்களுக்குக் கிடைத்த முதல் கட்ட வெற்றி இது.

Kolathurமனித உரிமை வரலாற்றில்  இத்தீர்ப்பு ஒரு மைல் கல். சந்தேகமேயில்லை. ஆனால் கடக்க வேண்டிய தூரம் இன்னும் நிறைய இருக்கிறது.

அளவிடற்கரிய கொண்டாட்டங்களுக்கு மத்தியிலும் நாம் பொறுமையோடும் பொறுப்புணர்ச்சியோடும் நடந்து கொள்ள வேண்டிய வேளை இது. ஏறக்குறைய இருபத்தி                  மூன்றாண்டுகளுக்குப் பிற்பாடு தென்பட்டிருக்கிற இந்த நம்பிக்கை ஒளிக்கீற்று எப்படிச் சாத்தியமாயிற்று என்பதும்….

Seemanஇது யார் யாரால் எல்லாம் சாத்தியமாகி இருக்கிறது என்பதும்… கடந்த கால வரலாற்றை அசைபோட்டுப் பார்ப்பதும் அவசியம்தான். ஆனால்அந்த அலசலும் நமக்குள் நாமே ஏற்படுத்திக் கொள்கிற விரிசலாக அமைந்துவிடக் கூடாது என்பதுதான் அதிமுக்கியமானது.

 

அந்தக் காலகட்டத்தில் அவர் என்ன செய்து கொண்டிருந்தார் என்பது எங்களுக்குத் தெரியாதா?…

 

இவர் அப்போது எங்கே vaiko-file-295போயிருந்தார் என்பது புரியாதா? என்று ஒருவர் மற்றவர் மீது புழுதி வாரித்

தூற்றாமல் ஒரு உண்மையைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

 
Arunaதொடர்ந்து வாசிக்க…..

http://andhimazhai.com/news/view/pamaran-10-03-2014.html

என்றாவது எழுதக்கூடும்……

 

”தம்பி…. நாளைக்குள்ள கட்டுரை அனுப்பலேன்னா…. மொன்னக்கத்தி எடுத்து உன்னைக் குத்தீருவேன்….. நீ எப்ப கட்டுரை அனுப்பற?” என்றார் அக்கா தமிழ்ச்செல்வி அலைபேசியில்.

இதுதான் தமிழ்ச்செல்வி….

இதுதான் அவரது துணைவர் கருணா மனோகரன்….

மனதில் பட்டதை பட்டவாறே பேசும் பாங்கு.

அவர் ”கட்டுரை” கேட்டது எந்தவொரு வார அல்லது மாத இதழுக்கோ அல்ல. நம் அனைவரிடம் இருந்தும் பயணப்பட்டுவிட்ட அவரது துணைவர் தோழர் கருணா மனோகரனின் நினைவு மலருக்கு. இப்படி உரிமையோடு கேட்கும் பாசம் வேறு எவருக்கு வரும்?

துள்ளித் திரிய வேண்டிய இளமைப் பருவத்தில் சமூக அநீதிகளுக்கு எதிராகக் கொதித்தெழுந்து வீட்டை விட்டு Karunaவீதிக்கு வந்தவர் தோழர் கருணா மனோகரன். சாதி மதங்களுக்கெதிராக குரல் கொடுத்ததோடு நிற்கவில்லை. நடைமுறையில் நடத்தியும் காட்டினார்….. தோழி தமிழ்ச்செல்வியைக் கரம் கோர்த்ததன் மூலம்.

நாட்கள் நகர்ந்தாலும் என்னால் எழுதமுடியவில்லை.

அதற்கொரு காரணம் இருந்தது….

அதை அக்காவிடம் சொல்லவில்லை.

ஆனால்…..  சொல்லியாக வேண்டிய வேளை வந்துவிட்டது. இல்லாவிட்டால் எனது மெளனம் மமதையாக மொழிபெயர்க்கப்பட்டு விடும்.

கடந்துவிட்ட இரு வருடங்களும் அத்தனை உவப்பானதாக இருக்கவில்லை எம் நட்பு வட்டத்துக்கு. ஏழாம் மாதம் விடியல் சிவா சமூக நோய்களுக்கு எதிராக போராடியதோடு உடல் நோயோடும் போராடி பயணப்பட்டார். மாவோ…. சேகுவேரா…. ஈழம் என சமூக மாற்றத்திற்கான எண்ணற்ற நூல்களை வெளிக்கொணர்ந்ததில் விடியல் சிவாவின் பங்கு மகத்தானது. அரசு மருத்துவமனையின் ஆராய்ச்சிக்காக ஒப்படைக்கபட்ட அவரது உடலை வாகனம் சுமந்து செல்ல பார்த்தபடி நின்றிருந்தோம்.

“தோழர்…. நம்ம சிவாவுக்கு எப்ப இரங்கல் கூட்டம்? யார் ஏற்பாடு பண்றா….? முன்னாடியே சொல்லுங்க நான் வந்தர்றேன்” என்றார் சமூகத்தின் மீது மாளா காதல் கொண்டவரும் திரைப்படக் கலைஞருமான தோழர் மணிவண்ணன்.

”அவசியம் சொல்றேன் தோழர்” என்றேன்.

அவரைபற்றிய நினைவுகளை என்றாவது ஓர்நாள் எழுதக்கூடும்  நான்.

அதோடு நிற்குமா?

சிவாவைப் போலவே தோழர் கருணா மனோகரனும் நோயோடு போராடி இறுதியில் வாழ்க்கைத் துண்டை உதறிப்போட்டு விட்டு பயணப்பட்டார் 2012 டிசம்பரில்.

பார்க்கும் போதும்….. அலைபேசியில் பேசும்போதும் தமிழ்ச்செல்வி அக்கா….” உங்க அண்ணனுக்கு நினைவு மலர்  கொண்டு வர்றோம்…. நம்ம மணிவண்ணன் கிட்ட பேசி ஒரு கட்டுரை ஒண்ணு அனுப்பச் சொல்லு தம்பி” என்பார்.

“அவசியம் பேசறேன்க்கா” என்பேன்.

