திரையுலக தருமி – ‘மேதை’ மணிரத்னத்துக்கு,(கிளைமேக்ஸ்)

நேற்றைய பதிவின் தொடர்ச்சி 

‘பம்பாய்’ உனக்கு விஷமா? உன்னையெல்லாம் விஷம் வெச்சுத்தான் காலி பண்ணனும்னு கோபத்துல அவன் சட்டையவே எகிறிப் புடுச்சிட்டேன்.

‘அய்யோ… என் சட்டைய உடு…
என் முதுகெலும்பு… முதுகெலும்பு’ன்னு கத்தறான்.

முதுகெலும்பப் பத்தி நீ பேசாத… இந்தக் கோடம்பாக்கத்துலயே எங்காளுக்கு மட்டும்தான் இருக்கு அது… மொதல்ல சொல்லு அதுல என்ன விஷம்ன்னு…?

“சரி… சொல்றேன்… சொல்றேன்…
இப்போ
குப்புசாமி மயக்கம் போட்டு விழுந்தான் – சுப்ரமணி சோடா குடுத்தான் அப்படீங்கிறத… திருப்பிப் போட்டு படி…
சுப்ரமணி சோடா குடுத்தான் – குப்புசாமி மயக்கம் போட்டு விழுந்தான்னுவரும். கேக்கறவனுக்கு… இவன் சோடா குடுத்ததுனாலதான் அவன் மயக்கமே போட்டானோன்னு சந்தேகம் வந்துரும்.
அந்த மாதிரி…
வடநாட்டுல இருந்த மசூதிய இடிக்கறதுக்கு முன்னாடி
என்னென்ன அட்டகாசம் நடந்துச்சு…?
இந்த நாட்டோட முப்படைகளும் நின்னுக்கிட்டு இருந்தப்பவே
அவுங்களால எப்படி இடிக்க முடிஞ்சது…?
அவுங்க கையில துப்பாக்கி வெச்சிருந்தாங்களா…
இல்ல கைராட்டையும் பஞ்சும் வெச்சிக்கிட்டிருந்தாங்களா…?
இடிச்சதும் இல்லாம டிசம்பர் 7 ஆம் தேதி வெற்றி ஊர்வலம் விட்டாங்களே… இதையெல்லாம் மொதல்ல உங்க மேதை சொல்லாம…
இடிச்சதுக்கப்புறம் கதைய ஆரம்பிக்கறாரே…
அதுதான் வருத்தம்… அவ்வளவுதான்’

ம்……. அதையெல்லாம் சொல்லணும்னா…
அந்தக் காலத்துல விடிய விடிய நடக்குமே
தெருக்கூத்து அதுலதான் சொல்ல முடியும்.
மூணு மணி நேர படத்துல முடியாதுன்னேன்.

சரி வேண்டாம்…
சிவசேனா தலைவர் பால்தாக்கரே
அந்தக் கலவரத்துக்கு முன்னாடி தன்னோட
‘சாம்னா’ங்கிற பத்திரிக்கையில
‘இனி வரும் நாட்கள் நமக்கானவை’ன்னு எழுதி
கலவரத்துக்குப் பச்சைக்கொடி காட்டுனதையும்…
அதுக்கு முன்னாடியே ‘சிவசேனா’ கட்சிக்காரங்க
‘வீட்டு வசதி வாரிய ஊழியர்கள்’ மாதிரி
வீடு வீடாப் போயி எங்கெங்கே ‘பாய்க’ குடியிருக்காங்கன்னு
பட்டியல் எடுத்ததையும் துல்லியமா
‘இந்திய மக்கள் மனித உரிமைகள் குழு’ சொல்லுச்சே
அதையாவது காட்டீருக்கலாமில்ல…
பிரச்சனைக்கு எது காரணமோ அதக் காட்டாம…
முக்கியக் காரணத்தை கை கழுவீட்டு
பிரச்சனைய மட்டும் படம் எடுக்கறது
எல்லாத்துக்கும் சுலபம்தான்.
அட… இதுவாவது கெடக்கட்டும்…
பம்பாய் கலவரத்துல இந்துக்களாலேயே
பல தமிழர்கள் கொல்லப்பட்டாங்களே…
ஆயிரக்கணக்கில் தமிழர்கள் அகதியா அடிச்சு தமிழகத்துக்குத்
துரத்தப்பட்டாங்களே… அதப்பத்தி… ஒரு இடத்துல…
ஒரே ஒரு இடத்துல… காட்டீருக்கலாமில்ல” அப்படீங்கறான்.

இங்கபாரு கந்தசாமி. இப்ப நெலமை சரியில்லை…
நீயும் இந்து மத துரோகியா மாறுவேன்னு கொஞ்சங்கூட எதிர்பார்க்கலே… முஸ்லீம்களின் கைக்கூலி நீ…ன்னு அடிச்சேன் ஒரு அடி…

ஆனா… பையன்தான் அசரல.

‘நான் இந்துவா இல்லையாங்கிறத அப்புறம் பார்த்துக்கலாம்.
‘நட்டகல்லும் பேசுமோ நாதன் உள்ளிருக்கையில்’ன்னு கேட்ட
சிவவாக்கியரயே பாகிஸ்தான் கைக்கூலின்னு சொல்லீருவீங்க நீங்க.

சுருக்கமாச் சொல்றேன்:

சவத்தை வெச்சு சிவசேனா சம்பாரிச்சது முதல்வர் பதவி.

சவத்தை வெச்சு உங்க மேதை சம்பாரிச்சது 4 கோடி. புரிஞ்சுதா…?”

சரி சரி இதெல்லாம் எங்க ‘மேதை’ அவசரத்துல மறந்திருக்கலாம்.
ஆனா படத்தை எவ்வளவு எதார்த்தமா எடுத்திருக்காரு
அதைப்பத்தி சொல்ல உனக்கு ஒரு வார்த்தை கூடக் கெடைக்கலியா?

“எதுய்யா எதார்த்தம்…? 
‘பாய்’ன்னாலே வீட்டு சுவத்துல வீச்சரிவாள் வைச்சிருப்பான்…
வேல செய்யுற எடத்துல கூட உத்தரத்துல சொருகி வெச்சிருப்பான்கிறதுதான் எதார்த்தமா?

காதலன் பிள்ளையார் சுழிபோட்டு காதல் கடிதம் எழுதறதும்…
காதலி குர்ரான எடுத்துக்கிட்டு பம்பாய் போறதும்…
சாயிரா பானுவை வீட்டுக்காரர்கிட்ட
வெறும் பானுன்னு அறிமுகப்படுத்துறதும்…
பாக்குறப்போ இவுங்க மனது முழுக்க மதம் தான் வியாபிச்சு இருக்குன்னு அப்பட்டமாத் தெரியுது.

அலைகள் ஒய்வதில்லை பாத்தியா…
அதுல மதம் பெருசா?  காதல் பெருசாங்கறப்போ…
அந்தப் பையன் பூணூல அறுத்து வீசறான்.
காதலி சிலுவையப் பிச்சு வீசறா…
இந்த மண்ணுக்கேத்த தன்மையே அதுதான்யா.
மதத்தை மிதி – மனுசனை மதிங்கற தத்துவம் உதிச்ச மண்ணுய்யா இது.
மத உணர்வு – மத வெறியா ஆகறதுக்கு ரொம்ப காலம் ஆகாது.
அதப் புரிஞ்சுக்கோ…
மதவெறிய மட்டுமல்ல மதத்தையே கீழே போட்டு மிதின்னு சொல்றதுதான்
சரியான வழி”ன்னு சொல்லி ‘சாமி’ வந்த மாதிரி ஆடறான்.

போதும்… போதும்… நிறுத்துன்னு சொல்ல வேண்டி வந்துடுச்சு.
சரி பேச்சை வேற திசைக்கு மாத்தலாம்னு நினச்சு…

சரி அது கெடக்கட்டும் கழுதை…
‘சென்சாருக்கெல்லாம் முதுகெலும்பு கிடையாது’ன்னு
சொல்லீருக்காரே எங்காளு, அதைப் பாத்தியான்னு கேட்டு வாய மூடல…

“இந்த ‘ஸ்பைனல் கார்டு’ பத்தியெல்லாம் பேச
உங்காளுக்கு யோக்கியதையே கிடையாது.
மதவெறியப் பத்தி படமெடுத்துட்டு…
அந்த மதவெறிக்கே யார் காரணமோ…
அந்த பால்தாக்கரே கிட்டயே போட்டுக் காமிச்சப்போ
இந்தாளு முதுகெலும்பு எந்த ஊர் மேயப் போச்சு?
உங்காளு…
ஹவாலா மோசடி பத்தி படமெடுத்து
ஹர்சத் மேத்தாகிட்ட போட்டுக் காட்டுவாரு…
ஈழத்தமிழரப் பத்தி படமெடுத்து
சந்திரிகா கிட்டே போட்டுக் காட்டுவாரு.

மாமன் செத்தா மசுராச்சு
மாமன் கம்பளி எனக்காச்சுங்கிற கதையா
எவனோ சாவுல இந்தாளு இதுவரைக்கும் சம்பாதிச்சிட்டு…
இன்னைக்கு ‘முதுகெலும்பிருக்கா…?
கிட்னி இருக்கா?’ன்னு கூச்சல் போடறாரே…
அவுங்க நான் சொன்னதையெல்லாம் திருப்பி சொல்லி…
‘உனக்கு மூளை இருக்கான்னு கேட்டா எப்படி இருக்கும்?
இனி உன் மேதையப் பத்தி பேசுனா அவ்வளவுதான்…
நம்ம சகவாசமே முறிஞ்சிரும்…
ஞாபகம் வெச்சுக்கோ”ன்னுட்டு கெளம்பீட்டான்.

தலைவா! உங்க படங்கள எல்லாம் பாக்குறபோது…
உங்களுக்கு ‘கலாச்சாரக் காவலர்’ன்னு ஒரு பட்டம் குடுத்தா
தப்பேயில்லைன்னு தோணுது.
ஒரு பொண்ணப் பாத்த பத்தே நிமிசத்தில
வளவளன்னு போட்டுத் தீட்டாம…
ஓடிப் போயிரலாமான்னு கேக்கறதும்…
‘இதயத்தைத் திருடாதே’ல பட்டம் குடுக்க வர்ற
பொம்பளகிட்ட ஐ லவ்யூங்கறதும்
திரை வரலாற்றுலயே ஒரு திருப்புமுனைங்க.

அக்கினி நட்சத்திரத்துல அமலா சிகரெட் குடிக்கறது மாதிரி
காட்டீருக்கிறது மூலமா ஆணாதிக்க வெறியர்களுக்கு
சரியான அடி குடுத்திருக்கீங்க.
எம்.ஜி.ஆருக்குப் பிறகு கிழவிகளக் கரிசனையாப் பாக்குறதுக்கு
உங்களவிட்டா வேற ஆளே கிடையாதுன்னு எனக்குத் தெரியும்.

ஆனா… கந்தசாமிதான் விடமாட்டான்.
“யோவ்… உன் ஆளு கெழவிய ஆட உடறதப்
பாத்துப் பாத்து சலிச்சுப்போச்சு.
‘தளபதில கெழவி கூட ஒரு பாட்டு…
ரோஜாவுல முப்பது நாப்பது கெழவிகள சேத்துகிட்டு
‘ருக்குமணி – ருக்குமணி’ன்னு ஆபாசக் கூத்து…
‘பம்பாய்’ல ஒரு மலையாளக் கிழவிய கன்னத்தக் கிள்றது…
அதே ரோஜாவுல ஒரு கெழவிய வீட்டு வரைக்கும் தூக்கீட்டுப் போறது… இப்படியெல்லாம் எங்க ஊருல எவனாவது கெழவியத் தூக்கீட்டுப் போன…
அப்புறம் அவனுக்கு மொழங்கையுக்குக் கீழே
கையே இருக்காது தெரிஞ்சுக்கோ.

உன் ஆளுக்கு மூளை என்னைக்காவுது சரியா வேல செஞ்சிருக்கா…
ரோஜாவுல அம்மா முன்னாடி சிகரெட் புடிக்கறது…
‘அஞ்சலி’ல கொழந்தைக ‘டைவர்ஸ்’ பத்தி பேசறது…
காதலிக்கறவங்களுக்கு தொணையா கொழந்தைக காவல் காக்கறது…
‘லவ் ஜோடி’ன்னு பாடறது… எல்லாம் எந்த ஊர்க் கலாச்சாரம்?

குழந்தைகளுக்கான ஆண்டுல
குழந்தைகளை குட்டிச் சுவராக்குறதுக்காகப்
படம் எடுத்த ஒரே ஆள் உங்காளுதான்.

இதுல வேற வலிப்பு வந்தவன் மாதிரி
வசனத்த வெட்டி வெட்டிப் பேசறது…
அக்னி நட்சத்திரத்துல இதே மாதிரி ஒரு கர்மம்:
‘டேய் அவ உனக்கு அம்மா ஆகறதுக்கு முன்னாடியே
எனக்குப் பொண்டாட்டிடா’ன்னு.
அப்புறம் மத்தவங்க எல்லாம் என்ன அம்மா ஆயிட்டுதான் பொண்டாட்டியானாங்களா…? நீயும் உன் ஆளும்”னு திட்டுவான்.

அவன் கோவிச்சுக்கிட்டுப் போனதுல இருந்து
மனசே சரியில்லாமாப் போச்சு.
எனக்கும் அவனுக்கும் இருக்கறது என்ன சாதாரண நட்பா?
கலைஞருக்கும் – எம்.ஜி.ஆருக்கும் மாதிரி நாற்பதாண்டு கால நட்பு.

அட…இதச் சொல்றப்பதான் உங்க ‘இருவர்’ படம் வந்திருக்கிறது
ஞாபகத்துக்கு வந்துச்சு.
சரி சும்மாதான இருக்கோம் போயி பார்த்தாதான் என்னன்னு தோணுச்சு.
படம் போட்டு ஒரு வாரம்கூட ஆகல.
ஆனா…….
கவுண்ட்டர்ல கத்தை கத்தையா இவ்வளவு டிக்கெட் வெச்சிருக்காரேன்னு யோசிச்சேன்…
அப்பவும் மனசுக்குள்ள ஏதோ ஒரு பச்சி சொல்லுச்சு வேண்டாம்னு…
இந்தப் பாழாப்போன புத்திக்கு எட்டுனாத்தானே…

உள்ளே போனா…
என்னையுஞ்சேத்தி எட்டே பேரு…
படம் ஓடுது ஓடுது அப்படி ஓடுது.
இங்க கொஞ்சம்… அங்க கொஞ்சம்…
பிரகாஷ்லால்… மோகன்ராஜ்ன்னு மாத்தி… மாத்தி தலைசுத்துது.
சுத்தி முத்திப் பாத்தா…
பக்கத்துல எவனும் இல்ல.
பயமா வேற இருக்குது…
நாயி வாயி வெச்ச மாதிரி
பத்து படத்துல இருந்து வெட்டி பிட்டு சேத்த மாதிரி…

அதுலயும் நம்ம மோகன்லால் பேசற தமிழ் இருக்கே…
மேதையே! உங்களுக்கு எம்.ஜி.ஆர். மேல என்னவாது கோவம்னா
நேரடியாச் சொல்லீருக்கலாம்.

எனக்குத் தெரிஞ்ச அ.தி.மு.க.காரன்
‘எங்க தலைவர் 87 ஆம் வருசம் சாகல… 97ல தான் செத்திருக்காரு.
அதுவும் இந்த மணிரத்னம் மூலமா.
இந்த மோகன்லால் ‘வரூ, வரூ’ன்னு தமிழ் பேசறதக் கேட்டாலே
திரையவே பிச்சறலாமான்னு வெறி கெளம்பீடுச்சு.
எங்க தலைவர் மேடைக்கு வந்தா எவ்வளவு துள்ளலா…
ஒரு கன்னுக்குட்டி மாதிரி பாஞ்சு வருவாரு…
உங்காளு என்னடான்னா…
குருடனப் போயி ராஜமுழி முழிக்கச் சொன்ன மாதிரி
மோகன்லாலப் போட்டு எங்க தலைவரையே அவமானப்படுத்தீட்டாரு.
உங்க மணிரத்னம் எங்க தலைவர்
போட்டாவையாவது பாத்திருக்காராயா?’ங்கிறான்.

போதாததுக்கு ஒரு உடன்பிறப்பு வேற
‘எங்க தலைவர் இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டத்துக்கு
தண்டவாளத்துல தலைவச்சா உங்காளு இட ஒதுக்கீடுங்கிறாரு…
உங்காளுக்கு இந்தப்படத்த இந்தீல வேற டப் பண்ணி
ஓட்டணும்கற நெனப்புல பிரச்சனையவே மாத்துனாரு.
ஒரு சினிமாக்காரனுக்கே புத்தி இவ்வளவு வேல செஞ்சா…
எங்க தலைவருக்கு எப்படி வேல செய்யும்.
யோவ் எம்.ஜி.ஆர். கட்சிய உட்டுப் போறதுக்கு ‘மந்திரி’ பதவி மட்டும் காரணமில்லையா…
இன்னைக்கு இந்த அம்மணிக அல்லாடறாங்களே…
அமலா பிரிவு… அமுலாக்கப் பிரிவுன்னு…
அந்த மாதிரி பல சிக்கலக்குடுத்தாங்க அன்னைக்கு.
திராவிடக் கட்சிய பொளந்து பலவீனப்படுத்தணும்னு
மத்திய அரசு வேற பல வருசமா திட்டம் போட்டதும்…
அதுக்குப் பின்னாடி மோகன் குமாரமங்கலம் போன்ற
காங்கிரஸ் தலைக வேல செஞ்சதும் உங்காளுக்குத் தெரியுமா?
அறுக்கமாட்டாதவன் இடுப்புல அம்பத்தெட்டு அருவாளுங்கற கதையா…
பெருசா படம் எடுக்க வந்துட்டாரு’ன்னு பொளந்து கட்டுறாங்க.

மேதையே!
உங்காளு நானு.
நானும் படம் பார்த்தேன்.
அதுல நீங்க அவுங்க ரெண்டு பேரோட நட்பைச் சொல்றீங்களா?
இல்ல அவுங்க ரெண்டு பேரும் அரசியல் துறைல அவுங்கவுங்க பங்குக்குச் சாதிச்சதைச் சொல்றீங்களா?
இல்ல ரெண்டு பேரும் அரசியல் ரீதியா விட்ட தவறுகளைச் சொல்றீங்களா?

அவுங்க அரசியல் ரீதியா விட்ட தவறுகளச் சொல்றதுக்கு உங்களுக்குத் தெம்பில்லைன்னும் தெரியும். யோக்யதை இல்லைன்னும் புரியும். ஆனா…

அந்த காலத்துல சாதி பத்தியும், மதம் பத்தியும், பெண்ணுரிமை பத்தியும் எதக்கேட்டாலும் பொட்டுல அடிச்ச மாதிரி பதில் சொன்ன திராவிடக் கட்சிக இன்னைக்கு சரியில்லைங்கிறது… உங்கள ஒளற… சாரி…
வளர விட்டதுல இருந்தே புரியுதுங்க.

உங்க ‘கேமரா’ முழுக்க முழுக்க ரெண்டு தரப்புலயும் இருக்குற பெண் சமாச்சாரத்தையே சுத்தி சுத்தி வர்றதப் பாக்குறப்போ…
உங்க நோக்கமே வேறையோன்னு சந்தேகப்பட வைக்குது.

பம்பாயையும், காஷ்மீரையும் விட்டு தமிழ்நாட்டுப் பக்கம் பாருங்கன்னு
எந்தப் படுபாவீயோ சொன்னது உங்க காதுல விழுந்துடுச்சு போலிருக்கு.
அதுக்கு நாங்கதானா கெடைச்சோம்?
ஊருக்கு எளைச்சவன் புள்ளையார் கோவில் ஆண்டின்னு
ஒரு பழமொழி உண்டுங்க…
அந்த மாதிரி இந்த நாட்டுல எவன் எவன்தான்
‘திராவிடக் கட்சி’ய விமர்சிக்கறதுன்னு விவஸ்தையே இல்லாமப் போச்சு.

போதாதுக்கு உங்க படம் பார்க்க
ஏதோ 3டி பார்வையோ திருடன் பார்வையோ
வேணும்குது ஒரு பத்திரிக்கை.
உங்க அக்கினி நட்சத்திரம் கிளைமேக்ஸ் பாத்து
இருந்த பார்வையும் போனதுதான் மிச்சம்.

நீங்களும் ஏதோ ‘மொழிப்போர் தியாகி’ மாதிரி
‘இந்தி மொழி மேல ஒரு வெறுப்பு’
‘பெரியார் மேல பற்று’ன்னு பேட்டி குடுக்கறீங்க.
உங்களுக்கு இருக்கிற ‘இந்தி எதிர்ப்புணர்வும்’
‘தமிழ் பற்றும்’பத்திக் கேட்டாலே முடியெல்லாம் சிலிர்க்குது.

உங்க ஆபீசுக்கு ‘மெட்ராஸ் டாக்கீஸ்’ன்னு
பேர் வெச்சிருக்கப்பவே புரியுது
நீங்க டமில எவ்வளவு நேசிக்கறீங்கன்னு.

உண்மையில்லாத ஒரு கதைய
வெளீல உண்மைக் கதைன்னு புளுகீட்டு
படத்துல மட்டும் ‘இது உண்மைக் கதை அல்ல’ன்னு
அந்தர்பல்டி அடிக்கறீங்களே…
வரலாற்றுல நெப்போலியனுக்கு அடுத்த வீரன்
வேற யாருமில்ல நீங்கதாங்க.

‘கஷ்டப்பட்டு படமெடுத்த என்னை கொலைகாரனைப் போல்
அல்லாட வைக்கிறார்கள்’ன்னு சொல்றீங்களே…

இன்னைக்கல்ல…
ஏறக்குறைய நாப்பது வருசத்துக்கு முன்னால
‘பராசக்தி’, ‘பணம்’ மாதிரி பல படங்க வெளிவர்றதுக்குள்ள
சந்திச்ச சவால்கள் பத்தியும்,
எழுந்த எதிர்ப்புகள் பத்தியும் ஏதாவது தெரியுமா?

அன்னைக்கு அரசாங்கம் மட்டுமில்ல
தமிழ்நாட்டின் ஒரு பத்திரிக்கைகூட பாக்கி இல்லாம
பக்கம் பக்கமா திட்டுச்சு.

இன்னைக்கு உங்களோட ‘திருடா திருடா’ படத்துக்குக் கூட
‘கவர் ஸ்டோரி’ எழுதறதுக்கு பத்திரிக்கை இருக்கு.

ஆனா…
அப்போ யாரும் உங்கள மாதிரி புலம்பல.
சிக்கல்கள சவாலாச் சந்திச்சாங்க.

இதுதாங்க…
பிரச்சனைகளுக்காகப் போராடறவன்
படமெடுக்க வர்றதுக்கும் –
பிரச்சனைய வச்சு பணம் பண்றதுக்காக வரும்
சினிமாக்காரனுக்கும் உள்ள வித்தியாசம்.

‘வெளிநாட்டுல இந்த மாதிரி அரசியல்வாதிகளப் பத்தியெல்லாம்
துணிச்சலா படம் எடுக்கறாங்களாம்.
அதுல ரெண்டு தலைவர்களுக்குள்ள இருந்த ‘ஓமோ செக்சை’க்கூட படமாக்குனாங்களாமா…

நீங்க ஒரு சிறந்த மேதை…
அதுவும் தொழில்நுட்ப மேதை…
அந்த வெளிநாடு மாதிரி…
உங்களுக்கே உரிய கை வண்ணத்தோட…

மவுண்ட் பேட்டன் பொண்டாட்டிக்கும்
நம்ம தேசிய தலை ஒண்ணுக்கும்
ஏதோ ‘கசமுசா’ இருந்துச்சாம் அதைப்பத்தி…

சங்கரமடத்துல ஒரு சாமியாரு
‘தண்டத்த’ உட்டுட்டுப் பயணம் போனாராமா அதைப்பத்தி…

படமா எடுப்பீங்களா மணீ…?

பொதுவா உங்க படம் வெளீல வர்ற வரைக்கும்
படத்தோட கதை யாருக்குமே தெரியாதாம்…

அது சரிங்க…
உங்களோட பல படங்க
வெளீல வந்த பிறகும்கூட
கதை என்னன்னு தெரியமாட்டேங்குதே…

என்ன செய்யலாம் அதுக்கு…?

சராசரிக்கும் கீழான,
பாமரன்
(குமுதம் ஸ்பெஷல் – மார்ச் 97)

Advertisements

திரையுலக தருமி – ‘மேதை’ மணிரத்னத்துக்கு,

செளக்யம்களா…?

இப்பெல்லாம் யாருக்காவது கடுதாசி எழுதறதுன்னாலே கையெல்லாம் கிடுகிடுன்னு நடுங்குதுங்க. எந்த மகராசரு எதுக்குப் பெட்டிசன் குடுப்பாங்களோன்னு ஒரே பயம்மா இருக்குதுங்க…

அப்புறம்… உங்க ‘தேசபக்தி வியாபாரமெல்லாம்’ நல்லபடியா நடக்குதுங்களா…? நம்முளுக்குப் பொழுதுபோக்கே படம் பாக்குறதுதாங்க. மொதல்ல எல்லாம் ‘ஜகன் மோகினி’, ‘அபூர்வ சக்தி 369’ மாதிரிப் படங்கன்னா எனக்குக் கரும்பு தின்ன மாதிரிங்க. ‘ஆட்டுக்கார அலமேலு’வ பதிமூணு தடவ பாத்தேன்னா புரிஞ்சுக்கங்களேன். நான் எந்தளவுக்கு சினிமாவெறியன்னு.

இப்புடி இருந்த என் வாழ்க்கைல…

திடீர்னு ஒருநாள்…

கீழ்வானத்துல ஒரு வால் நட்சத்திரம் தெரிஞ்சுதுங்க… வெளில வந்து பாத்தப்ப… எதுக்கால முண்டாசு கட்டீட்டு மூணு பேர் வந்தாங்க… ‘உன் சினிமா உலகத்த தூக்கி நிறுத்துறதுக்கு ஒரு புதிய குமாரன் பொறந்திருக்கான்’னாங்க.  யாரு?ன்னு கேட்டேன். ‘மணிரத்னம்’னு உங்க பேரச் சொன்னாங்க. அப்ப வந்ததுதாங்க என் சினிமா வாழ்க்கைல வெளிச்சம். அதுக்கப்புறம் நான் நம்ம ஊட்ல கரண்ட்டு பில்லே கட்டுலேன்னா பாத்துக்கங்களேன்…

சீட்டுக் கம்பெனி மாதிரி தவணை முறைல சண்டை கட்டீட்டு நின்ன என் சம்சாரம் திரும்பி வந்து பொழப்புத்தனம் நடத்தறதுக்கே காரணம் உங்க ‘மெளன ராகம்’ படந்தாங்க. புருசம் பொண்டாட்டி உறவுக்கே பாலம் போட்ட மகராசன் மக்கள் பிரச்சனைய படமா எடுத்தா எப்புடி இருக்கும்னு யோசிச்சதுதான் தாமதம்… ‘கலவப்படாத சசோதரா’ன்னு நீங்க அடுத்தடுத்து எடுத்துட்ட அத்தனை படங்களும் மக்கள் பிரச்சனைதாங்க.

ஆனா… இந்தக் கலாரசனையத்த கந்தசாமி இருக்கானே அவன் சொல்றான்… “மக்கள் பிரச்சனைய அவரு எடுத்தாரோ இல்லியோ… அவுரு எடுத்ததுனால மக்களுக்கு வந்த பிரச்சனைகதான் அதிகம். ‘பிரச்சனையைப் பத்தி படம் எடுக்குறேன்… எடுக்கறேன்னு’ இவுரு கிளப்புன பிரச்சனைகதான் அதிகம்”கறான்.

நான் விடுவனா…?

கந்தா!… ஊருக்குள்ள ஒருத்தன் உருப்படியா இருந்தா புடிக்காதே உனக்கு. ‘ரோஜா’ன்னு ஒரு படம் வந்துச்சே பாத்தியான்னேன்.

‘எது… அந்த டாக்குமெண்டரி படமா…?’

‘ரோஜா’ உனக்கு செய்திப்படமா… காசுமீர்த் ‘தீவிரவாதிக’ இந்த நாட்ட எப்படிச் சீரழிக்கிறாங்க… அதனால நம்முளுக்கு எத்தனை சிரமம்னு தெள்ளத் தெளிவா சொன்னாரு நம்மாளு அதுல. அத உடு… புதுசா கல்யாணங் கட்டிக்கிட்ட ஜோடி அங்க போயி கொஞ்ச நேரங்கூட கொஞ்ச முடியாம… தட்டத்துல வெச்ச பாயாசத்த நக்க முடியாம தட்டிப்பறிச்ச மாதிரி கடத்தீட்டுப் போறானுங்களே அந்தப் பாவிங்க… அந்த ரோசா புருசனப் பறிகுடுத்துட்டுப் படறபாடு இருக்கே… அதெல்லாம் பட்டாத்தான்யா தெரியும் உனக்கு… அதப்போயி செய்திப்படம்கற… உனக்கெல்லாம் சினிமான்னா என்னன்னு தெரியுமா? ஓட்டச் சட்டியவே பாத்த உனக்கு கம்ப்யூட்டர்ன்னா என்ன? கம்ப்யூட்டர் கிராபிக்ஸ்ன்னா என்ன எழவுன்னாவது தெரியுமா?ன்னு புடுச்சேன் ஒரு புடி.

‘படத்துக்கு நடுவுல ஒரு பொம்பளயக் காமிச்சா போதுமே வாயில ஜொள்ளுட்டுட்டு பிரச்சனையவே அம்போன்னு உட்டுருவ நீயு. நாயிக்கு சீலகட்டி உட்டா இவனுங்க நாலு மைலுக்குத் தொரத்துவானுங்கன்னு தெரிஞ்சுதான் உன் டைரக்டரு புருசன் பொண்டாட்டிக்கு இடைல இந்தப் பிரச்சனையை நொழைச்சிருக்கார்யா. ‘காசுமீர்ல பொறந்தவனெல்லாம் தீவிரவாதி… எப்பவுமே கக்கத்துல குண்ட வெச்சுக்கிட்டுத்தான் சுத்துவான்… அரணாக்கவுத்துல கூட அணுகுண்ட வெச்சிருப்பான்… குறிப்பா தாடி வெச்சிருப்பான்’னு உங்காளு உடறாரே உடான்ஸ். இதுதான்யா வடிகட்டின பொய்யு. வி.எம்.தார்குண்டே-ன்னு ஒரு பெரிய நீதிபதி சொன்னாரு “அங்கே மனித உரிமைங்கற வார்த்தைக்கே அர்த்தமில்லாமப் போயிடுச்சு… ‘தீவிரவாதிகளத் தேடுறோம்’கற பேர்ல நம்மாளுக அடிக்கிற லூட்டி தாங்கல. சாதாரண சனங்க சாப்பாட்டுப் பொட்டலம் வாங்கக் கூட வெளீல வரமுடியல. ரோஜாவின் ராஜா நேரு காலத்துல இருந்து ‘பொது வாக்கெடுப்பு நடத்தறோம்… நடத்தறோம்னு சொல்றாங்களே ஒழிய அத நடத்துன வழியக்காணோம்’ன்னு சொல்றாரு.