இடையில் இரண்டாயிரம் தொடங்கி எம்மோடே சுற்றிச் சுழன்ற தோழன் சன் டிவி அவினாசிலிங்கத்திற்கு திடீரென ஒரு கோளாறு. உடலில் ரத்தம் உறையும் நேரத்தில் ஏதோ குறைபாடு. கோவையில் உள்ள மருத்துவனையில் அளித்த சிகிச்சை போதாதென்று சென்னைக்கு அனுப்ப ஏற்பாடுகள் நடந்து கொண்டிருந்தன. தோழன் அவினாசிலிங்கத்தை சென்னை அனுப்பும் வேளையில்  மணிவண்ணனிடமிருந்து அலைபேசி அழைப்பு….  அவினாசிலிங்கம் நிலை குறித்து விசாரிக்கிறார் போனில். இருங்க அவினாசிகிட்டயே தர்றேன் என கொடுக்கிறேன் போனை. “தைரியமா சென்னை வந்து சேருங்க அவினாசி…. இனி நம்ம வீட்ல இருந்து சாப்பாடு வந்துரும்…. பணத்தப் பத்தி கவலப்படாதீங்க….” என்று ஆறுதல் அளிக்கிறார் அலைபேசியில்.

இது செவ்வாய் மாலை.

இடையில் நகர்ந்தது மூன்றே மூன்று நாட்கள்….

சனிக்கிழமை காலை அலைபேசியில் ஜோதியின் அழுகை…. “அப்பா போயிட்டாரு அங்கிள்…” என.

உடைந்து அழுதது எமது வட்டம். ஓடு சென்னைக்கு. ஓடினோம். மணிவண்ணனின் துணைவி செங்கமலம் அக்காவிற்கு அழக்கூட தெம்பில்லை. ”காலைல பல்லு வெளக்குறாரோ இல்லியோ உங்குளுக்குப் போன் Mani&Akkaபோடாம இருக்கமாட்டாரே  தம்பி….” எனத் தேம்புகிறார். நான்கைந்து நாட்களாகியும் சென்னையை விட்டு வரவே மனமில்லை. மருத்துவமனையில் உள்ள தோழன் அவினாசிலிங்கத்தை மீண்டும் பார்த்து கலாய்ப்பாகப்  பேசிவிட்டு ஊர் திரும்புகிறோம் நாங்கள்

நேரிலும் போனிலும் பேசியவர்கள் “நம்ம மணிவண்ணனுக்கு ஒரு இரங்கல் கூட்டம் போடலாம்…. அப்படியே மலர் ஒண்ணும்கொண்டு வரணும்.” என்றார்கள்.

“கட்டாயம் பண்ணீர்லாம் தோழர்” என்றேன்.

அவரைபற்றிய நினைவுகளை என்றாவது ஓர்நாள் எழுதக்கூடும்  நான்.

வாழ்க்கை அவ்வளவு கருணை உள்ளதா என்ன?

ஓடியது இடையில் ஏழெட்டு நாட்கள்தான்….. சென்னையில் இருந்து தகவல்…. அவினாசியைக் காப்பாற்ற முடியாது….. அநேகமாக இன்று நாளையோ கொண்டு வந்துவிடுவார்கள். சொன்னபடியே செய்தார்கள். நேர்மைத் திமிர் கொண்ட எம் நண்பனை கச்சிதமாக Pack செய்து கொண்டுவந்தார்கள் மறுநாள். அவனது பத்து வயது மகன் சொற்கோவின் முகத்தைப் பார்க்கக்கூட திராணியில்லை யாருக்கும். குழந்தைக்கு தமிழ்ப்பேர் வையுங்க…. தமிழ்ப்பேர் வையுங்க…. என்று கழுதையாய்க் கத்தியிருக்கிறேன் ஊர் முழுக்க. மத…. புராண பெயர்களையே தாண்டி வராதவர்களுக்கு தமிழ்ப்பெயர்….. தமிழுக்கு வந்துவிட்டவர்களுக்கு சர்வதேசப் போராளிகளது பெயர்…. இது என் வழமையான பார்முலா.

ஆனால் ஊரில் எவன் மதித்தான் என்னை?  என் மாமன் மகனுக்கு பகத்சிங் எனப் பெயரிட்டால்….. அவர் போய் பாலாஜி என வைத்துவிட்டு வருவார்.

பால்யகால தோழியின் மகனுக்கு சொற்கோ எனப் பெயரிட்டால் அவரது கணவர் ஹர்ஷவர்த்தனன் என ஆக்குவார்.

மாமனாவது மச்சானாவது ஒரு மயிரானும் என் பேச்சைக் கேட்டதில்லை. ஆனால் கேட்ட ஒரே………

1010753_3309194185626_673158561_nசாரி இரு ஆத்மாக்கள் என் அவினாசியும் அவனை வழிநடத்திய துணைவி கிருபாவும்தான். என் பேச்சையும் கேட்டு சொற்கோ எனப் பெயரிட்டவர்கள் அவர்கள்தான்.

இதுவும் இன்னபிறவும் மனதில் சுழல  எரியூட்டிவிட்டு வந்தோம் தோழனை.

நான்கைந்து நாட்கள் கழித்து சன் டிவியில் இருந்து குருசாமி போன் பண்ணினார். “அண்ணே நம்ம அவினாசிக்கு ஒரு மலர் போடலாம்ன்னு ஒரு யோசனை…. நீங்களும் ஒரு கட்டுரை….”

அவசியம் எழுதீர்றேன் தோழர் என்றேன் குருவிடம்

அவனைப்பற்றிய நினைவுகளை என்றாவது ஓர்நாள் எழுதக்கூடும்  நான்.

அப்படியெல்லாம் இரண்டொரு மாதம் நிம்மதியாகக் கழித்துவிட முடியுமா எம்மால்….?