இந்தக் கர்மமெல்லாம் உங்க மணிரத்னத்துக்கு தெரியாதப்ப… காலைல எந்திரிச்சா ‘கன்னித்தீவு’ படிக்கிற உனக்கு இது எங்கே வெளங்கப் போகுது’ங்கிறான்.

அதுசரி… படத்துக்கு யாரு வசனம் தெரியுமில்ல… நம்ம சுஜாதாதான்.

‘யாரு… விக்ரம் படத்துல வேல செஞ்சாரே அவரா?’ன்னான்.

ஆமா, அவுரேதான்னேன்.

‘அப்பச் சரி… திருடனப்புடி திருடனப்புடின்னு கத்தீட்டு திருடனே ஓடுன கதை தான். அந்த மகராசன் ‘விக்ரம்’ படத்துலயே… ஏவுகணையக் கடத்தீட்டுப் போறவன் பிரான்சிஸ் அற்புதராஜ்ங்கிற ‘கிருஸ்தவன்’. அத ஒளிச்சு வைக்க எடம் குடுக்கிறவன் ‘சலாமியா’யாங்கற நாட்டுக்கார ‘பாய்’.  ஏவுகணையை மீட்டுக் கொண்டாறவன் ‘இந்து’ன்னு ‘புரட்சிகரமா’ எழுதுன புண்ணியவான். கல்யாண ஊட்லயே கட்டீட்டு அழுகிற உங்க சுஜாத்தா சாவூட்ல சும்மாவா நிப்பாரு’ங்கிறான் கந்தசாமி.

‘ஒண்ட வந்த பிடாரி ஊர்ப்பிடாரிய விரட்டுன கதை மாதிரிதான்… ஆளே இல்லாத ஊர்ல ஒரு பொள்ளாச்சி ஜோசியக்காரன்… சுந்தரபாண்டிபுரத்திலிருந்து வந்த ரோசா… கம்ப்யூட்டர் மேதை ரிஷிகுமார்… தலைப்பாகை கட்டுன சிங்குக…ன்னு ஒரே வெளி மாநிலப் பட்டாளந்தான் கண்ணுக்குத் தெரியுதே ஒழிய காசுமீர்க்ாரன் ஒருத்தனையும் காணோம். இதுகெல்லாம் போயி ஊரையே நெறைச்சிட்டதாலதான் அவனே நாடு வேணும்னு போராடறான் போலிருக்கு…’ ங்கிறான் கந்தசாமி.
சரி.. சரி.. நீ பேசறதக் கேட்டா தலையே சுத்துது. அப்ப அந்தப் படத்துல, ஒண்ணுமே இல்லேங்கறயா…? நம்ம சத்தியவான் சாவித்திரி மாதிரி கதாநாயகி ரோசா மத்திய மந்திரி கிட்டயே நேரடியா சண்டப் போட்டு புருசன மீட்டுக்கிட்டு வர்றாளே… அந்தத் துணிச்சலயாவது பாராட்டுய்யான்னேன்.

அந்தக் கலாரசனையத்த கபோதி அதையும் விட்டு வைக்கல.

‘யோவ்… நம்ம ஊர் மீனவனுங்கள மாசந் தவறாம சிங்களக் கடற்படை புடுச்சுக்கிட்டு போயி இலங்கைல அடைச்சு வைக்கறானுங்களே அதாவது தெரியுமான்’னான்.

தெரியும்னேன்.

“உங்க ரோசா மாதிரி எத்தனை ரோசா மத்திய மந்திரியப் பாக்க முடிஞ்சிருக்கு? புருசன மீட்டுக் தாங்கன்னு சண்டப் போட முடிஞ்சிருக்கு? மந்திரி என்னய்யா மந்திரி… மீனவனுங்களோட சம்சாரங்க அந்த ஏரியா வட்டாரச் செயலாளரக் கூட பாக்க முடிஞ்சதில்லய்யா. அதுதான் எதார்த்தம். பத்து நாளு பாக்க வேண்டியது… அதுக்கு அப்புறமும் வர்லேன்னா புருசன் படத்துக்கு மால போட்டு பொட்டு வைக்க வேண்டியது. இதுதான் இந்த நாட்டோட நெலமை. மீறிக் கேட்டா… உனக்கு மீன் புடிக்க கடல உட்டா வேற இடமே இல்லியாம்பீங்க… மீறி மீன் புடிச்சா ‘மீண்டும் ஆத்துலயே விடச் சொல்லி’ பாட்டு வேற எழுதுவீங்க. உங்கள மாதிரி ஜென்மங்களுக்கெல்லாம் எந்த எழவும் வெளங்காததுனாலதான் உங்க ‘மேதைக’ காலம் ஒடுது… அவ்வளவுதான் சொல்லுவேன்… ஆள உடு’ன்னு கோபமா கெளம்பீட்டான். இவன் சொன்னது எதுவும் வெளங்காம ராத்திரியெல்லாம் புரண்டு புரண்டு படுத்ததுதான் மிச்சம். மொத்தத்துல அன்னைக்கு சிவராத்திரிதான்.

இந்த ‘சீட்டாடற கிளப்பு’ மாதிரி ‘சினிமா கிளப்பு’ ன்னு ஒண்ண வெச்சிருக்கானுக சில பேரு நம்மூர்ல. நம்ம சீனிவாசன் கூப்புட்டானேன்னு தெரியாத்தனமா அதுல போயி மாட்டிக்கிட்டேன் ஒரு நாளு. அதென்னவோ ‘பல்கேரியாப் படம்’ன்னு பல்லு வெளக்கறதையே பத்து நிமிசம் காமிச்சிக்கிட்டிருந்தாங்க. உட்கார முடியல. இதெல்லாம் படமாடா சீனான்னு கேட்டேன். ‘அதெல்லாம் உனக்கு புரியாது… உங்க ‘மேதை மணிரத்னம்’ கூட இந்த மாதிரி படத்துல இருந்துதான் உருவிப் போட்டுக்குவாரு தெரியுமா’ன்னான்.

எத வேணும்னாலும் சொல்லு… ஆனா எங்காள மட்டும் திருடறாருன்னு சொல்லாதே… அவரு ‘சுயம்பு’ மாதிரி… மண்டபத்திலிருந்து எவனாவது எழுதுனத தள்ளீட்டு வர்ற தருமியில்ல அவரு… புருஞ்சுக்கோன்னேன்.

அவ்வளவுதான்… பின்னி எடுத்துட்டான் மவன். அதென்னமோ ‘காட் பாதர்’னு ஒரு இங்கிலீசுப் படமாமா… அதுல மாருல பிராண்டுனவனோ… கால்ல பிராண்டுனவனோ? நடிச்சதாமா… அதைய அப்படியே அப்பட்டமா ‘நாயக’னாக்கீட்டீங்களாமா…அதைய மட்டுமில்ல… உங்களோட படத்துல… அதான் ‘அஞ்சலி’ல வானத்துல கொழந்தைக பறக்கறாப்பல ‘மேஜிக் ஜர்னி’ன்னு ஒரு பாட்டு வருமில்ல அதுவும் ET ங்கற இங்கிலீஷ் படத்துல இருந்து கத்தரிச்சு எடுத்து அப்படியே ஒட்ட வெச்சதுதான்’கிறான் சீனி. ‘உங்காளு மரியாதைக்குக் கூட அந்தப் பாட்டுக்கு இடைய ‘நன்றி: ஸ்பீல்பெர்க்’ன்னு ஒரு சிலேடு போடல’ன்னு பொளந்து கட்டறான்.

ஒரு நாள் உங்க ‘திருடா திருடா’ங்கற கலைப் படத்தப் பாக்கறதுக்காக தியேட்டருக்குள்ள நுழையறப்ப சீனிவாசன் எதிர்ல வர்றான். ‘தொலைஞ்சோம்’னு நெனச்சேன்.

‘என்ன படத்துக்கா?’ன்னான்.
இல்ல பாத்ரூமுக்குன்னேன்.

“கிளிப் ஏங்கர் பாத்தியா?”ன்னான். பாத்தேன்னு சொன்னதுதான் தாமதம். ‘அப்ப திரும்பி நட… அத பாத்தா இதப்பாக்க வேண்டாம்… இதப் பாத்தா அதப் பாக்க வேண்டாம்’ன்னு சொல்லி கழுத்துல கைய வெச்சி தள்ளீட்டு வந்திட்டான்.

“இப்படியே மத்த படங்கள்ல இருந்து ‘சுடறது’னால உங்க ‘சுயம்பு’வப் பார்த்தாலே வெளிநாட்டு டைரக்டருக எல்லாம் துண்டக் காணோம். துணியக்காணோம்னு ஓடறான். ஓடறப்பவும் கவனமா அவனுக கதைய எடுத்து கிச்சுல வெச்சுக்கிட்டு ஓடறான் தெரியுமா உனக்கு?”ங்கறான்.

டேய்… சீனா… நான் உன்ன மாதிரி ‘அறிவுசீவி’ இல்லடா சராசரிக்கும் கீழான பாமரன். படம் பார்க்க உடுன்னேன்.

“பைத்தியம்னு சொன்னாலே போதும். அதுல என்ன சராசரிக்கும் கீழான பைத்தியம்… சராசரிக்கும் மேலான பைத்தியம்னு என்ன வேண்டிக் கிடக்குது… நீ மொதல்ல வீட்டுக்கு நட”ன்னு தொரத்தீட்டான்.

வாராது வந்த மாமணீன்னு சொல்லுவாங்களே. அந்த மாதிரி வந்து சேந்துதுங்க உங்க பம்பாய். அதப்பாத்து அப்படியே கொந்தளிச்சுப் போயிட்டேன். படம் பாக்கப் பாக்க ரெண்டு கண்ணுல இருந்தும் தாரை தாரையா கண்ணீர் வருது. இந்த இந்துக்களும் முஸ்லீம்களும் வெறிபுடுச்ச நாய்கணக்கா வெட்டீட்டு சாகறானுக. படம்னா இதுதான் மேதையே படம். படம் முழுக்க ரத்தம்… தீ… கூச்சல்… பொணம்ன்னு அதப் பாத்து பலநாள் தூக்கமே வரல்லே. மனசு மேல ஒரு பெரிய பாறாங்கல்லக் கொண்டாந்து வெச்ச மாதிரி இருந்துச்சு. அப்பவே உங்களுக்கு ஒரு கடுதாசி போடலாம்னு நெனைச்சேன். நான் நெனச்சது இந்தக் கலாரசனையத்த கந்தசாமிக்கு எப்பிடித்தான் தெரிஞ்சுதோ… அப்பப்பாத்து வந்து தொலைச்சான். டேப்புல வேற அவன் வந்து தொலைக்கிற நேரமாப் பாத்து ‘அந்த அரபிக்கடலோரம்’ பாடீட்டிருக்க… இதுபோதாதா நம்ம க.க.கந்தசாமிக்கு…

ஆனா… அதிசயமா ‘படம் கொஞ்சம் பரவால்ல’ன்னான்.
அப்பாடான்னு சொல்லி வாய மூடறதுக்குள்ள…

‘ரோஜாவைவிட பரவால்ல… இதுல வெஷம் கொஞ்சம் கம்மி’ன்னான்.

எனக்கு வந்துதே கோபம்…

(இறுதிப் பகுதி நாளை……)

அன்புத் தோழிக்கு,

 

உனது மடல் கிடைத்தது.
இம்முறையும் குழம்பிப் போனேன்.
எதைத்தான் எழுதுவது…?

‘நீ இங்கு சுகமே. நான் அங்கு நலமா?’  என்று எழுதிக் கொண்டிருந்தால் நிச்சயம் நீ என்னை மனநல மருத்துவமனையில்தான் சேர்ப்பாய் என்று தெரியும்.
இருப்பினும் குழப்புவது எனக்கு மட்டுமேயான பிறப்புரிமை என்று எண்ணிக் கொண்டிருந்தால்…
உனக்கும் அதுதான் என்பது போல உனது மடல் மேசையின் மீது கிடந்தது.

“எங்கள் பிரச்சனைகளைப் பற்றி யார் எப்போழுது எழுதினாலும் ஒன்று ‘வரதட்சணைக் கொடுமை அல்லது மாமியார் மருமகள் பிரச்சனை’  என்று எழுதுவதே பலரது வாடிக்கையாகிவிட்டது.

பெண்கள் என்றாலே செக்கு மாட்டைப்போல அவர்கள் சம்பந்தப்பட்ட பிரச்சனைகளை மட்டுமே வாசிப்பார்கள் என்று எண்ணுவது அறியாமை. இவைகள் எல்லாவற்றையும் தாண்டி அரசியல் அதிகாரத்துக்கான போரினில் பெண்களுக்குப் பங்கு கிடையாதா…?

எங்களுக்கு உலக விசயங்கள் எதுவுமே ஒத்துவராது என்று ஒதுக்குவது ஏன்? ஈழத்திலும், பாலஸ்தீனத்திலும் பெண்கள் துப்பாக்கி தாங்கி களத்தில் போராடும் போது,
இங்குள்ளவர்கள் மட்டும் கோலப்போட்டி நடத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

இத்தகைய பிரச்சனைகளைத்தான் பெண்கள் படிப்பார்கள் என்று அவர்களாகவே ஒரு வட்டத்தைப் போட்டுக் கொண்டு உளறிக் கொட்டிக் கொண்டிருக்கும் எழுத்தாளர்கள் வரிசையில் உன்னையும் சேர்க்கலாமா வேண்டாமா என்றுதான் யோசித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்”  என கோபம் கொப்பளிக்க எழுதியிருக்கிறாய். மிக நியாயமான மடல்.

எனக்கும் அதில் ஒப்புதலில்லைதான். நிச்சயம் உனது ஆணைக்கு அடிபணிந்தே தீர வேண்டும். உன் கட்டளைக்குக் கீழ்படியும் முகமாக… இம்மடல் உன்னை இந்த உலகத்தின் இன்னொரு கோடிக்கு கொண்டு செல்லப் போகிறது.

இனிய தோழி, ‘திராவிட இயக்கங்களுக்கு’  செப்டம்பர் மாதம் எப்படி ஒரு விழா மாதமோ…
மாவீரர்களுக்கு நவம்பர் மாதம் எப்படி ஒரு புரட்சி மாதமோ…
அப்படி இதுவும் ஒரு கதை சொல்லும் காலம் தான் போலிருக்கிறது.

‘கதை’  என்றதும் பயந்து விடாதே.

அங்குலம் அங்குலமாய் அசிங்கங்களை அள்ளித் தெளித்துவிட்டு அதன் இறுதி வரிகளில் மட்டும் ‘அறிவுரைகளை’  அள்ளி வீச… இது ஒரு நடிகையின் கதை அல்ல.
‘அதற்கு பதிலளிக்கிறேன் பார்’  என்ற போர்வையில் ‘பத்திரிகையாளர்கள் அனைவருமே மோசம். அவன் மனைவி, மக்கள் கூட மார்க்கம் தவறித்தான் வாழ்வார்கள்’  என நடிகை ரேவதி உளறிக் கொட்டிய ‘ஒரு பத்திரிகையாளனின் கதை’யும் அல்ல.

இது மக்களுக்காகவே வாழ்ந்து,
மக்களுக்காகவே வீழ்ந்த ஒரு புரட்சியாளனின் கதை.

அவன் பெயர் குவேரா. புரட்சிக்கு இன்னொரு பெயர் சூட்டலாம் என்று எவராவது எண்ணினால் கூச்சமின்றி கூப்பிடலாம் குவேரா என்று.

ஆசிய நாடுகள் என்றாலே இந்தியா – இலங்கை – பாகிஸ்தான் என இங்கிருப்பதைப் போல லத்தீன் அமெரிக்க நாடுகள் என்றால் பெரு – பிரேசில் – மெக்ஸிகோ –  என பலவற்றைச் சொல்லலாம். அவற்றுள் ஓர் அரிய தேசம்தான் அர்ஜன்டைனா. அங்குதான் குவேரா எனும் புரட்சி கருக்கொண்டு உருக்கொண்டது.
ஆம், அதுதான் அவன் பிறந்த மண்.

அப்போது நாள்காட்டி ஜுன் 14 – 1928 என்று அறிவித்தது.

அவன் வளர்ந்த பொழுதுகளை அருகிருந்து ரசித்தவர்கள் குறும்புக்கு இன்னொரு பெயரும் குவேரா தான் என்று அடித்துச் சொல்வார்கள்.

அவன் வளர வளர குறும்போடு சேர்ந்து கூடவே வளர்ந்தது அவனது அறிவு மட்டுமில்லை அளவிடற்கரிய அவனது மனிதநேயமும்.Che1-1

ரப்பர் மிதவைகளைத் தூக்கி ஆற்றில் போடுவான். தாவிக் குதித்த பிறகு தொடங்கும் அவனது பயணம் 100 – 150 மைல்கள் என. பத்து பதினைந்து நாட்கள் கழித்தே வீடு வந்து சேருவான்.

இன்றோ… நாளையோ… இறுதி மூச்சையும் விட்டுவிடும் அந்த லுானா… அதையும் விடமாட்டான். அதில் ஏறிக்கொண்டு ஐநூறோ அறுநூறோ மைல்கள் பயணம் செய்த பிறகே அவன் மனம் அமைதிப்படும். போகிற வழியெல்லாம் தென்படும் மக்களது வாழ்க்கை முறைகளையும், அவர்கள் சுமந்த கணக்கிலடங்கா சோகங்களையும் கணக்கிட்டுக் கொண்டே வீடு திரும்புவான்.

அந்த அர்ஜன்டைனா நாடு அவனையும் ஒரு மருத்துவனென்று சான்றளித்தபோது நாட்காட்டி மார்ச் 7, 1953 என்று அறிவித்தது.

மருத்துவரென்றால் பத்தாவது பெயிலாகிவிட்டு போலிப்பத்திரம் தயாரித்து வாழ்ந்த மருத்துவனல்ல.

மருத்துவரென்றால்…
‘எக்ஸ்ரேவுக்கு இத்தனையாகும்,
ஸ்கேனிங்குக்கு அத்தனையாகும்
எல்லாம் சேர்த்து மொத்தம் உன் சொத்தில் பாதி கட்டணமாகும்’  என உயிர்வாங்கும் மருத்துவனல்ல.

அவன் உயிர் கொடுக்கும் மருத்துவனாகவே மலர்ந்தான்.

மருந்துப்பைகளைத் தனது தோளில் சுமந்தபடி கொலம்பியா, வெனிசுலா எனும் துார தேசங்களிலிருந்த தொழுநோயாளிகளின் குடியிருப்புகளைத் தேடிச் சென்றான் மருத்துவம் பார்க்க.

கடமைக்கும், வியாபாரத்திற்கும் வித்தியாசம் தெரிந்த மருத்துவன் அவன்.

இப்படிப் பல்வேறு பகுதிகளுக்குப் பயணப்பட்ட குவேரா மெக்ஸிகோ நாடு வந்து சேர்ந்தபோதுதான் எதிர்காலம் அவன் எதிர்பாராத வேலைகளை அவனுக்காக வைத்துக் கொண்டு காத்திருப்பது புரிய வந்தது. அவன் வாழ்க்கையைப் புரட்டிப்போட்ட பல்வேறு சம்பவங்கள் சங்கமித்த மண்தான் மெக்ஸிகோ.

அங்குதான் அவன் நாற்பதாண்டுகளாய் நகர்த்த முடியாத நாயகனாய் கியூபா நாட்டின் பிரதமராகவும், புரட்சியின் பிதாமகராகவும் வீற்றிருக்கிற பிடல் காஸ்ட்ரோவைச் சந்தித்தான்.

அப்போது நாட்காட்டி ஜுலை 14, 1955 என்று அறிவித்தது.

மருத்துவராய் பல்வேறு நாடுகளுக்குப் பயணப்பட்ட குவேராவும் புரட்சியாளனாய் கியூபா நாட்டிலிருந்து வெளியேறிய பிடல் காஸ்ட்ரோவும் மெக்ஸிகோ நாட்டில் தான் அறிமுகமாகிறார்கள்.

விடிய விடிய நடக்கிறது விவாதங்கள்.

ஆனால், விடிந்த பிறகே விளங்குகிறது பிடலுக்கு… அந்த 27 வயது மருத்துவனும் கியூபா நாட்டு விடுதலைக்காக
வீர சபதமேற்று தன்னோடு பயணப்பட்டுவிட்டான் என்பது.

கப்பலில் பயணப்பட்டவர்கள் கரை இறங்கியபோது எதிர்கொண்டு அழைத்தது ஏவுகணைகளும்
எதிரிகளின் துப்பாக்கித் தோட்டாக்களும்தான்.

தப்பித் பிழைத்த அவர்களை தாவி அணைத்துக் கொள்கிறது கியூபக்காடுகளும் மலை முகடுகளும்.

அப்போதுதான் ‘இனி தன் தோள்கள் சுமக்க வேண்டியது மருந்துப் Che2-2பையை அல்ல. படைகளைச் சிதற அடிக்கும் துப்பாக்கியை’  என உணர்கிறான்.

படை மருத்துவன் படைத் தளபதியாய் பரிணாமம் பெற்ற நாற்பத்தி எட்டே மாதங்களில் பறந்தோடுகிறான் எதிரி.

விடுதலை கீதம் கியூப மண்ணில் இசைப்படும்போது…

பிப்ரவரி 16, 1959 என்று அறிவிக்கிறது நாட்காட்டி…

பிரதமராகிறார் பிடல்.

எந்த நாட்டிலோ பிறந்து இந்த நாட்டுக்காக உழைத்த அந்த இளைஞனுக்கு நன்றி செலுத்துகிறது நாடே. அவனை வாழ்த்தும் விதமாக கியூபா மக்கள் சே என்று செல்லப் பெயர் சூட்டி குதூகலிக்கிறார்கள்.

குவேரா எனும் பெயரோடு ‘சே’வும் சேர்ந்து கொள்ள சேகுவேரா என புதுப்பெயர் பெறுகிறான் அந்த இளைஞன்.

அந்நிய மண்ணில் பிறந்திருந்தாலும்
தங்களுடையதை கண்ணியமிக்க மண்ணாக்கிக் காட்டிய இளைஞனை கியூப நாட்டினுடைய தேசிய வங்கியின் தலைவராக்குகின்றனர்.

மகிழ்ச்சிக் கூத்தாடுகின்றனர் மக்கள்.

அதை ஒன்று மட்டும் உறுத்தலோடு
உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறது. அந்நாட்டின் ருபாய் நோட்டுக்களில் ‘சே’ எனும் தனது செல்லப் பெயரை கையெழுத்தாக Che3-3Editedஇடுகிறார் சேகுவேரா.

அடுத்து அந்நாட்டின் தொழில்துறை தலைவராக்குகின்றனர் குவேராவை.
மகிழ்ச்சிக் கூத்தாடுகின்றனர் மக்கள்.
அதை ஒன்று மட்டும் உறுத்தலோடு
உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறது.

புதிய பொறுப்பேற்றுக் கொண்டவுடன் உள்ளுர் தொழில்களை ஊக்குவிக்கும் முகமாக அந்நிய நாட்டு கொள்ளை நிறுவனங்களுக்கு அழகிய பூட்டுகளை அனுப்பி வைக்கிறார் சேகுவேரா.
அதை ஒன்று மட்டும் உறுத்தலோடு
உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறது.

அடுத்தடுத்து அநேக சீர்த்திருத்தங்கள்,
அதற்கிடையே திடீர் திடீர் தலைமறைவு.
இதுதான் சேகுவேராவின் தொட்டில் பழக்கம்.

முதல் முறையாக அவர் தலைமறைவானபோது –
சேகுவேராவின் கதையை முடித்துவிட்டார் பிடல் காஸ்ட்ரோ  என முதல் பக்க தலைப்புச் செய்திகள்.

மறுப்பார் பிடல்.
மீண்டும் வருவார் சேகுவேரா.
Che3நாட்டின் எல்லையிலிருக்கும் சர்க்கரை ஆலைத் தொழிலாளர்களோடு அத்தனை நாளும் பணியாற்றிவிட்டு.

மறுபடியும் தலைமறைவு.
‘கைது செய்து அடைத்து வைத்திருக்கிறார்கள்’  என அலறும் முதல் பக்கச் செய்திகள்.

மறுப்பார் பிடல்.
மீண்டும் வருவார் சேகுவேரா.
சுரங்கத் தொழிலாளர்களின் தோழனாகச் சில காலம் பணிபுரிந்து விட்டு.
மகிழ்ச்சிக் கூத்தாடுகின்றனர் மக்கள்.
அதை ஒன்று மட்டும் உறுத்தலோடு
உற்றுப்பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறது.

திடீரென ஒருநாள் மீண்டும் தலைமறைவு.
ஆனால் இந்த முறை தனது தோழன் பிடலுக்கு ஒரு நெஞ்சுருகும் மடல் ஒன்றை காணிக்கையாக்கிவிட்டு காணாமல் போகிறார்.

‘அயோக்கியர்களால் அல்லல் படும் இன்னொரு தேசத்திற்கு எனது தோள்கள் தேவைப்படுகிறதாம். எனவே பயணப்படுகிறேன். பத்திரமாகப் பார்த்துக்கொள்ளுங்கள் நம் கியூப மக்களை.
வெற்றி நமதே’ என்கிறது அக்கடிதம்.

தொழில் அமைச்சர் பதவியோ,
தேசிய வங்கியின் தலைவர் பதவியோ எதுவுமே அவருக்குப் பொருட்டில்லை. விடுதலைக்கு ஏங்கும் மக்கள் உலகின் எந்த மூலையில் இருந்தாலும் அவர்களுக்காக போராடுவதே அவர் நேசித்த பெரிய பதவி.
அதை ஒன்று மட்டும் உறுத்தலோடு
உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறது.

தனது பதவி விலகல் கடிதங்களை பிடலுக்கு அனுப்பிவிட்டு மாறுவேடத்தில் அவர் பயணப்பட்ட மண்தான் பொலிவியா.

அங்குள்ள உழைக்கும் மக்களது உன்னதப் போராட்டத்தில் சேகுவேரா தன்னையும் இணைத்துக் கொள்ளும்போது…

நாட்காட்டி நவம்பர் 4, 1966 என்று அறிவிக்கிறது.

‘இங்குள்ள போராட்டக்காரர்களுக்கு எப்படித் தெரிந்தது இத்தனை வித்தைகள்’  என விவரம் புரியாமல் வியக்கிறது பொலிவிய அரசு.
ஆனால்
ஒன்று மட்டும் அதை உறுத்தலோடு
உற்றுப்பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறது.

போராளிகளின் விதவிதமான தாக்குதல்கள் தொடரத்தொடர தலைசுற்றுகிறது பொலிவியப் படைகளுக்கு.
ஆனால்
ஒன்று மட்டும் அதை உறுத்தலோடு
உற்றுப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறது.

அலறுகிறது அரசு தாக்குதல்களை தாக்குப் பிடிக்க முடியாமல். உற்று நோக்கிக்கொண்டிருந்த அது அருகில் வந்து ஆறுதல் சொல்கிறது. அந்த அற்புதமான வீரனை வீழ்த்த ஆயுதமும் கொடுக்கிறது.

கியூபா மலைகளில் துவங்கிய யுத்தம் பொலிவியக் காடுகளில் தொடர்கிறது.
உறுத்தலோடு உற்று நோக்கிக் கொண்டிருந்த அது மெல்ல மெல்ல அந்த மாமனிதனை நெருங்குகிறது.

ஒரு அதிகாலைப் பொழுதில் பெரும்படையோடு அந்தப் புரட்சிக்காரன் ஆஸ்த்துமா தாக்குதலுக்கு உள்ளாகியிருந்த வேளையில் சுற்றிவளைத்துக் கைது செய்கிறது அது.

சேகுவேரா கைதான செய்தி எப்படியோ கசிந்துவிட… எட்டுத்திக்கும் செய்தி பறக்கிறது. அவரை விடுவிக்க கோரி மாபெரும் அறிஞர்களும், லட்சக்கணக்கான மக்களும் பங்கு கொண்ட பேரணி லண்டனில் நடக்கிறது.

‘சேகுவேராவை எதுவும் செய்துவிட வேண்டாம்’  என எழுந்த லட்சக்கணக்கானவர்களின் குரல்களை ஏளனம் செய்தபடி ‘அது’ தனது துப்பாக்கியின் திசையை சேகுவேராவை நோக்கி திருப்புகிறது.

துப்பாக்கியின் விசையை அழுத்தப்போகும் வேளையில்
‘ஒரு நிமிடம்…’ என்கிறார் சேகுவேரா.

சுடுவதை தாமதிக்கிறது அது.

இறந்து விடுவோம் என்பது உறுதியாகிவிட்ட வேளையில் அந்த இனியவனின் இதயத்திலிருந்து எழுந்த இறுதி வரிகள் இதுதான்…

“எனது தோழன் பிடலிடம் சொல்…
எனது மரணத்தால் புரட்சியை ஒருக்காலும் ஒடுக்கிவிட முடியாது என்று. அவரைத் தொடர்ந்து போராடச் சொல்.

என் மனைவி ஹில்டாவிடம் மறுமணம் செய்து கொள்ளச் சொல்.

உனது குறி சரியாக இல்லை நேராக எனது நெற்றியைக் குறி பார்.”

குரூரத்துடன் அது விசையைத் தட்டுகிறது.
அந்த மாவீரன் பொலிவிய மண்ணில் வீழ்கிறான்.

அப்போது நாட்காட்டி அக்டோபர் 9, 1967 என அறிவிக்கிறது.

எது அந்த ‘அது’?
உலக மக்களின் கூக்குரலை உதாசீனப்படுத்திய ‘அது’ எது?

அதுதான்: அமெரிக்கா.
மற்றும் அதனுடைய உளவுக்கும்பல்.

அன்புத்தோழி,

அம்மாவீரன் இறந்து முப்பது ஆண்டுகள் கழித்து இன்னொரு அதிசயம் நிகழ்ந்தது. இத்தனை ஆண்டுகளாக சிக்காமலிருந்த அப்புரட்சியாளனது எலும்புக்கூடு கடந்த ஆண்டுதான் கண்டுபிடிக்கப்பட்டு தோண்டியெடுக்கப்பட்டது.

தனது தோழனின் எலும்புக்கூட்டை இன்றைக்கும் கியூபாவினது பிரதமராக இருக்கின்ற பிடல் காஸ்ட்ரோ பெற்றுக்கொண்டு சேகுவேராவின் மகளிடம் ஒப்படைத்தபோது அவர் சொன்னது:

‘மீண்டும் மாவீரனாக அவர் திரும்பி வந்திருக்கிறார்’

இனிய தோழி,

இங்கு சாதிச் சண்டைகளிலும்,
மதப் பாகுபாடுகளிலும்,
எல்லைச் சண்டைகளிலும் எண்ணற்ற ‘மனிதர்கள்’
தங்கள் உயிரைப் போக்கிக் கொண்டிருக்க…
நமது புரட்சியாளனோ 
எந்த மண்ணிலோ பிறந்து
எந்த மண்ணிலோ போராடி 
எந்த மண்ணிலோ உதிர்ந்தவன்.

ஆம் தோழி,
நமது சேகுவேரா வாழ்ந்ததற்கும் இலக்கணம் படைத்தவர், வீழ்ந்ததற்கும் இலக்கணம் படைத்தவர்.

புரட்சியாளர்கள் புதைக்கப்படுவதில்லை
விதைக்கப்படுகிறார்கள்.

தோழமையுடன்,
பாமரன்.

(இன்று மாவீரன் சே இம்மண்ணில் விதைக்கப்பட்ட நாள்)

நன்றி : “பெண்மணி” வார இதழ் – 1997

அன்புத் திராவிடனுக்கு….