ஒரு காலைப் பொழுதில் வீணை மைந்தனிடமிருந்து அழைப்பு….. “அம்மா போயிட்டாங்க தலைவா….” அவன் அம்மா என்றது தோழர் மணிவண்ணனின் துணைவியார் செங்கமலத்தை. மணிவண்ணன் “போய்ச் சேர்ந்த” அறுபதாவது நாள் அக்கா செங்கமலமும் தன் மூச்சை நிறுத்திக் கொள்ள….. மீண்டும் ஓட்டம் சென்னைக்கு. போனபோதெல்லாம் பறிமாறிய கரங்கள் மடித்து வைக்கப்பட்டு ஐஸ்பெட்டிக்குள் அக்கா செங்கமலம். தோழன் மணிவண்ணனின் தங்கைகள் மேகலாவும்,பூங்கோதையும் கரம் பிடித்துக் கதற வார்த்தைகள் ஏதுமின்றி நின்றிருந்தேன். தலைவனை எரியூட்டிய அதே மயானத்தில் அக்காவையும் எரியூட்டிவிட்டு வீடு திரும்பினோம். மகன் ரகு பித்துப்பிடித்தவனைப்போல் செங்கமலம் அக்கா படத்தின் முன்பு அமர்ந்திருந்தான். வீட்டை விட்டு வெளியே வரும்போது மீண்டும் ஒரு முறை வீட்டைத் திரும்பிப் பார்த்தேன்…. அக்கா செங்கமலம் வாசல் வரை வந்து வழியனுப்பி வைக்காத முதல் நாள் அது.

அவரைப்பற்றிய நினைவுகளை என்றாவது ஓர்நாள் எழுதக்கூடும்  நான்.

கோவை திரும்பி இருபத்தி நாலு மணிநேரம் கூட தாண்டியிருக்காது. நண்பன் ராஜனிடம் இருந்து அழைப்பு. “யோவ் பெருசு போயிடுச்சு. வந்து சேரு” என்று. என்னை பக்கத்து வீட்டுக்காரருக்குக் கூட பரிச்சயமில்லாத பொழுதுகளில் சென்னை செல்லும்போதெல்லாம் ரயிலில் இருந்து இறங்கியது தொடங்கி சாப்பாட்டுப் பொட்டலம் வாங்கி ரயில் ஏற்றிவிடுவது வரை பார்த்துக் கொள்வார்கள் ராஜனும் இளங்கோவும். அப்படி பொத்திப் பொத்திப் பார்த்துக் கொண்ட ராஜன் ”பெருசு” என்று சொன்னது பெரியார்தாசனைத்தான்.

அட…. இதுவும் போச்சா…..? அப்புறம் என்ன……? மீண்டும் ரயில் சென்னைக்கு. அம்மா, வளவன், சுரதா… நண்பர்கள் சூழ்ந்திருக்க மெளனமாய் பெட்டிக்குள் ”பெருசு”.

மிகச் சரியாக 1985 ஜூலை 23 ஆம் தேதி எனக்கு அறிமுகமாகிறார் பெரியார்தாசன். ஈழப்போராளிகள்தான் அவரை எனக்கு அறிமுகம் செய்து வைத்தவர்கள். கோவையில் நாங்கள் ஏற்பாடு செய்திருந்த ஜூலைப் படுகொலைகள் நினைவு நிகழ்ச்சிக்கு அவரை அழைத்திருந்தோம்.

ஈழநேசனாய்….. பெரியார்தாசனாய்…. சித்தார்த்தாவாய்…. நல்மன பெரியார்தாசனாய்…. அப்துல்லாவாய்…… எனப்பல்வேறு பரிமாணங்களில் அவரைப் பார்த்திருக்கிறேன். அவரோடு உடன்பட்ட பொழுதுகளும் உண்டு…. periyardasanமுரண்பட்ட பொழுதுகளும் உண்டு. “யோவ் பாமரா!…. என்னை மொதொ மொதோ பாத்தப்ப உங்கம்மா குடுத்த பருப்பு சோறு இருக்கே…. அது அப்படியே கோந்து மாதிரி போயி ஒட்டிகிட்டு நான் பட்டபாடு இருக்கே…..” என்று என்றும் கலாய்க்கும் பெருசு. பெருசின் உடலை பொது மருத்துவமனைக்கு அளித்துவிட்டு வளவன் ஊடகவியலாளர்களுக்கு பேட்டி அளித்துக் கொண்டிருந்தான். பிசிறற்ற பேச்சு.

எல்லாம் முடிந்த பிற்பாடு வழக்கம்போல் ஊர் திரும்ப…. வழக்கம்போல ஒரு தொலைபேசி அழைப்பு. அவரது துணைவியார் வாசுகி பேசினார் மறுமுனையில்….. “நம்ம பேராசிரியருக்கு ஒரு நினைவு மலர் கொண்டு வரணும் பாமரன்….” கட்டாயம் கொண்டு வந்தர்லாம் தோழர்……. என்றேன்.

அவரைப்பற்றிய நினைவுகளை என்றாவது ஓர்நாள் எழுதக்கூடும்  நான்.

ஒரு மனிதன் தொடர்ச்சியாக எத்தனை இழப்புகளைத் தாங்க இயலும்.? சென்னைக்கும் கோவைக்கும் மாறி மாறி ஓடி….

மன உளைச்சலும்….. உடல் உளச்சலும் ஒன்று சேர தாக்க எட்டு கிலோ குறைந்திருந்தேன் நான். உறக்கமும் நிம்மதியுமற்ற பொழுதுகளால்….. கண்களும் கன்னங்களும் எனது கல்லூரிக் காலங்களில் இருந்ததைப் போல் ஒட்டிப் போய்…. “என்னாச்சு”” என என்னை விசாரிக்க ஆரம்பித்தனர் எல்லோரும்.

என் உடம்பைப் பார்த்தால் வெகுவிரைவில் எனக்கு இரங்கல் மலர் வெளியிட வேண்டி இருக்குமோ என எண்ண வைத்தது நண்பர்களை.

எதையும் எழுத முடியவில்லை என்னால்…..

எப்படி முடியும்?

தமிழ்ச்செல்வி அக்காவைப் போலவே பேராசிரியர் வாசுகிக்கும் என் மீது தாள முடியாத கோபம் இருக்கக்கூடும்….. அந்தக் கோபமும் மாறாத அன்பின் வெளிப்பாடுதான் என்பதை அறிவேன் நான்.

நீங்கள் சொல்லுங்கள் நண்பர்களே தொடர்ந்து துரத்தும் இழப்புகளுக்கு மத்தியில் எழுதுவது எப்படி? எண்பத்தி நாலில் ”பயணித்த” என் அப்பாவைப் பற்றி தொண்ணூற்றி ஆறில்தான் எழுத முடிந்தது. தகப்பன் போன பிறகு இன்னொரு தகப்பனாய் வந்து சேர்ந்து என்னை செப்பனிட்ட பூவுலகின் நண்பன் தோழன் நெடுஞ்செழியனைப் பற்றி இன்னும் ஓரெழுத்துகூட எழுதவில்லை நான்.