நினைவிருக்கிறதா நண்பா உனக்கு…?

ஏறக்குறைய எழுபத்தைந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு…
சில பழந்துணிகளைத் தோளில் தொங்கும் மூட்டையில் திணித்துக்கொண்டு
மலையாள தேசம் நோக்கி நடைபோட்ட நம் நண்பனை…?

அவன் போன காரியம் என்னவென்பது புரியுமா உனக்கு?

அந்த நண்பன் போய்ச் சேர்ந்த பிற்பாடு
தனது துணைவியையும் துணைக்கு அழைத்துக்கொண்டான்.
அது போதாதென்று அவனது தங்கையும் அப்புறம் போய்ச் சேர்ந்தாள்.

அவன் போனது…
கள்ளிக்கோட்டையின் சுற்றுலாத் தலங்களைச் சுற்றிப் பார்ப்பதற்காக அல்ல.
அவன் துணைவி போனது எர்ணாகுளக் கரையோரங்களில் படகுகளில் பவனி வருவதற்கும் அல்ல.
அவனது தங்கை பயணப்பட்டது அவர்கள் இருவருக்கும் பேச்சுத் துணைக்காகவும் அல்ல.

அந்த நண்பனின் பெயர் நினைவுக்கு வருகிறதா உனக்கு?

அவன் பெயர்: ஈ.வே.ராமசாமி.
துணைவியின் பெயர்: நாகம்மை.
தங்கையின் பெயர்: கண்ணம்மா.
அவர்கள் அனைவருமே பயணப்பட்டது….
வைக்கம் மண்ணின் மக்களது சமூக இழிவைப் போக்குவதற்காக.

‘வைக்கம் தெருக்களில் ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் நடமாடக்கூட கூடாது’ என்கிற அவலத்தை அழித்து ஒழிப்பதற்காகத்தான் பயணப்பட்டான் அவன்.

அடக்கு முறையையே ஆயுதமாகக் கொண்டவர்கள் அவனை அடைத்து வைத்தனர். அழைப்பு விடுத்தான் அவனது துணைவிக்கு.
அடுத்த கட்டப்போராட்டத்தில் அணி சேர்ப்பதற்கு.
வந்த அவரும் விலங்கிடப்பட்டார்.
அடுத்ததாக வந்த அவனது தங்கை கண்ணம்மாவும் கைதாகி,
சிறையின் சுவர்களை செருக்குறச் செய்தனர்.
எவ்வளவு அற்புதமான பொழுதுகள் அவை.

உனது சோகமே எனது சோகமாக…
எனது துயரே உனது துயராக…
அப்போது நமது தேசத்துக்கும் நேசத்துக்கும் இன்னொரு பெயர் சூட்டியிருந்தோம்.

திராவிட நாடு.

சட்டரீதியாக அதற்கு இன்னுமொரு பெயரும் உண்டு.
அதுதான் மதராஸ் மாகாணம்.

அப்போது கேரளத்தில் ஏதேனும் அவலம் என்றால், இங்கிருந்து ஓடோடிப் போவார்கள் எமது தலைவர்கள். தமிழ்மண்ணில் யாதொரு போராட்டமென்றாலும் கேரளத்தில் இருந்து பாய்ந்து வருவார் டி.எம்.நாயர்.

‘முப்படை கொண்ட தமிழ் மாநிலம்தான் வேண்டும்’ என முழங்குவார் சர்.சி.சங்கரன் நாயர் என்கிற மலையாளி.

குறளையும் தொல்காப்பியத்தையும் வியந்து வியந்து புகழுவார் கே.வி.ரெட்டி நாயுடு என்கிற தெலுங்கு தேசத்துக்காரர்.

“கேரளம், கன்னடம், ஆந்திரம், தமிழ் பிரதேசங்கள் அடங்கியது தென் இந்தியா. இவை சேர்ந்ததே இன்றைய சென்னை மாகாணம். இந்தத் தென்இந்தியாவில் வாழும் மக்கள் ஒரே கூட்டத்தவர். இந்த நான்கு சகோதரர்கள் பேசும் பாஷைகள் ஒரே மூலத்தில் இருந்து பிறந்தவை. இந்தத் தென் இந்தியா இந்தியாவின் மத்திய அரசிலிருந்து விலகி, நான்கு பிரதேசங்களுக்குள்ளும் சேர்ந்த கூட்டு அரசு ஏற்பட வேண்டும். எங்கள் தென் இந்திய நல உரிமைச் சங்கம் அதற்காகவே ஏற்பட்டது. அதற்காகவே பாடுபடப்போகிறது” என 1917-லேயே முழங்குவார் டி.எம்.நாயர். அப்படியிருந்த நமது பொழுதுகள்…. அப்புறம் எப்படி நண்பா பொசுங்கிப் போயின…?

அந்த ஈரோட்டுக் கிழவரது ஆசைகள் நொறுங்கிப் போனதற்கு யார் காரணம்…?

எனது துயர் எனதாக…
உனது சோகம் உனதாக மட்டுமே…
எப்படி ஏற்பட்டது இந்த இடைவெளி…?

மலையாள தேசம் மல்லுக்கு நிற்காத போதிலும்…
தெலுங்கு தேசம் துயரத்தைத் தராத போதிலும்…
கன்னட மண் மட்டும் எம்மை இப்படிக் கரித்துக் கொட்டுகிறதே…
அதுதான் புரிபடமாட்டேனென்கிறது எமக்கு.

அன்பு நண்பா…!

எம் மக்கள் எதையுமே பிரித்துப் பார்ப்பதில்லை.
உண்பதென்றால்கூட உடுப்பி ஓட்டல் உணவுதான்.
தேநீருக்குக்கூட நாயர் கடைகளையே நாடிப்போகிறோம் நாங்கள்.
எம் மக்கள் வட்டிக்கு வாங்கக்கூட லேவாதேவிக்காரனே உண்டு இங்கு.

மத்தியத் தொகுப்புக்கு எமக்கான அரிசியை அளித்துவிட்டுப் புரோட்டாவைப் பிய்த்துக் கொண்டு இருக்கிறோம் நாங்கள்.
நெய்வேலி மின்சாரத்தை நாட்டுக்கு அளித்துவிட்டுப் பாட்டிலில் திரிபோட்டுப் படித்துக் கொண்டிருக்கின்றன எமது மழலைகள்.

‘இந்தி படித்தால் உடனே வேலை’ எனும்
‘வேதவாக்கில்’ சிலர் மயங்கினாலும்
இந்தி படித்தும் வேலை இல்லாது
இங்கே வந்து வியாபாரம் செய்யும் குஜராத்தியிடம்தான்
‘பானிப்பூரி’ சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கிறோம் நாங்கள்.

இப்படி இருந்தும் எப்படி எதிரிகளாகிப் போனோம் அவர்களுக்கு…?

எம்மக்களில் பலர் வேட்டியையும் சேலையையும் கூட விட்டு ஆண்டுகள் பலவாயிற்று. தெலுங்கு வருடப் பிறப்பான ‘உகாதி’க்குக்கூட அரசு விடுமுறை இங்கு.

அவ்வளவு ஏன்…
ஆறுகோடித் தமிழ் மக்களும் அவநம்பிக்கை ஏதுமின்றி
அரியணை ஏற்றியவர்களில் பட்டியலைப் பார்க்கிறாயா தோழனே…?

‘ஓமந்தூரார்’ என நேசத்தோடு விளிக்கப்பட்ட ஓமந்தூர் ராமசாமி ரெட்டியார்: தெலுங்கர்.

‘மக்கள் திலகமாக’ மகுடம் சூட்டப்பட்ட கண்டியில் பிறந்த கோபாலமேனனது
வாரிசு எம்.ஜி.ஆர்.: மலையாளி.

அனைவரது ஆசைக்கேற்ப அரசியலில் அடியெடுத்து வைத்து
அரியாசனத்தில் ஏறிய ஜெ.ஜெயலலிதா: கன்னடர்.

அடுத்து Waiting List-ல் எமது மக்கள் வைத்து இருப்பதாகச் சொல்லப்படும் நேற்றைய சிவாஜிராவ் – இன்றைய ரஜினிகாந்த்: கர்நாடகத்தில் வளர்ந்த மராட்டியர்.

இப்படி இருந்தும் எப்படி எதிரிகளாகிப் போனோம் அவர்களுக்கு…?

இந்த மண்ணுக்கு உழைத்தவர்கள் யாராயினும்
இதயப்பூர்வமாக ஏற்றுக் கொண்டே இருக்கிறோம்.
சில வேளைகளில் பின்னுக்கு இழுத்தவர்களையும் கூட…!

மலையாள தேசத்துக்காரர்கள் எம்மை எதிரிகளாக
எந்த நிலையிலும் எண்ணவில்லை.
தெலுங்கு தேசத்தவர்கள், கிருஷ்ணா வருகிறதோ இல்லையோ
கால்வாய் வெட்டவாவது கண்ணியமாக இடம் கொடுத்தவர்கள்.
ஏன் நண்பா கர்நாடகா மட்டும் கொக்கரிக்கிறது?

அவர்களது வறுமைக்கும் துயருக்கும் எந்த வகையிலும் காரணம்
நாங்கள் இல்லை என்பதனை எப்போது புரிந்து கொள்ளப் போகிறார்கள்?

‘தண்ணீர் விடக்கூடாது’ என்பதற்காக தமிழர்களிடம் தலைவிரித்து ஆடுபவர்கள்… ‘தண்ணீர் விடவில்லை’ என்பதற்காக இங்குள்ள கன்னடர்க்கு எந்த விபரீதமும்
நாங்கள் விளைவிக்கவில்லை என்பதை
எப்போது புரிந்து கொள்ளப் போகிறார்கள்?

இனிய கன்னட நண்பனே!

தொடராக முதல்வர் பதவிகளையே கூட
தாரைவார்த்துத்தந்த எங்களுக்கே வராத கோபம் உனக்கு மட்டும் ஏன்?

உனக்குத் தெரியுமா தோழனே…
வடக்கு நோக்கிச் செல்லச் செல்ல நாமனைவருமே ‘மதராசி’ என்ற ஓரே காரணத்துக்காக ஓரங்கட்டப்படுகிறோம் என்பது…?

ஒடுக்கப்படும் தேசிய இனங்கள் ஒன்றுக்கொன்று அடித்துக் கொள்வது
ஆளும் வர்க்கத்துக்கு அடிவருடுவதில் தான் போய் முடியும் என்பது புரியுமா உனக்கு?

நரிகள் புலிகளாக ஆசைப்பட்டு சாயத் தொட்டியில் விழுந்து எழுந்த கதைகள் ஏராளம்தான்.

ஆனால்… இங்கோ…

திராவிட நாட்டுக்காக கர்ஜனை செய்த அநேகப் புலிகள் ‘தேசிய’ச் சாயத்தில் தவறி விழுந்து நரிகளாகி ஊளையிடத் துவங்கியதன் விளைவுதான் இக்கடிதமும் என்பது.

மற்ற மாநிலத்தவனது சமூக இழிவையெல்லாம்
மனித குலத்துக்கு ஏற்பட்ட இழிவாக ஏற்றுக் கொண்டு
அல்லாடிச் செத்த அந்தக் கிழவரது மக்களை
இப்படி இழிவுபடுத்துகிறீர்களே இது என்ன நியாயம்?

போதும் தோழா…

கோபமும் உக்கிரமும் உனக்கு மட்டுமே சொந்தமில்லை
என்பதை உணர்த்த வைத்துவிடாதே எம்மை.

இன்னமும்
‘மதராஸ் மாகாணக்’ கனவில் வாழும்…

பாமரன்

– ஆனந்த விகடன்
29.10.2000

டிக்கிலோனா இந்தியன் ஷ்ஷ்ஷ்ஷ்ஷ்ஷ்ஷங்கருக்கு….!-இறுதி பாகம்

 நம்ம ‘பாய்ஸ்’ படத்த எப்படியாவது பாத்தர்லாம்ன்னு பார்த்தா
அப்பப் பாத்து வேலைக்கு மேல வேல வந்துகிட்டே இருக்கு.
சரி எப்படி இருந்தாலும் நம்மாளுது இருநூறு நாளைக்கு முன்னாடியேவா எடுத்தறப் போறான்…னு அசால்ட்டா இருந்தா ரெண்டாவது நாளே…

‘பெரியோர்களின் வேண்டுகோளுக்கு இணங்க
சில காட்சிகள் வெட்டப்பட்டுள்ளன’ன்னு ஒரு விளம்பரம்

அப்புறம் அடுத்த நாளு…

‘மகளிரின் வேண்டுகோளுக்கு இணங்க
சில காட்சிகள் வெட்டப்பட்டுள்ளன’ன்னு இன்னொரு விளம்பரம்…

இதென்னடாது வம்பாயிருக்குன்னு யோசிக்க யோசிக்கவே…

‘டாக்டர்.கிருஷ்ணசாமியின் வேண்டுகோளுக்கு இணங்க
சில காட்சிகள் வெட்டப்பட்டுள்ளன’ன்னு மறுபடியும் ஒரு விளம்பரம்

கொஞ்சம் உட்டா நம்ம ஷ்ஷ்ஷ்ஷங்கரோடதையே வெட்டீருவாங்களோன்னு…
அடச்சே நம்ம ஷங்கருக்குப் புடிக்காதுன்னு சொல்லி
எதையாவது வெட்டீருவாங்களோன்னு கிலி கெளம்பீடுச்சு…
இத இப்படியே உட்டா சரிப்படாது…
எப்படியாவது பிளாக்குல வாங்கியாவது பாத்தர்றதுன்னு
கங்கணம் கட்டீட்டுக் கெளம்பீட்டேன்

தியேட்டர் பக்கம் பார்த்தா எவனையும் காணோம்…
அதவிடக் கூட்டம் டீக்கடைலதான் இருக்கு.
டிக்கட் கவுண்ட்டர்கிட்ட நெருங்குனா…
நம்முளுக்கு முன்னாடி நிக்கறானுக ‘அறிவொளியும்…’ ‘கலாரசனையத்தவனும்…’

அப்ப எனக்கு வந்த தெனாவெட்டுக்கு அளவே இல்ல.

வாங்க… வாங்க… எப்படி இருந்தாலும்
எங்காளுகிட்ட வ்ந்தே தீருவீங்கன்னு எனக்கு தெரியும்…ன்னேன்.

“யோவ் ‘சங்கரதாஸ்’…! இப்ப எதுக்கு அதெல்லாம்…?
மொதல்ல நீ டிக்கெட் வாங்கு…”ன்னாங்க.

அப்படி வாங்க வழிக்குன்னு நெனச்சுக்கிட்டே
டிக்கட் வாங்கீட்டு உள்ள நொழையவும்
படம் போடவும் செரியா இருந்துச்சு.
ஆந்திராவுல வாங்குன சென்சார் சர்டிபிகேட்டப் பார்த்ததும்
பெரியார் சொன்ன திராவிட நாடே கெடச்சுட்டாப்புல ஒரு சந்தோசம்…
ஆனாலும் கொள்ளைக்குப் போனாலும்…
கூட்டாகாதுங்கற மாதிரி எனக்கு இந்த பக்கம் ‘அறிவொளி…’
அந்தப் பக்கம் ‘கந்தன்’.

சரி ‘விதி’ உட்ட வழி…ன்னு படத்தப் பாக்க ஆரம்பிச்சா…

மொதல் சீன்லயே ஒருத்தன் ஜிப்பக் கழுட்டீட்டு வர்றான்…

சரி ஏதோ ஜிப்பு வைக்கத்தான் காசில்லாத வறுமையோன்னு
படத்தப் பார்த்தா… எதுக்கால வர்ற பொண்ணுகிட்ட
நீ பாக்கறதுக்குத்தான் கழுட்டீட்டு வர்றேங்கறான்.