இவர்கள் அனைவரையும் பற்றிய நினைவுகளை என்றாவது ஓர்நாள் எழுதக்கூடும்  நான்.

நன்றி : அந்திமழை – ஜனவரி – 2014

எழுத்தாளன் சர்வரோக நிவாரணி அல்ல….

chess

எண்பதுகளின் மத்தியப்பகுதி அது.

இன்றைக்கு பிரான்சிலிருக்கும் கி.பி.அரவிந்தன்தான் அப்படிக் கேட்டவர்…. “அதென்ன தோழர் உங்கட நாட்டுல யாரைப் பார்த்தாலும் முதல் சந்திப்பிலேயே நீங்க மாஸ்கோ பக்கமா? இல்லை பீஜிங் பக்கமா? என்று கேட்கிறார்கள்? (அதுவாகப்பட்ட்து…. நீங்கள் சீனாவின் அரசியல் நிலைப்பாடுகளை ஆதரிக்கிறீர்களா? அல்லது சோவியத் யூனியனின் அரசியல் நிலைப்பாடுகளை ஆதரிக்கிறீர்களா? என்று அர்த்தம். ஓகே வா?) முதல் சந்திப்பிலேயே முரண்பாட்டில் துவங்கும் ஒரு உறவு எப்படி நிலைத்து நிற்கும்? ”எனக்கு உங்களுடைய இந்திந்த விஷயங்களில் ஒப்புதல் உண்டு…. எனக்கு உங்களிடம் பிடித்த விஷயமே இதுதான்…” என்று உடன்பாடானவற்றில் துவங்கும் உறவு நீடித்து நிற்கும். எடுத்தவுடனேயே முரண்பாடானவற்றில் துவங்கும் உறவு எப்படி நிலைக்கும்?” அவரது அந்தக் கேள்விகளில் உள்ள நியாயம் புரிபடுவதற்கே எனக்கு பல ஆண்டுகள் பிடித்தது.

உண்மைதான்….. நாம் பல நேரங்களில் முரண்பாடுகளுடனேயே ஒரு உறவைத் துவக்குகிறோம்.

ஒரிரு மாதங்கள் முன்பு எமது தோழர் பாண்டியன் ஒரு கடிதம் எழுதியிருந்தார் எனக்கு. பாண்டியன் பேசினால் அவரது நாவில் தமிழ் விளையாடும். அதுவும் தெள்ளத் தெளிவான தூய தமிழ். கேட்பதற்கு உறுத்தலோ….. கேலி செய்வதற்கு மனமோ தோன்றாத நடை அவரது தமிழுக்கு. பாண்டியனது துணைவியாரும் தன் துணைக்குச் சளைத்தவரில்லை. விருப்ப ஓய்வு வாங்கிக் கொண்ட கூட்டுறவுத் துறையின் உயர் அதிகாரி பாண்டியன்.

அவரது கடிதம் சொன்ன சேதிகள் இதுதான் : ”ஏன் முன்பைப் போல நிறைய எழுதுவதில்லை…..?”

”உங்கள் அப்பாவைப் பற்றி எழுதிய ஒரு கட்டுரையைப் போல ஏன் அதன் பிறகு எழுதவில்லை?” இப்படிப் பல ஏன்?கள். அனைத்துமே மிக மிக அழகான நியாயமான கேள்விகள். ஆனால் அத்தகைய கடிதத்தை எழுதிய தோழர் பாண்டியன் கடிதம் முடித்த பிறகு ஒரு மாபெரும் தவறைச் செய்திருந்தார். அது கடித உறையில் “ரகசியம்” என்றும் “உரியவர் மட்டும் பிரிக்கவும்” எனப் பச்சை மையினால் அடிக்கோடிட்டு அனுப்பியிருந்தார். இதில் எதற்கு ரகசியம்? தான் நேசிக்கும் ஒரு மனிதன் எப்படி இருக்க வேண்டும்? அவரது எதிர்கால எழுத்தும் வாழ்வும் எப்படி இருக்க வேண்டும்? என செப்பனிடக் கூடிய வரிகள் ரகசியமானவையா என்ன? கடித உறையில் ரகசியம் எனப் போட்டது மட்டுமே அவரது பிழை.

ஆனால் எனக்கொரு பதில் இருந்தது….. அது : எழுத்தாளன் என்பவன் Coffee Maker Machine கிடையாது. பாதித்தபோது வருவதே எழுத்து. எல்லாவற்றுக்கும் கருத்து சொல்லும் கருத்து கந்தசாமியல்ல எழுத்தாளர். ஆனால் இங்கு பலபேர் பிரசவவலி பற்றிகூட எழுதுகிறார்கள். (அதுவுமாகப்பட்டது ஆண் எழுத்தாளர்கள்)

எனக்குத் தெரிந்து பல எழுத்தாளன்கள்…

“இது எனக்குத் தெரியாது”

”இது எனக்குப் புரிபடவில்லை”

“நான் அதைப் பற்றி இனித்தான் தெரிந்து கொள்ளவேண்டும்.”

“அட அப்படியா…. அதைப்பற்றி கொஞ்சம் சொல்லுங்களேன்” என்று பிறந்ததில் இருந்து உச்சரித்ததுகூட கிடையாது. என்னைப் பொறுத்தவரை எழுத்தாளர் ஒருபோதும் சர்வரோக நிவாரணி கிடையாது. அவர்கள் அறியாதது… புரியாதது…. தெரியாதது அநேகம் உண்டு. ஆனால் அது புரிந்தால் அரியாசணம் எங்கே பறிபோய் விடுமோ என்கிற அச்சம் அவ்வளவுதான்.

என்னைப் பொறுத்தவரை தோழர் பாண்டியனுக்கு சொல்ல நினைத்தது இதுதான். அதுவும் என் வரிகளல்ல…. நான் நேசிக்கும் கிழட்டுக் கவிஞன் விக்கிரமாதித்தனுடையது…..

கரையில் நின்று ஆற்றைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாலே போதும் என்றுதான் தோன்றுகிறது இப்பொழுதெல்லாம்.

எழுதித் தீருமோ இந்த வாழ்வு.

இல்லை, எழுதுவதற்காகவா இந்த வாழ்வு?.”

ங்….

எப்பொழுதுமே நான் இப்படித்தான்…. எதைச் சொல்ல வந்தேனோ அதை விட்டுவிட்டு ஊர் மேயப் போய்விடும் புத்தி. முரண்பாடுகளில் தொடங்குவது அல்ல உறவு…. ஒப்புமைகளில் உருவாவதே உறவு….. என்பதில் தொடங்கியதுதானே இந்த உரையாடல்….. என்ன சரிதானே?

அதாவது முதல் சந்திப்பே முரண்பாடோடு துவங்கக்கூடாது என்பதே இதன் சாரம். அதற்காக ராஜபக்‌ஷேவைப் பார்த்தவுடன் எனக்கும் உங்களுக்கும் இதில் இதிலெல்லாம் ஒப்புமை உண்டு…. என்றா துவங்க முடியும்? ஆக முரண்களிலும் இரண்டுவகை. ஒன்று நட்பு முரண். மற்றொன்று பகை முரண். இங்கு நாம் கதைத்துக் கொண்டிருப்பதெல்லாம் நட்புமுரண் குறித்தே. நமது உறவுகளில் நூற்றுக்கு நூறு சதவீதம் ஒன்றுபடக்கூடிய உறவு என்று எதுவுமேயில்லை என்பதுதான் எதார்த்தம்.

பல திருமண வீடுகளில் மணமக்களை வாழ்த்துகிறோம் என்கிற பெயரில் பாடாய்ப்படுத்தி விடுகின்றனர் பலர். ”மணமக்கள் நிலவும் வானும் போல…. நகமும் சதையும் போல…. ஜாடியும் மூடியும் போல….. லேடியும் பாடியும் போல…. எந்த முரண்பாடும் இல்லாமல் நூறாண்டு வாழ்ந்து….. “ என்கிற ரீதியில் போகும் அவர்களது வழக்கமான வாழ்த்து. அதெப்படி ஏறக்குறைய இருபது முப்பது ஆண்டுகள் வெவ்வேறு திசைகளில் வளர்ந்த வாழ்ந்த இருவர் மாற்றுக் கருத்துக்களேயின்றி பூவோடு நாராய் இருத்தல்  சாத்தியம்?

துணைவன் அகிரா குரோசுவாவை சிலாகிப்பவனாக இருந்து துணைவி மணிரத்னத்தின் கடலைக் கொண்டாடுபவளாக இருந்தால் என்னவாகும் நிலைமை?

எனக்குத் தெரிந்த தோழி ஒருவர் இறை நம்பிக்கையே அற்றவர். வாய்த்த கணவரோ கோயில் குளங்களையே கட்டிக் கொண்டு குடும்பம் நடத்துபவர். கடைசியில் முரண்பாடு முற்றி கோபித்துக் கொண்டு தன் தாய் வீட்டுக்கே போய் விட்டார்.

என் தோழியல்ல…..

தோழியின் கணவர்.

நீயாவது கொஞ்சம் அனுசரித்துத் தொலையலாமல்லவா என்று தோழியைக் கேட்டால்…. ”அய்யோ…. கோயிலுக்குள் நுழைஞ்சாலே ஏதோ பொம்மைக் கடைக்குள்ள புகுந்தமாதிரி சிரிப்பு சிரிப்பா வருது” என்கிறாள் அவள். கடைசியில் “தெய்வ விசுவாசமற்ற பெண்குட்டியோடு யான் ஜீவிக்கில்லா….” என்று தாய் வீடு போன கணவனை அழைத்து வந்து…. உனக்குப் புடிச்சத நீ கும்பிடு… அவளை கும்பிடச் சொல்லி வற்புறுத்தாதே…. அதைப் போல நீ கும்பிடாட்டி பரவாயில்லை அவனைக் கிண்டல் பண்ணி கலாய்க்காதே…. என்று சமாதான ஒப்பந்தம் கையெழுத்தாகி கை குலுக்க வைத்தார்கள். இப்போது தோழி இரண்டாம் முறை கர்ப்பமாம்.

குடும்பம் என்றில்லை கலை இலக்கிய அரசியல் தளங்களிலும் இத்தகைய முரண்கள் ஓரிரண்டு இருக்கத்தான் செய்யும். எனக்கு தமிழ்த் தேசியத்தில் சில போதாமைகள் இருப்பது போலவே நான் நம்பும் திராவிடக் கருத்தியல்களில் ஓரிரு பற்றாக்குறைகள் தென்படத்தான் செய்யும். இருவருக்குமே நோக்கம் சமூக மாற்றம்தான் என்கிற அடிப்படை உண்மை புரிந்தால் வெறுப்பும் வன்மமும் அற்ற ஆரோக்கியமான அரசியல் அங்கு ஆரம்பமாகும். மாற்றுக் கருத்து வைத்திருப்பவர்களை எதிரியாகப் பார்க்காத மனம்தான் அதற்கான அடித்தளமே.

அதற்கு நம் மீதான விமர்சனங்கள் எட்டக் கூடிய இடத்தில் நாம் இருக்க வேண்டும். அத்தகைய ஜனநாயக வெளியில்தான் மாற்றங்கள் மலரும். என்றைக்கு நம் மீதான விமர்சனங்கள் நம்மை எட்டாமல் போகிற தொலைவுக்குப் போய் விட்டோமோ அன்றைக்கே நாம் ஆரோக்கியமான வளர்ச்சியை இழந்துவிட்டோம் என்று அர்த்தம்.

ஆக….

அம்மா-மகன் உறவுக்குள்ளேயே நூற்றுக்கு நூறு உடன்பாடு இல்லா உலகில் சந்திக்கும் ஒவ்வொருவரோடும் சகலத்திலும் ஒப்புமையை எதிர்நோக்குவது எதார்த்தத்திற்குப் புறம்பான ஒன்று.

இங்கு கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய முதற்பாடமே ஒற்றுமை குறித்தல்ல…….

முரணோடு வாழப்பழகுதல் குறித்தே.

அதுசரி…….

முரண்பாடு கூடாது என்பதில் ஆரம்பித்து….