“அடி செருப்பால…”ன்னு பக்கத்துல இருந்து சத்தம் கேக்கற நேரமாப் பார்த்து…
வசனம் சுஜாதா…ன்னு தெரைல போடறான்.

ச்சேச்சே… நம்மாளு நல்லவரு…
அவர இந்தாளுதான் கெடுத்திருப்பாருன்னு நெனச்சுக்கிட்டே
படத்தப் பாக்க ஆரம்பிச்சா… கிறுகிறுன்னுவருது.

இன்னொருத்தன் வர்றான்
தொடைக்கு நடுவுல கைய வைக்கிறான்…
“என்ன அரிக்குதா..?”ங்குது ஒரு மாதர் குல மணிவிளக்கு.

எவனோ ஒருத்தன் ஒருத்தியக் கூட்டீட்டு சாப்படப் போறான்…
“சாப்புட்ட காசுக்கு அளவா கைய மட்டும் புடிச்சுக்கோ…
தொடையெல்லாம் டூமச்சூ…”ங்கிறா…

இந்தக் ‘கொள்கைப் போராட்டத்துல’ தலைய உடற
ஒரு தறுதலையை தியேட்டர் கக்கூசுல வெச்சுப்
பின்னிப் பெடலெடுக்குது ஒரு கூட்டம்…

ஒருத்திக்காக அஞ்சு பேர் அலையறத வன்மையாக் கண்டிக்கிறார்
கண்ண பரமாத்மா மாதிரி ஒரு மகா புருசன்…

அதுல திருந்தி தனித்தனியா அலைய ஆரம்பிக்குது
அந்தத் தறுதலைக்கூட்டம்.

மொதல்ல ஒருத்தன் ஒருத்திய மடக்குனதும்…
தனியொருவனுக்கு பிகரில்லையேல் ஜகத்தினை அழித்திடுவோம்…ன்னு கெளம்பாம…
அவளோட காலுக்கு அடில படுத்துக்கிட்டு
“எங்களுக்கும் ஒன்ன மாதிரி ஒண்ணு வேணும்…”ன்னு கெஞ்சுது அந்தக் கூட்டம்.

அவுளும் அதுக்கு மனமிரங்கி… ஆளாளுக்கு இன்னொரு ஆள் புடிச்சுத்தர…

5+5=10 பேரும்.

ஜெண்டில்மேன்ல சொன்ன வேலையில்லா திண்டாட்டப் போராட்டம்…

காதலன்ல சொன்ன வர்க்கப் போராட்டம்…

இந்தியன்ல சொன்ன சுதந்திரம் கம் லஞ்ச லாவண்ய ஒழிப்புப் போராட்டம்…

இதையெல்லாம் ஒடனடியா நெறைவேத்தறதுக்கு ஏதோ ஒரு பீச்சுக்குப் போறாங்க.

அதுல ஒருத்தன்…
“உனக்கு பீலிங் வந்தா என்ன பண்ணுவே…?”ங்கறான்.

இன்னொருத்தி வாயுல மண்ணள்ளிப் போடறா…
ஒருத்தி ஷ்ஷ்ஷ்ஷ்ங்கரோட… அய்யய்யோ… தப்பு தப்பு…
கதா நாயகனோட “புர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ச்சிக்கு” ஒத்துக்க மாட்டேங்கிறா…
தொணையா வந்த இன்னொருத்தி புடிபடாதவளப் புடிக்க
ஒரு ‘புரட்சிகரமான’ ஒரு ஐடியாவக் குடுக்க…
காதலுக்காக(?) அவுத்துப் போட்டுட்டு அம்மணமா ஓடறான் கதாநாயகன்.

“சங்கரு!… வேணாம்… போட்டுக்க எல்லாத்தையும்…”ங்கறான் அறிவொளி அப்பாசு.

“ஐய்யய்யோ சுஜாதா… மாட்டிக்க டிரஸ்ஸ…”ங்கிறான் கந்தசாமி.

அதுக்கப்புறம் என்னாச்சு… ஏதாச்சு…ன்னு ஒரு எழவும் புரியல…
மயக்கம் தெளிஞ்சு எந்திரிச்சப்ப எதுக்கால நிக்கறானுக
நம்ம கந்தனும்… சுஜாதாவும்…
ச்சே… அப்பாசும் சங்கரும்…
அடச்சே… கலாரசனையத்த கந்தசாமியும் அறிவொளி அப்பாசும்.

மயக்கம் தெளிஞ்சதும் ரொம்ப சந்தோசமாகி…
அவ்வை சண்முகில வர்றாப்பல…
கால்ல போட்டிருக்கறத கழுட்டி
மூஞ்சி மூஞ்சியாப் பாத்து அடிச்சானுக ரெண்டு பேரும்.
மறுபடியும் இருட்டிக்கிட்டு வந்துச்சு.

மயக்கமானவனக் கொண்டுபோயி தர்மாஸ்பத்திரில போட்டுட்டு
நர்சுகிட்ட…
“இந்த நாயு செத்தா ஊட்டுக்கு தகவல் குடு…
உசுரோட எந்திரிச்சா எங்களுக்குத் தகவல் குடு…”ன்னு
சொல்லீட்டு போயிருக்கானுக ரெண்டு பேரும்.

ஆனாலும் முதல்வனே…!

உங்களுக்கு நிகர் நீங்கதான்…
இதுக்கெல்லாம் தளர்ந்து போயிறாதீங்க.
தளர்ந்து போற வயசா உங்குளுது…?
ஊஞ்சலாடிக்கிட்டிருந்த வாலிக்கே
‘எப்படி எப்படி சமஞ்சது எப்படீ…’ன்னு
வரி எடுத்துக் குடுத்த வயாகரா வள்ளல் நீங்க.
வாலிப அன்பர்களே!ன்னு லேகியம் விக்கற
பல டாக்டருககூட லேகியம் பலிக்காம
‘பாய்ஸ்’ பாருங்கன்னு சொல்றாங்கன்னா…
ஒங்க ‘தெறமை’ என்னன்னு உங்களுக்குப் புரியும்…

அதுனால ‘பாய்ஸ்’ படத்தோட
உங்க ‘கலைச்சேவையை’ நிறுத்திடாதீங்க.
இந்தப் படம் வேண்ணா குடும்பத்தோட
அம்மா… அக்கா… அண்ணி… தங்கை…ன்னு
பாக்கமுடியாத படமா இருக்கலாம்…

ஆனா… நீங்க இந்த ஒலகத்துக்கே பொதுவானவர்.
அதுனால… “GIRLS”ன்னு ஒரு படம் எடுங்க்…
அதை அப்பா… அண்னன்… தம்பி… பாக்கமுடியாத மாதிரி எடுத்து
ஆணாதிக்கத்துக்கு ‘மரண அடி’ குடுங்க…

நீங்க ஒரு K.K.வாகவும் வசனகர்த்தா ஒரு M.K.ஆகவும் இருந்தா என்ன…?
படம் பாக்கறவங்க எப்பவுமே ஒரு L.K. தான் புருஞ்சுதா?

அந்தப் படமும் நம்ம அம்மாக்கள் மாருல
எவனோ கைய வெச்சுகிட்டு இருந்தாலும் நாம ரசிக்கிற மாதிரி எடுங்க.

நம்ம சம்சாரங்களும் ரங்கநாதன் தெருவுல நடந்து போறப்போ
மத்தவனுக ஒரசர மாதிரி எடுங்க.
(உங்க Language லயே சொன்னா சாணை புடிக்கற மாதிரி…)

நம்ம தங்கச்சியா இருந்தாலும் Dating வேணும்ன்னு துடிக்கறப்போ
டெலிகிராமுலயாவது மணியார்டர் பண்ணி
அவ ‘சேவை’ தொடர்வதற்கு ஊக்குவிக்கற மாதிரி படம் எடுங்க…

அஞ்சு பொம்பளைக ஒரு ஆம்பளையக் கூட்டீட்டு வந்து
கட்டில் சத்தம் எழுப்பற மாதிரி…முக்கற மாதிரி..படம் எடுத்துத் தள்ளுங்க.

‘பாய்ஸ்’ படத்துக்கே 23 கோடி செலவு பண்ணி
தலைல துண்டு போட்டுக்க ஒரு தயாரிப்பாளர் கெடச்ச மாதிரி….
GIRLS படத்துக்கும் ஒரு இளிச்சவாயன் கெடைக்காமலா போவான்….
செய்வீங்களா ஷ்ஷ்ஷ்ஷ்ஷங்கர்….?

செய்வீங்க நீங்க…
எங்களுக்குத் தெரியும்…
ஏன்னா நீங்க ஒரு ‘ஜென்டில்மேன்’.

மனிதனையும் , மிருகத்தையும் பிரிச்சுக் காட்டறதே
அந்த ஆறாவது அறிவு ஒண்ணுதான்.
அது இல்லைன்னா…
தெருவுல இழுத்துக்கிட்டு சுத்தற நாயுக்கும்
நம்முளுக்கும் வித்தியாசம் இல்லாமப் போயிரும்.
ஆனா இப்ப நீங்க எங்கள மறுபடியும் மிருக வாழ்க்கைக்குத் தள்ளுறீங்க.
உங்களோட இந்த மனோவியாதிக்கான மருத்துவம் பாக்கறதுதான்
தமிழ் சமூகம் பண்ணியாக வேண்டிய மொதல் வேல.
அதுக்காக தெருத் தெருவா கையேந்தி வசூலிச்சாவது
மருத்துவம் பாக்க வேண்டீது எங்களோட பொறுப்பு.
ஏன்னா…உங்கள மாதிரி இளைஞன் வக்கிரம் புடுச்சு வீணாப் போறத விரும்பல நாங்க.

நீங்க சரி..
ஆனா எல்லாத்தையுமே “ஏன்…எதற்கு…எப்படி…?”ன்னு ஆராய்ச்சி பண்ற…
‘புனிதமான’ கலாச்சாரப் பின்னணில இருந்து வந்ததா நம்பிக்கிட்டிருக்கிற…
ஜப்பானியப் பாரம்பர்யத்திலேயே சம்பந்தம் பண்ணிக்கிட்ட…
வயசு எழுபதைக் கடந்த விஞ்ஞான வெண்ணையும்
ஏன் இப்படி சிந்திக்குதுங்கிறதுதான் யோசிக்க வேண்டிய விசயம்.

போதாக்கொறைக்கு இந்தப் ‘புரட்சிப்’ படத்தப் பத்தி
ஏதோ ஒரு டீ.வி.ல
நீங்களும் – மதனும் – சுஜாதாவும் மாத்தி மாத்தி
நெஞ்ச நக்கீட்டதப் பாத்ததும் புல்லரிச்சுப் போச்சு.

என்ன பெருமையடா ஏமாளி…?ன்னா
தவுட்டுப் பெருமையடா கோமாளி…ன்னானாம் ஒருத்தன்.
அந்த மாதிரி வெளக்குமாத்துக்குப் பட்டுக் குஞ்சம் வெச்சாப்பல
அந்த மதன் ஒங்களோடத ஓகோ…ஆகோ..ன்னு புகழறதக் கேட்டு
உங்களுக்கே பகீர்ன்னுதான் இருந்திருக்கும்.

“ஷங்கர் ஆபீசுக்குப் போன் பண்ணினோம்…
ஷங்கரே பேசுனாரு…”ங்குது அது.

ஷங்கர் ஆபீசுக்குப் போன் பண்ணுனா
ஷங்கர் பேசாம பின்ன அப்துல் கலாமா பேசுவாரு…?

கேக்கறவன் கேணப்பயல்ன்னா
பன்னி கூட பிளைமவுத் ஓட்டும்பாங்க இந்த மாதிரி ஆளுங்க.

எது எப்படியோ….
ஷ்ஷ்ஷ்ஷ்ஷங்கரு – சுஜாதா – மதன் வகையறாக்களுக்கு ஒரு சின்ன அப்பீலு:
பெரிய்ய்ய்ய்ய்ய பெரிய்ய்ய்ய்ய்ய்ய படிப்பெல்லாம் படிச்சவுங்க நீங்க.
நான் வெறும் தற்குறி.

இருந்தாலும் சொல்லணும்ன்னு தோணுச்சு…சொல்லீர்றேன்….

கோவிச்சுக்காதீங்க….

உங்குளுக்கெல்லாம் கண்ணாலம் ஆயிடுச்சுன்னு தெரியும்.

ஆனா….

குழந்தை குட்டிக…பேரன் பேத்தீக…இருக்கான்னு தெரியாது.

அப்படித் தப்பித் தவறி இருந்தா…
நான் சொல்றத ஒண்ணே ஒண்ணக் கேட்டுக்கங்க….

ஏன்னா…ஒங்க படத்துலயே சொல்ற மாதிரி….

M -T.V….
F – T.V…..ன்னு வந்து காலம் ரொம்பக் கெட்டுக் கெடக்குது…
அதுனால…
அதுக எல்லாம் பெருசாகி பள்ளிக்கூடம் போறப்ப…..
புஸ்தகம் வாங்கிக் குடுத்துடுவீங்களோ….இல்லையோ….

ஆனா….

மறக்காம….

நிரோத் வாங்கிக் குடுத்துடுங்க.

அவுங்குளுக்கு மட்டுமில்ல….
உங்க படத்தப் பாக்க வர்றவங்களுக்கும் சேர்த்துத்தான்.

அது படம் பார்க்க வந்தவங்களுக்கு ஒரு ‘பாதுகாப்பாவும்’ இருக்கும்….
சனத்தொகை கட்டுப்பாட்டுக்கு கெவுர்மெண்டுக்கு ஒதவுன மாதிரியும் இருக்கும்….

எப்புடி நம்ம ஐடியா…?

வேண்டுகோளுடன்,
பாமரன்.

நன்றி: தினமலர்                             05.10.2003

டிக்கிலோனா இந்தியன் ஷ்ஷ்ஷ்ஷ்ஷ்ஷ்ஷங்கருக்கு….!

கும்புட்டுக்கறனுங்கோ…

ஊட்ல எல்லாரும் செளக்கியம்களா…?

நமைச்சல் புடிச்ச நம்ம கைக்கு கொஞ்ச நாளா வேலையே இல்லாம இருந்துச்சுங்க…
ஆனா அரிசி தின்ன வாயும்…..
ஊர் மேயப் போன ….ம்
சும்மா இருக்காதுன்னு சொல்லுவாங்க நம்ம ஊர்ல.
ஏதோ உங்கள மாதிரி நாலு ‘நல்ல’ மனுசனுக இருக்கறதுனாலதான்
நம்ம ‘பொழப்பு’ ஓடுதுங்க.
உங்களொட மொதல் படத்தப் பார்த்ததுல இருந்தே
எப்படியாவது உங்கள ‘பலமாப்’ பாராட்டணும்ன்னு
தவியாத் தவிச்சுக்கிட்டு இருந்தேனுங்க…
ஆனா இப்பத்தான் அதுக்கு வசமா வேல வந்திருக்கு.
சமீபத்துல உங்க சமாச்சாரம் ஒண்ணு
சினிமாவா வந்திருக்குதுன்னு கேள்விப்பட்டதும் தலகால் புரியல.

கந்தசாமி! போலாமாப்பா படத்துக்கு…?ன்னேன்.

“என்ன படத்துக்கு…?”ன்னான் கலாரசனையத்த கந்தசாமி.

“பாய்ஸ்…”ன்னேன்

“எனக்கு இங்கிலீசு எல்லாம் புரியாது…
வேற ஏதாவது தமிழ் படத்துக்குப் போலாம்…”கிறான் மரமண்டை.

யோய் கந்தா… ஜெண்டில்மேன்… ஜீன்ஸ்சு… பாய்சு…ன்னு
இங்கிலீசுல பேர் வெச்சாலும் நம்ம ஷ்ஷ்ஷ்ஷ்ஷங்கரு ஒரு சுத்தத் தமிழரப்பா…ன்னேன்.