முரண்பாடோடு வாழப்பழகுதலே முக்கியம் என முடிக்கிறேனே இதுவே பெரும் முரண்பாடாகப் படவில்லை உங்களுக்கு?

 

content-writer11

(நன்றி : “அந்திமழை” மாத இதழ்)

பாழாய்ப்போன அந்தப் பெரியாருக்கு இது புரியாமல் போயிற்றே…..

அநேக அசடுகள் திராவிட இயக்கங்கள் என்பவை எவை? திராவிடக் கட்சிகள் என்பவை எவை? என எதுவும் புரியாமல் எப்படிப் புலம்பித் திரிகின்றன…..

திராவிடர் இயக்கத்திற்கும் திராவிட கட்சிகளுக்கும் இடையே பண்பாட்டுத் தளத்தில்…. செயல்பாட்டுத்தளத்தில்….. அணுகுமுறைகளில்…. உள்ள  எண்ணற்ற வேறுபாடுகள் எவையெவை? என்பது குறித்த போன இதழ் கட்டுரைக்கு எதிர்பாராத திசையில் இருந்தெல்லாம் வந்த  வரவேற்பைக் கண்டு கொஞ்சம் திக்குமுக்காடித்தான் போனேன்.

ஒரு ”மென்மனதுக்குச் சொந்தக்காரர்” என்று போன இதழில் குறிப்பிட்டிருந்தது வேறு எவரையுமல்ல வண்ணநிலவன் எனும் திருநாமம் பூண்ட துர்வாசரைத்தான்.

இதோ….இனி அன்னாரது அருள்வாக்குகளைச் சற்று அவதானிப்போம்.

அருள்வாக்கு  1 :

”திராவிடம் ஆரியம் என்ற கருத்துக்கள் பிரிட்டிஷ் ஆட்சிக் காலத்தில் ஆங்கிலேயர்கள் உருவாக்கிய கருத்தாக்கமே. திராவிடம் என்ற கருத்து கட்டமைக்கப்பட்டது.”

திராவிடம் ஆரியம் என்பதையே அந்நியர்தான் உருவாக்கினார்கள் என்றால் சாதிக்கொரு நீதி வைத்து மக்களைக் கூறுபோட்ட மனு (அ)தர்மத்தை உருவாக்கியவன் எந்த ஆங்கிலேயன்?

ஆங்கிலேயர்கள் உருவாக்கியது என்றால் அதற்கும் பல நூற்றாண்டுகள் முன்னரே “பறைச்சியாவதேதடா…. பணத்தியாவதேதடா?” என்று பொட்டில் அடித்தது போல் பதினெண் சித்தர்கள் கேள்வி எழுப்பியது எவரை நோக்கி? எதன் பொருட்டு?

கடந்த நூற்றாண்டின் மத்தியப் பகுதி வரையிலும் கூட ஓட்டல்களில் “பிராமணாள் – இதராள்” என மக்களைக் கூறுபோட்டு பிரித்து உட்கார வைத்தது  யார் போர்ச்சுக்கீசியரா? பிரிட்டிஷ்காரர்களா? அந்த “இதராளுக்கு” என்ன பெயர்?

கோயில்களின் கர்ப்பக்கிரகத்துக்குள் ”நாங்க மட்டும் உள்ளே… மத்தவா வெளியே” என  உள்ளே-வெளியே விளையாட்டை விளையாடியது…. இன்னும் விளையாடிக் கொண்டிருப்பது ஆங்கிலேயரா? அய்ரோப்பியரா?

சூரியன் மறையாத தேசத்துக்காரர்கள் வருகைக்கு முன்பிருந்தே கல்வியில்…. வேலையில்…. கருவறையில்….. என சகலத்திலும் 97 சதவீத மக்களுக்கு எதையும் பகிர்ந்தளிக்காமல் உங்களூர் அல்வாவை தவணை முறையில் தந்தவர்கள்…. தந்து கொண்டிருப்பவர்கள் யார்? அயர்லாந்துக்காரர்களா? ஆப்பிரிக்கர்களா?

” ’ஆரியராவது, திராவிடராவது? அதெல்லாம் இன்றில்லை’ என்பீர்கள். இங்கே வாருங்கள்; பேசாமல் மேல் துண்டு போட்டுக் கொண்டு நாலு வருணத்தாரும் கோயிலுக்குப் போங்களேன்! பார்ப்பான் உங்களையெல்லாம் ஒரே இடத்தில் விட்டுவிட்டு உள்ளே நுழைகிறானா இல்லையா பாருங்களேன்!” என்ற பெரியாரின் கேள்விக்கான விடை இன்றும் எவரிடமிருக்கிறது?

அருள்வாக்கு  2:

கன்னடமுங் களிதெலுங்கும் கவின்மலையாளமும் துளுவும்
உன்னுதரத் தேயுதித்தே ஒன்றுபல வாகிடினும் என்று கால்டுவெல் சொன்னதையே கிளிப்பிள்ளை போல் வழிமொழிந்தார் மனோண்மணியம் சுந்தரம் பிள்ளை.” இதுவும் அன்னாரது அறிவார்ந்த கூற்று.படம்

ஆக திராவிட மொழிகளின் ஒப்பிலக்கணம் என ஆராய்ந்து எழுதிய கால்டுவெல்லுக்கும் ஆராய்ச்சி அறிவில்லை…. மனோண்மணியம் சுந்தரனாருக்கும் சொந்த புத்தி கிடையாது என்கிறார் இந்த மாமேதை. ஆக திராவிடத்தின் மீதே இந்தப் பாய்ச்சல் பாய்பவருக்கு அடுத்து வரும் வரிகளான ”ஆரியம்போல் உலகவழக்கழிந் தொழிந்து சிதையாவுன் சீரிளமைத் திறம்வியந்து செயல்மறந்து வாழ்த்துதுமே!” என்பதை கேட்கும்போது எந்த இடத்தில் எரிச்சல் ஏற்படும்

அருள்வாக்கு  3:

“காங்கிரஸ் கட்சியில் அதிருப்தி அடைந்த ஈவெரா தனியாகக் கட்சி ஆரம்பித்தபோது, நீதிக்கட்சியின் கொள்கைகளையே சுவீகரித்துக் கொண்டு திராவிடர் கழகம் என்று தனது கட்சிக்குப் பெயர் வைத்தார்.”