“ஆமா வேலிக்கு ஓணான் சாட்சி…”ன்னு வாயுக்குள்ளயே மொணங்கறான் கந்தசாமி.

சினிமாவ சினிமாவா பார்க்கத் தெரியாத சீரழிஞ்ச சென்மங்கள்ல அவனும் ஒருத்தன்.

ஏம்ப்பா கந்தா!…
இந்த நாட்டுல உள்ள வேலை இல்லாத் திண்டாட்டத்தை
எப்படி அப்பட்டமா தோலுறுச்சு காமிச்சிருக்காரு
நம்ம ஷ்ஷ்ஷங்கரு ஜெண்டில்மேனுல…
அவரப் போயி ஏப்பா இப்படி கரிச்சுக் கொட்டறே…ன்னேன்

“எது… அர்த்த ராத்திரில கம்பி போட்டு நெம்பறதும்…
பகல்ல பணியாரம் விக்கறதுமா…
ஒண்ண எடுத்து உட்டாரே அதுவா…”ன்னு சொல்லீட்டு இளிக்கிறான் கந்தன்.

எனக்கு இவன்கிட்டப் புடிக்காதது இந்த இளிப்பு ஒண்ணுதான்.

கலாரசனைத்தவனே…! அதுல அர்ஜுன் விக்கறது பணியாரமில்ல அப்பளம்…ன்னேன்.

“ஏதோ ஒரு கருமம்..
நாட்டுல உள்ள பிற்படுத்தப்பட்டவங்க…
தலித்துக…
பழங்குடியினரு…ன்னு எல்லாத்துக்கும்
சீட் வாங்கிக் குடுத்துட்டாரு உங்க ஷ்ஷ்ஷங்கரு…
மீதி இருந்தது அந்த அய்யிருப் பையன் ஒருத்தந்தான்…
அவனுக்கு சீட்டுக் கெடைக்கலியேன்னு சொல்லி
அழுது பொறண்டு எடுத்த படத்தத்தான சொல்றே…?”ங்கிறான் கந்தசாமி

ச்சே… எதப்பாரு எகத்தாளம்தான் உனக்கு…ன்னேன்

“யோவ் சங்கரதாசா!
என்னக் கேட்டா… உங்க ஷ்ஷ்ஷங்கரோட ‘தெறமை’க்கு
தமிழ்நாட்டோட அமைச்சராகவே ஆக்கீருக்கணும் தெரியுமா…?”ன்னான் திடீர்ன்னு.

இதென்னடாது…
உத்தரப்பிரதேச எம்.எல்.ஏ. மாதிரி
திடீர்ன்னு கட்சிமாறி கோல் போடறானேன்னு நிமிர்ந்து பார்த்தா…

“அமாம்… வெளையாட்டுத்துறை அமைச்சரா…”ன்னு சொல்லீட்டு மறுபடியும் இளிக்கறான்.

எரிச்சல் வந்தாலும் அடக்கிக்கிட்டே  “எதுனால சொல்றே…?”ன்னேன்.

“பின்னே என்ன…
பழந்தமிழர் வெளயாட்டுக்களான பட்டம் உடறது…
பம்பரம் சுத்தறது…
கபடி ஆடறது… எல்லாம் அழிஞ்சு போச்சேங்கற
கவலைல ‘டிக்கிலோனா’வையும் ‘கப்ளிங்கை’யும் தமிழகத்துக்குக்கே
அறிமுகப்படுத்துன மகராசனாச்சே உங்க ஷ்ஷ்ஷங்கர்…
அதுதான் சொன்னேன்…”ங்கறான் கலாரசனையத்த கந்தசாமி.

அடச்சே… இதுக்குத்தான்யா உங்கிட்ட பேசறதேயில்ல…
நம்ம தமிழ் சினிமாவ இந்தியத் தரத்துக்கு…
அவ்வளவு ஏன் உலகத் தரத்துக்கே கம்பியூட்டரு… கிராபிக்ஸுன்னு
தூக்கி நிறுத்தற எங்க ஆளத் திட்ட எப்பிடிய்யா உனக்கு மனசு வருது…?ன்னேன்.

“அதுவா வருது…”ங்கறான் கந்தசாமி

பேசப் பேச வந்து சேர்ந்தான் ‘அறிவொளி அப்பாசு’.

இவனும் அவன் கேசுதான்…
நாம ஆனைக்கு அர்ரம்ன்னா…
இவனுக குதிரைக்கு குர்ரம்… பானுக ரெண்டுபேரும்.
நல்ல வேளையா ஒரே ஒரைக்குள்ள மூணு பிச்சுவா இருக்கக்கூடாதுங்கிற
‘பொன்மொழி’ அந்த நேரம் பார்த்து ஞாபகத்துக்கு வர…
சரி பேச்சோட ரூட்டையே மாத்தீரலாம்ன்னுட்டு….

வா… அப்பாசு! வேலையெல்லாம் எப்புடிப் போகுதூ…?ன்னேன்

“மொதல்ல வேலை வாங்கிக் குடு…
அப்புறம் சொல்றேன் அது எப்படிப்போகுதூன்னு…” சலிப்போட பேசறான்.

ஏன் உனக்கெல்லாம் கோட்டா கெடையாதா…?ன்னேன்.

பாத்தியா உன் ஷ்ஷ்ஷங்கரோட புத்தியக் காட்டுறயே…
கோட்டாவெல்லாம் கெட்டியாத்தான் இருக்கு…
ஆனா கெவுர்மெண்டுலதான் வேலையே கிடையாது…
எங்க பாரு லஞ்சம்… லாவண்யம்…”ன்னு மொணக மொணக
எனக்கு சட்டுன்னு உங்க ஞாபகம்தான் வந்துச்சு.

அட… அதப்பத்திதான் எங்க ஆளு
ஏற்கெனவே ‘இந்தியன்’ன்னு எடுத்திருக்காறே… பாக்கலியா…?ன்னு
சொல்லீட்டு வாய மூடறேன்… ரெண்டு பேரும் நக்கலா சிரிக்கிறானுக.

அப்பத்தான் நான் வாய உட்டு வம்புல மாட்டுன விசயம் புரிசுச்சு…
அவனுக நம்மள பொறி வெச்சுப் புடிக்கத்தான்
போட்டு வாங்கீருக்கானுக…ன்னு தெரிஞ்சதும் வெலவெலத்துப் போச்சு.

“எந்த இந்தியன்…?
மச்சம் பாக்க வந்த இந்தியனா…?
இல்ல அக்கடான்னு அவுங்க உடை போட்டா…
துக்கடான்னு நீங்க எடை போட்டா தடாவுல தள்ளற இந்தியனா?”ங்கறானுக கோரசா ரெண்டு பேரும்.

யோவ் கேணத்தனமா பேசாதீங்க…
அதுல லஞ்சத்தப் பத்தி பேசலியா எங்க ஆளு…?
சும்மா எதுக்கெடுத்தாலும் குத்தம் சொல்ற
வேலைய மொதல்ல உடுங்க… புரிஞ்சுதா…?ன்னு சொல்ல சொல்ல…

“போய்யா அரைலூசு…
அந்தப் படம் பார்த்த எவனும் கதாநாயகி தொடையையும்…
கமலகாசன் தொடையையும்தான் பார்த்தான்.
சுண்டல் விக்கறவன் கிட்ட பத்து ரூவா புடிங்கித் திங்கற போலீசத்தட்டிக் கேக்கறவன் பேரு இந்தியனாம்…

“போபர்சுல அடிச்சவன்…
தெகல்காவுல சுட்டவன்னு பெரிய பெரிய பெருச்சாளிகளைப் பத்திப் பேச துப்பில்லாம…
டிராபிக் போலீசு… பொட்டிக்கடைக்காரருக கிட்டயெல்லாம்
‘வர்மக்கலையக்’ காட்டறதுக்கு இந்த வெண்னை வெட்டி சிப்பாயு தேவையில்லை புரிஞ்சுதா…?
பத்து நிமிசம் தொடை….
பத்து நிமிசம் படை…ன்னு காட்டுறத
லேகியம் விக்கறவன்கூட செய்வான் ஞாபகம் வெச்சுக்கோ….”ன்னு
கடுப்பாப் பேசறானுக கந்தசாமியும் அறிவொளியும்.

எனக்கு எரிச்சல் எரிச்சலா  வந்துச்சு.
என்ன இருந்தாலும் உங்க தேசபக்திய
மச்சம் பாக்கற விசயத்துல வெச்சுக் கவுத்துட்டானுகளே
இந்தக் கபோதிக…ன்னு நெனைக்கறப்போ அழுகாச்சி அழுகாச்சியா வந்துருச்சு.
கன்னித்தீவு கதையே புரியாதவனுககிட்டப் போயி
கம்ப்யூட்டர் கிராபிக்சைப் பத்தி பேசுனது
நம்ம தப்புதான்னு நெனச்சுக்கிட்டே கெளம்ப எந்திரிச்சேன்.

“யோவ்…எங்க நைசா கம்பி நீட்டறே…?
உக்காரு பேசுவோம்…பத்தாததுக்கு…
அதுல உங்காளு சுதத்ந்திரப் போராட்ட வரலாற்றைச்
சொல்றேன்னுட்டு…
‘வெள்ளக்காரன் தமிழ் பொம்பளைகள கற்பழிக்க வந்தான்…
அப்படி வந்தப்போ எல்லாரும் தண்ணீல குதிச்சு செத்துப் போயிட்டாங்க’ன்னு
இதுவரைக்கும் எதுலயுமே இல்லாதத…
யாருமே எழுதாதத…’வரலாறு’ன்னு சொல்லி
உடான்ஸ் எடுத்து உடறாரே உங்காளு..
எனக்குத் தெரிஞ்ச கதையெல்லாம்…
வெள்ளக்காரன் யாரும் இந்தியப் பொண்ணுகள
கூட்டம் கூட்டமா கற்பழிக்க வர்ல…
ஆனா இந்தியன் ஒருத்தன் வெள்ளைக்காரி ஒருத்திய
தட்டீட்டு போயிரக்கூடாதேன்னு
சம்சாரத்தக் கூட்டீட்டு ஓடுனான் மெளண்ட்பேட்டன்…ன்னு
கேள்விப்பட்டிருக்கேன்…”ன்னு சொல்லீட்டு வழக்கம் போல
இளிக்கிறான் கலாரசனையத்த கந்தசாமி.

“அது சரி…உங்காளு இன்னொரு படம் எடுத்தாரே….
கேமராமேன்ல இருந்து லைட்பாய் வரைக்கும் டபுள் ஆக்ட்டுன்னு…
அது என்ன படம்..?”ன்னு கேட்டான் கந்தன்.

மெதுவா ….’ஜீன்ஸ்’சு…ன்னேன்.

“அதுல ஏதும் புர்ர்ர்ர்ச்சி பண்ணுலயா உங்காளு…?”ன்னு
நக்கலாக் கேக்கறான் அறிவொளி அப்பாசு.

“அட …அந்த விசயம் உனக்குத் தெரியாதா…?
ஒரு ஆள இவுங்க தலைவர் சங்கரு லட்சாதிபதியாவே ஆக்கீட்டாரு…
அது தெரியாதா உனக்கு…?”ங்குறான் நம்ம கந்தன்.

“யாரை…?”ன்னான் சந்தேகத்தோட அப்பாசு.

“வேற யார்…?
கோடீசுவரனா இருந்த அந்தப் படத்தோட தயாரிப்பாளரத்தான்….”ன்னு
சொல்லீட்டு விளுந்து விளுந்து சிரிக்கிறானுக ரெண்டு அரைவேக்காடுகளும்.

சும்மா நிறுத்துங்கப்பா…
இந்த மாதிரி ரெட்டைக் கொழந்தைக சப்ஜெக்ட்ட
எம்.ஜி.ஆரோட நீரும் நெருப்பும்ல இருந்து
ஜாக்கிசானோட டுவின் பிரதர்ஸ் வரைக்கும் எத்தன பார்த்தாச்சு…
ஆனா அதுல எல்லாம் காட்டுனத விட வித்தியாசமா காட்டீருந்தாரு
எங்க ஷ்ஷ்ஷங்கரூ…அதெல்லாம் எப்படிப் புரியும் உங்க மர மண்டைக்கு…?ன்னேன்.

“வித்தியாசம் உனக்குப் புருஞ்சுது சரி…
ஆனா நம்ம பாட்டு பொஸ்தகம் அடிச்ச பளனிச்சாமிக்குப் புரியணுமே…”ன்னு
இளுத்தான் கலாரசனையத்தவன்.

இதென்னடா புதுசா புதிர் போடறானேன்னுட்டு…
அந்தப் படம் நம்ம பாட்டு புஸ்தகப் பளனிச்சாமிக்கு ஏன் புரியலை….?ன்னேன்.

“பின்ன…அதுல நடிச்ச பிரசாந்த்தும் டபுள் ஆக்ட்டு….
அதுல நடிச்ச ஐஸ்வர்யாராயும் டபுள் ஆக்ட்டு….
அதுல நடிச்ச நாசரும் டபுள் ஆக்ட்டு….ன்னு
கத கேட்டுக் கொளம்பிப் போயி…..
‘சல சல சல ரெட்டைக்கிளவி
கல கல கல ரெட்டைக்கிளவி’ன்னு போடறதுக்கு  பதிலா…..
அதுல நடிச்ச லட்சுமியும் டபுள் ஆக்ட்டுதானோன்னு நெனச்சுக்கிட்டு….
“ரெட்டைக்கிழவி”ன்னு போட்டுட்டான் நம்ம பளனிச்சாமி….”ன்னு சொல்லீட்டு
இளிக்கிறானுக ரெண்டு பேரும்.

அதுசரி இதெல்லாம் கெடக்கட்டும் ..
எங்க ஆளோட முதல்வன் எப்படி…?
அதையாவது ஒத்துக்குவீங்களா…?ன்னேன்.
ஆனா அதுக்கும் அவனுக அசந்தர்ற ஆளாத் தெரியல.

“சாரி…
நாங்க அத்துமீறி தெலுங்குப் படத்தையெல்லாம்
விமர்சிக்கறதில்லை…”கிறாங்க பண்ணாடைக.

அதக் கேட்டதும் கோபம் தலைக்கேறீடுச்சு எனக்கு.

சும்மா நிறுத்துங்கப்பா ரெண்டு பேரும்.
இப்ப ரிலீஸ் ஆகியிருக்கு பாரு எங்காளோட ‘பாய்ஸ்’
அதப் பாத்துட்டுப் பேசுங்க…
இந்த நாட்டோட வேலையில்லாத் திண்டாட்டம்….
வறுமை…
லஞ்சம்….
இதையெல்லாம் மத்ததுல காட்டுனத விட
இதுல தோலுரிச்சுக் காட்டீருப்பாரு எங்காளு….
பாத்துட்டுப் பேசுங்க ரெண்டு பேரும்…ன்னு சொல்லீட்டு எரிச்சலோட ஊட்டுக்குக் கெளம்பீட்டேன்.
(……மிகுதி “மொத்தமும்” நாளை…)
 

அச்சம் என்பது தமிழன் உடைமையடா

திரைகடலோடியும் தர்ம அடி வாங்கும் தமிழனுக்கு!
இந்தக் கடுதாசிய எழுதற இந்த நேரத்துல
நீ எந்த நாட்டுல…
எந்த ஊர்ல…
எந்த வீதில…
எவன்கிட்ட ஒதக்கு மேல ஒதை வாங்கீட்டு இருக்கியோன்னு ரொம்பக் கவலையா இருக்கு.

திரைகடலோடியும் திரவியம் தேடூன்னு உன்ன அனுப்புனா…
போன பக்கமெல்லாம் கண்ட கண்ட கழுதைககிட்டயெல்லாம்
தர்ம அடி வாங்கறதே உன் பொழப்பாய் போச்சு.