அடப்பாவி…. காங்கிரஸ் கட்சியில் எதற்காக அதிருப்தி அடைந்தார்? மனைவி நாகம்மையாருக்கு எம்.பி,. சீட் கொடுக்கவில்லை என்றா? அல்லது தங்கை கண்ணம்மாவுக்கு கட்சித்தலைவர் போஸ்ட் கொடுக்கவில்லை என்றா?

காங்கிரஸ் உறுப்பினர் ஆன காலம் தொட்டே கல்வியிலும் வேலையிலும் நியாயமான ஒதுக்கீடுகள் மறுக்கப்பட்டு நாயினும் கீழாய் வறுமையிலும் துயரிலும் துவண்டு கிடந்த ஒடுக்கப்பட்ட, பிற்படுத்தப்பட்டவர் மட்டுமன்றி பிற பிராமணரல்லாதோருக்கும் கிடைக்கவேண்டிய வகுப்புவாரிப் பிரதிநிதித்துவத்துக்காக அவரது குரல் தொடர்ந்து ஒலித்துக் கொண்டுதானே இருந்தது.

1919 இல் திருச்சி… 1920 இல் நெல்லை…. 1921 இல் தஞ்சை….. 1922 இல் திருப்பூர்…. 1923 இல் மதுரை… 1924 இல் திருவண்ணாமலை…. என சகல ஊர்களிலும் கூடிய காங்கிரஸ் மாநாடுகளில் பெரியார் கொண்டுவந்த இடஒதுக்கீட்டுத் தீர்மானம் கண்டுகொள்ளப்படக்கூட இல்லை. இறுதியாக 22.11.1925 இல் காஞ்சிபுரம்  காங்கிரஸ் மாநாட்டிலும் தந்தை பெரியார் கொண்டு வந்த வகுப்புவாரி உரிமைக்கான தீர்மானம்…. நிராகரிக்கப்பட்டது. அதன் விளைவு…..?

”இனி காங்கிரசை ஒழிப்பதே என் முதல் வேலை” என்று அன்று காங்கிரசை விட்டு வெளியேறினார் பெரியார். 97 சதவீதம் கொண்ட இந்த மக்களுக்காக எவ்வளவு நீண்ட நெடிய போராட்டங்கள் நடத்தி அனைத்தும் விழலுக்கு இரைத்த நீராய் பயனின்றிப் போக மனம் நொந்து வெளியேறிய பெரியாரை ஏதோ சொந்த நலன்களுக்காகவும் பொழுதுபோக்குக்காகவும் கட்சி மாறியவரைப் போல சித்தரிப்பதை என்னென்பது?

சரி போனதுதான் போனார் எப்பொழுது போனார் 1925 இல் போனார். போனதும் தனியாகக் கட்சி ஆரம்பித்து விட்டாரா? அதுவும் நீதிக்கட்சியின் கொள்கைகளை சுவீகரித்துக் கொண்டு? காங்கிரசை விட்டு வெளியேறியது 1925 இல். திராவிடர் கழகம் ஆரம்பித்தது 27.8.1944 இல். ஏறக்குறைய 19 ஆண்டுகள் இடையில். சுயமரியாதை இயக்கம்…. உண்மை நாடுவோர் சங்கம்…. தாராளச் சிந்தனையாளர் கழகம்…. சமதர்மச் சங்கம்…. பகுத்தறிவாளர் கழகம் என பல வடிவங்களில் மக்களுக்கான தனது பணிகளைத் தொடர்ந்து முடிவாக திராவிடர் கழகம் என்று இயக்கம் கண்டது 1944 ஆம் ஆண்டு. ஏதோ திமுக வில் இருந்து அதிமுக வுக்கும்…. காங்கிரசில் இருந்து பாஜக வுக்கும் பயணப்படும் ஓட்டுக்கட்சிக்காரர்களைப் போல மலிவாகச் சித்தரிக்கிறாரே இவர்…. இது எந்தவிதத்தில் நியாயம்?

தந்தை பெரியார் குழந்தைத் திருமணங்களுக்கு எதிராகக் கடுமையாக குரல் கொடுத்துக் கொண்டிருந்த அதே வேளையில் பெண்களின் திருமண வயதை 10 லிருந்து 12 ஆக உயர்த்தும் சட்டத்தை ஆங்கிலேயர்கள் கொண்டு வந்தார்கள். அச்சட்டம் 1929 இல் நிறைவேறியபோது…. அதை எதிர்த்து….

“இது நமது தேசியப் பண்பின் மீது தொடுக்கப்பட்ட தாக்குதல்” என குழந்தைத் திருமணங்களை நியாயப்படுத்தி பெண்ணினத்தையே புதைகுழியில் தள்ளும் திருப்பணியை மேற்கொண்டிருந்தார் ஒரு மகத்தான ”தேசபக்தர்”. அவர் வேறு எவருமல்ல. சாட்சாத் பாலகங்காதர திலகர்தான்.

மன்னர்களைத் துதிபாடித் திரிந்த புலவர்களையும், பண்டிதர்களையும் சகட்டுமேனிக்குச் சாடிய பெரியார்தான்….. பிள்ளைக்கறி சமைத்துப் போட்ட புராணப் புளுகுகளைத் தவிர தமிழில் என்ன இருக்கிறது என்று சீறிய அதே பெரியார்தான்…. நம் இன்றைய தமிழின் எழுத்துச் சீர்திருத்தத்தை நமக்கு அளித்தவர். இன்று அவரைத் திட்டி எழுதும் கட்டுரைக்குக்கூட UNICODE FONT ஆகத் துணை நிற்பது அவர் உருவாக்கிய எழுத்துச் சீர்திருத்தம்தான்.

ஆங்கிலத்தின் அவசியத்தை அறிவுறுத்திய அதே பெரியார்தான் “எதற்கடா இங்கு இன்னும் தெலுங்குக் கீர்த்தனைகள்?” என்று ஓங்கிக் குரல் கொடுத்து தமிழகமெங்கும் தமிழிசை விழாக்களை நடத்தியவர்.

“சுதேசமித்திரன்களும்…. இந்து பத்திரிக்கையும் கே.பி.சுந்தராம்பாளை ஏன் இருட்டடிப்பு செய்கிறார்கள்? அவர் படம்பிராமணப் பெண்மணி அல்ல என்கிற காரணத்தாலா?” என்று பெரியார் தாக்குதல் தொடுத்த பிறகே தமிழகப் பத்திரிக்கைகள் அவர் குறித்த செய்திகளுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கத் துவங்கின. இத்தனைக்கும் கே.பி.சுந்தராம்பாள் கொள்கை ரீதியாக பெரியாரோடும் திராவிட இயக்கத்தோடும் மாறுபாடு கொண்டு எதிரணியில் இருந்தவர்.

கப்பலோட்டிய தமிழன் வ.உ.சிதம்பரனாரை அவர் நம்பிய தேசியக் கட்சியே

இறுதிக்காலத்தில் தெருவில் தவிக்கவிட்டபோது தனது மகனது வேலைக்காக உரிமையோடு கடிதம் எழுதியது தந்தை பெரியாருக்குத்தான். இத்தனைக்கும் இருவரும் இருந்த முகாம்கள் வெவ்வேறு.படம்

”கம்பராமாயணத்தின் இலக்கிய சுவையை உணரக் கூடிய அளவுக்கு திராவிட இயக்கத்தினருக்கு இலக்கிய அறிவு இல்லை. இலக்கியத்துக்காக இவர்கள் எதையும் செய்யவில்லை. திராவிட இயக்கங்கள் தமிழ் இலக்கியத்துக்கு அளித்தது எதுவுமில்லை” என இந்த ஆசாமி மட்டுமில்லை இவருக்கு முன்னரே ஏகப்பட்ட புண்ணியவான்கள் ”வாழ்த்துப் பா” வாசித்துவிட்டுப் போனது வரலாறு முழுக்க விரவிக் கிடக்கிறது.

உண்மைதான்.திராவிட இயக்கத்துக்கு இலக்கியச் சுவை கிடையாது…. இலக்கிய அறிவு கிடையாது…. இலக்கியத்துக்காக இவர்கள் எதையும் செய்யவில்லை…. உண்மைதான்.

நீங்கள் கம்பனின் இலக்கியச் சுவையைப் பருகிக் கொண்டிருந்த பொழுதுகளில் கைம்பெண்களின் மறுவாழ்வுக்காகப் போர்க்குரல் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தார்கள் பெரியாரும் திராவிட இயக்கத்தினரும்….

நீங்கள் சிலப்பதிகார மாதவியின் நாட்டிய அழகை சிலாகித்துக் கொண்டிருந்தபோது கோயில்களில் படம்தேவரடியார்களாக பொட்டுக்கட்டி விடப்பட்ட அபலைகளின் விடிவுக்காக தெருக்களில் இறங்கிக் குரல் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தார்கள் டாக்டர் முத்துலட்சுமி ரெட்டியும் திராவிட இயக்கத்தினரும்….

நீங்கள் திருவாசகத்தின் ஒலிநயத்தில் பரவசத்தோடு கிறங்கிக் கிடந்தபோது ஒருவாசகம் கூட படிக்க இயலாமல் வக்கற்றுப் போன திராவிட குழந்தைகளுக்கு இரவுப் பள்ளிகளை நடத்திக் கொண்டிருந்தார்கள் திராவிட இயக்கத்தினர்.

நீங்கள் சிருங்கார ரசத்தோடு ”சீதா கல்யாணமே…” என  ராகம் மீட்டிக் கொண்டிருந்தபோது…..

”1921 வருடத்தைய இந்து கைம்பெண்களின் தொகையினை நோக்குகையில் அய்யகோ என் நெஞ்சு துடிக்கிறது….

1 வயதுள்ள விதவைகள்                                  597

1 முதல் 2 வயதுள்ள விதவைகள்               494

2 முதல் 3 வயதுள்ள விதவைகள்              1257

3 முதல் 4 வயதுள்ள விதவைகள்              2837

4 முதல் 5 வயதுள்ள விதவைகள்              6707

ஆக மொத்தம்                                                      11892

பால் மணம் மாறாத 5 வயதிற்குட்பட்ட இளம் குழந்தைகள் மட்டிலும்11892 பேர் இருக்கிறார்கள் என்பதையும், தன் பிறவிப்பயனையே நாடுவதற்கில்லாது…. இன்பம் துய்த்தற்கில்லாது அடக்கி வைக்கப்பட்டிருக்கும் 15 வயதிற்குட்பட்ட கைம்பெண்கள் 2,32,147 பேர் இருக்கிறார்கள் என்பதையும் கேட்கவே என் குலை நடுங்குகிறது. இத்தகைய படுமோசமான விதவைத் தன்மையை எந்த நாகரிக உலகம் ஏற்கும்?” என குதறப்பட்ட அந்த மானுடக் கூட்டத்துக்காக கதறித் துடித்துக் கொண்டிருந்தார் பெரியார்.

உண்மைதான்.திராவிட இயக்கத்துக்கு இலக்கியச் சுவை கிடையாது…. இலக்கிய அறிவு கிடையாது…. இலக்கியத்துக்காக இவர்கள் எதையும் செய்யவில்லை…. உண்மைதான்.

நாணும் பெண்ணாய் சலசலத்து ஓடும் தாமிரபரணியைச் சிலாகித்து நிற்கையில் நதியில் கொல்லப்பட்ட பதினேழு உயிர்களைப் பற்றிப் ”பிதற்றுகிற” பேர்வழிகளுக்கு என்ன இலக்கிய அறிவு இருக்க முடியும்? உண்மைதான்.

மண்ணோடு மண்ணாக மக்கள் செத்துச் சிதைந்து கொண்டிருக்கும்போது இதிகாசத்திலும் இலக்கியத்திலும் படம்லயித்துக் கிடக்கும் மனது வாய்க்கப்பட்டவர்கள் பாக்கியவான்கள்தான்.

ச்சே…. பாழாய்ப்போன அந்தப் பெரியாருக்கு இது புரியாமல் போயிற்றே என்ன செய்ய?

அதுசரி….

ஒரே ஒரு கேள்வி :

நீரோ செத்துப் போனதாகச் சொன்னவன் எவன்?

நன்றி :  ”அந்திமழை” இதழ் (அக்டோபர் 2013)

http://andhimazhai.com/