காலைல பேப்பர் படிச்சதுல இருந்து
மனசே சரியில்லேன்னு சத்தமில்லாம…
அப்படியே ஆனந்த் ஒயின்ஸ் பக்கம் நைசா ஒதுங்குனா…
அப்பப் பாத்து வர்றான் நம்ம அறிவொளி அப்பாசு.
அதுவும்… ‘அச்சம் என்பது மடமையடா அஞ்சாமை திராவிடர் உடமையடா…’ன்னு பாடீட்டு.

என்ன அப்பாசு… நேரங்காலந்தெரியாம பாடீட்டு வர்றே..ன்னேன்.
‘ஏன்.. இப்ப என்ன ஆகிப்போச்சுன்னு
நீ இப்படி தண்ணீரும் தள்ளாட்டமுமா இருக்கே…?’ன்னான் அப்பாசு.

அட… சந்தன வீரப்பன் கன்னட நடிகர் ராஜ்குமாரக் கடத்தீட்டுப் போயிட்டாருப்பா…
அந்தாளக் கடத்துனதால பெங்ளூர்லயும் மைசூர்லயும்
நம்ம தமிழர்கள ஊடுகட்டி அடிக்கறாங்களாமா கன்னடர்க..
உனக்குத் தெரியாதா…?ன்னேன்.

‘அதுக்கெதுக்கு நம்மாளுகள அடிக்கறாங்க…
வீரப்பனென்ன ராஜ்குமாரக் கடத்தலாமா..
வேண்டாமான்னு தமிழ்நாட்டுல கருத்துக்கணிப்பு நடத்தீட்டு
கடத்துன மாதிரி இவுங்க நம்மாளுகள அடிக்கறதுல
என்ன நியாயம்?’ங்கறான் நம்ம அறிவொளி அப்பாசு.

அப்புறம் எதுக்கு..’அச்சம் என்பது மடமையடா’ன்னு பாடறே…
அந்தப் பாட்டையே இனிமே..
‘தமிழனுக்கு அச்சம் என்பது உடைமையடா…
அஞ்சாமை மத்தவன் கடமையடா…’ன்னு பாடு…ன்னேன்.

“என்ன இருந்தாலும் ஒரு இந்தியன் இன்னொரு சக இந்தியன குத்தம் சொல்றது நல்லாவா இருக்கு?”ன்னான்

“இதுக்கொண்ணும் கொறச்சலில்லை… இந்த இந்தியன்… செவ்விந்தியன்கறதெல்லாம் ஆகஸ்ட் 15க்கும், ஜனவரி 26க்கும் மட்டும்தான் செல்லுபடியாகும். மத்த நாளெல்லாம் நம்ம

தமிழனுக “பம்பாய் இந்தியன்” கிட்டயோ….”கர்நாடக இந்தியன்” கிட்டயோ…. தர்ம அடி வாங்க வேண்டீதுதான். “காவிரில 205 டி.எம்.சி. தண்ணி உடு”ன்னு உகாண்டாக்காரனா

சொன்னான்?.இந்தியர்களால்-இந்தியர்களுக்காக-இந்தியரே உருவாக்கிய நடுவர் மன்ற நீதிபதி
“உடு”ன்னு சொன்னப்பவே தேடித் தேடி ஒதைச்சான் தமிழர்கள.இதுல நீ வேற ஒடிஞ்சதுகளுக்கு ஒத்தாசையா வர்றே… இத எங்க போயி முட்டிக்க?. இங்க பாரு அப்பாசு…. உன்ன மாதிரி நம்மால யானைக்கெல்லாம் கோமணம் கட்ட முடியாது…..ஏதோ நம்மளால முடிஞ்சது….. எலிக்கோ…. பூனைக்கோ……கட்டலாம்.நீ வேணும்னா பீகார்ல கல்லொடைக்கறவனுக்காக கண்ணிர் உட்டுக் கவிதை எழுது. நான் வரல இந்த இந்தியன் வெளையாட்டுக்கு…. வா.. அப்படியே ஆளுக்கு நாலு இட்லிய உள்ல தள்ளீட்டு வருவோம்’ன்னு கடையப் பாத்து நடையக் கட்டுனோம்.

இட்லிக் கடைல செமக்கூட்டம்.
‘ஆளுக எந்திரிக்கற வரைக்கும் இதைப் படிச்சிட்டு இருங்க’ன்னு
பேப்பரத் தூக்கிப் போட்டாரு நாயரு.

அப்பாசு… அப்படியே அதுல ‘பெரியார்’ ரிசல்ட்
போட்டிருக்கா பாத்துச் சொல்றா…ன்னேன்.

‘பெரியாரப் பத்தி எந்தச் சமாச்சாரமும் இன்னைக்கு வர்லயே…’ன்னான்

அட நான் அந்தப் பெரியாரச் சொல்லலப்பா…
பெரியார் லாட்டரிச் சீட்டுல நம்ம நம்பர் வந்துருக்கான்னு
பாத்துச் சொல்லூன்னு சொன்னா…நீ வேற…

“அடப்பாவி… ‘ஒ€ழச்சுச் சாப்புடுங்கடா முட்டாப்பசங்களா’ன்னு
வாழ்நாள் பூராவும் தொண்ட கிழியக் கத்துன
பெரியார் பேராலயே லாட்டரிச் சீட்டா…
ஒலகம் உருப்பட்டாப்லதான்.
நாட்டுல பல பேரு கண்ணு தெரியலேயே…
நாலு நல்ல சமாச்சாரங்களப் பாக்க முடியலியே’ன்னு
மனசுக்குள்ள குமுறிக்கிட்டு இருக்கான்…
நீ என்னடான்னா இருட்டுல எரும மாட்டைத் தேடுன கதையா…நம்பரத் தடவுறியே…

இதப்பாத்தியா…
சிங்களன் குண்டுக்கு தப்பிச்சு படகேறி வந்த 21 தமிழ் அகதிகள
கடல்லயே தள்ளி கொன்னு போட்டாங்கய்யா…”ன்னு
பேப்பர நீட்டுறான் அறிவொளி அப்பாசு.

” ‘வந்தாரை வாழவைக்கும் தமிழகம்’ன்னு
நம்பி வந்தாங்க.
ஆனா… இங்க வந்தாரையும் வாழ வைக்கல…
வாழ்ந்தோரையும் நிம்மதியா விட்டு வைக்கல…”

ரொம்ப உணர்ச்சிவசப்படாதே அப்பாசு.
ஆயிரம் பிரச்சனைக எடைல வந்தாலும்
தொப்புள் கொடி உறவு உட்டா போகும்?
உனக்கு தான் தெரியுமில்ல…நம்மாளுக புத்தி…
புதுப்பிரச்சனை ஒண்ணு கெடச்சுதுன்னா
பழச அப்படியே அம்போன்னு உட்ருவாங்கன்னு…
இதுக்கு போயி வருத்தப்படறியே….
எனக்கு கொஞ்சம் வேல இருக்கு.
அப்படியே வீட்டு வரைக்கும் தலையக் காட்டீடு வந்தர்றேன்…னு நகர்ந்தேன்.

“ஊடெல்லாம் சுண்னாம்பு அடிக்கணும்…
ஊட்டை அடைச்சுக்கிட்டு இருக்குற ஒன்னோட புஸ்தகம்…
பேப்பரெல்லாம் ஓரங்கட்டிவையு”ன்னா பொண்டாட்டி.
மேயற மாட்டை நக்கற மாடு கெடுத்ததுங்கற பேர் வரவேண்டாமேன்னு…
மூல மூலைக்கு எறைஞ்சு கெடந்ததை
எல்லாம் தூசு தட்டி எடுத்துக் கட்டி வைக்க ஆரம்பிச்சேன்.

கால் வாசிப் புஸ்தகம் கரையான் அரிச்சு…
பாதி மழைல நனஞ்சுன்னு கெடந்ததச் சுத்தம்
பண்றதுக்குள்ள தும்மல் வேற…
பழைய பேப்பரக் கட்டிக் கடாசீறலாம்னு பார்த்தா…

அதுல…

‘பம்பாயில் தமிழர் மீது கொலை வெறித் தாக்குதல்!’
“சிவசேனா வெறியாட்டம்”
“துடிக்கத் துடிக்கக் கொன்றனர்.”
“இரண்டாயிரம் தமிழர்கள் ரயிலில் சென்னை வருகை…”ன்னு பக்கம் பக்கமா செய்திகள்.

அடச்சே…
யாதும் ஊரே யாவரும் கேளீர்ன்னு பாடுன
எங்க கவிஞர் இன்னேரம் இருந்திருந்தார்ன்னா…
மனசு நொந்தே செத்திருப்பாரு.
மத்தவங்களுக்கெல்லாம் தமிழ்நாடு தெறந்த வீடு…
ஆனா..நம்மாளுகளுக்கு மட்டும்தான்
நிம்மதியாகத் தங்க ஒரு கூரை கிடையாது.
இதையெல்லாம் படிச்சுகிட்டு இருந்தா
ஒரு மாதிரி ஆயிரும்னு கட்டி வெச்சுட்டு…
அப்பாசப் பார்க்க நடையக் கட்டினேன்.

அறிவொளி அப்பாசு குடுத்த டீயக் குடிச்சுகிட்டே….
ஏன் அப்பாஸ் தமிழனுக்கு மட்டும் இவ்வளவு சிக்கல்?ன்னேன்.

“அட நீ வேற இப்ப யார் தமிழன்கறதுலயே பலசிக்கல் இருக்கு.
எங்காளுகள எடுத்துக்கோ…
அதுல சில பேரு தமிழன்னு சொன்னா
அது வேற யாரோன்னு நெனச்சுகிட்டு இருக்கான்.
என்னவோ இவுங்கெல்லாம் அரேபிய ஷேக்கோட சித்தப்பா பசங்கன்னு
நெனச்சுக்கிட்டு இருக்கானுக…

மார்க்கம்தான் வேறயே தவிர
இனம்னா அவனும் தமிழந்தான்னு புரிய வைக்கறதுக்குள்ள
எங்க ஆத்தாகிட்ட குடிச்ச பாலெல்லாம் வெளீல வந்துடும் போலிருக்கு.

சுருக்கமாச் சொன்னா…

இஸ்லாம் எங்க வழி
தமிழ் எங்கள் மொழி.

ஆனா…
எங்காளுகள்லயே சிலருக்கு இன்னமும்
‘மதத்துக்கும்-இனத்துக்குமே வித்தியாசம் தெரியாமத்தான் இருக்கு.”

அட நீ ஒண்ணு… அப்பாசு…
நம்ம தமிழ்நாட்டோட முதல்வரே
செக்கோஸ்லேவியா பாணி விடுதலை பத்திப் பேசுனப்போ…
“ஈழத்துல தமிழ் மாணவர்கள் – முஸ்லிம் மாணவர்கள் பழிவாங்கப்பட்டனர்”ன்னு பேசுறாரு…
இத எங்கபோயி முட்டிக்க…?
வாஜ்பாயுக்குப் புரியணும்னா வேண்ணா…
‘இந்து மாணவர்கள்’ன்னு சொல்லீட்டுப் போயிருக்கலாம்.
ஆனா ‘தமிழ் மாணவர்கள்’ன்னு சொன்னது எந்த விதத்திலும் சரியில்லே

இஸ்லாமியர்களும் , கிறிஸ்தவர்களும்
தமிழர்கள் இல்லாம ஐரோப்பியர்களா…?
இதுனாலதான் அங்க உள்ளவர்கள் அனைவரையும்
‘தமிழ் பேசும் மக்கள்’ன்னு ஒரே வார்த்தைல சொல்றாங்க…புரிஞ்சுதா?
அதுசரி… தமிழன்  இங்க மட்டும்தான் அடிபட்டானா…
இல்ல வேற எங்காவது உண்டா அப்பாசு?ன்னு கேட்டேன்.

“ஏன் இல்லாம…நாற்பது ஐம்பது வருசம் முன்னாடியே
பர்மாவுல ஒதை வாங்குனாங்க…
ரங்கூன்ல இருந்து கூட்டம் கூட்டமா வந்து சேர்ந்தாங்க நம்மாளுக.
ஜெர்மனிய எடுத்துக்க…
இப்பவும் நியோ நாஜிக்கள் தமிழனக் கண்டாலே
பொறட்டிப் பொறட்டி அடிக்கறானுக.

மொத்தத்துல…
உலகம் முழுக்க உதைபட்ட ஒரே இனம் எங்க இனம்தான்னு
நாம ‘நெஞ்ச நிமித்தி’ சொல்லலாம்?
சரி… வா… அப்படியே ஒரு தம்மடிச்சுட்டு வர்லாம்…”னு
பொட்டிக்கடையப் பாத்து நடக்க ஆரம்பிச்சிட்டான் நம்ம அப்பாசு.

சரி… இந்த சர்வதேசத் தமிழன் சமாச்சாரமெல்லாம் கிடக்கட்டும்…
நம்ம லோக்கல் தமிழன் எப்படி இருக்கான்…?
இந்த நிலமையே நீடிக்குமா…
இல்ல இங்கயும் உளுகுமா ஒதை…
தேச அளவுல கெடைக்கற அதே’மொதல் மரியாதை’ இங்கயும் கெடைக்குமா…
அதச் சொல்லு நீ மொதல்ல…

“விழுந்தாலும் ஆச்சர்யப்படறதுக்கு இல்லை.
ஏன்னா…’தமிழ்நாட்டுல தமிழனே மைனாரிட்டி…
அதுனால தமிழ் வழிபாடு கூடாது’ன்னு ஒரு ஆளு புள்ளி விவரமா
ஒரு இங்கிலீஷ் பத்திரிகைல எழுதீருந்தானே அத நீ பாக்குலியா?”ங்கறான் அப்பாசு.

அது கெடக்கட்டும்…நீ மத்த விசயங்களச் சொல்லூன்னேன்….

“அதையெல்லாம் நீ என்னக் கேக்கறத விட…
அந்த மறத்தமிழனையே கேளு…நம்மள ஆள உடு…”ன்னு கெளம்பீட்டான்.

தன்னிகரில்லாத் தமிழனே…!

என்னத்தச் சொல்லி என்னத்தப் பண்ண…
அந்த காலத்துல இந்த நாட்டோட சுதந்திரத்துக்கே
போராடுன வ.உ.சி.யப் பத்தி படம் எடுத்தாக்கூட
‘கப்பலோட்டிய தமிழன்’ன்னு எடுத்தாங்க…
ஆனா… இன்னைக்கு டிராபிக் போலீசைத் தட்டிக் கேக்கறவனைக்கூட
‘இந்தியன்’ன்னு படமெடுக்கறாங்க.

போனவாரம் நாரதகான சபாவுல
ஒரு கூட்டத்துக்குப் போயிருந்தப்போ…
பக்கத்துல இருந்த ஒரு கிழடுகிட்ட
‘ஐயா நிகழ்ச்சி எப்பத் துவங்கும்’னு கேட்டா…
‘தம்பி எனக்கு இங்கிலீஷ் அவ்வளவா வராது’ங்குது அது.
Programme எப்ப Start ஆகும்னு ‘சுத்தத் தமிழ்ல’
கேட்டாத்தான் புரியுமாம் அதுக்கு.
சரி ஆறுதலுக்கு ஏதாவது பாட்டாவது கேக்கலாம்னு பாத்தா…
‘கட்டிப்புடி கட்டிப்புடிடா கண்ணாளா கண்டபடி
கட்டிப்புடிடா’ன்கறான் ஒரு தமிழன்.

ஆதித் தமிழனா இருக்க வேண்டியவன்
சாதித் தமிழனா ஆயிட்டான் இன்னைக்கு.

வெளி மாநிலத்தான்… வெளி  நாட்டான்…
நம்மாளுகள கொன்னு கொறைச்சது போக…
உள்ளூர்ல நம்மாளுக எண்ணிக்கைய நம்மாளுகளே
கொறைச்சிட்டு வர்றான்.

பாராளுமன்றத் தொகுதியே மூணு,நாலு கொறைஞ்சு போச்சு.
சாதாரணமாத் தமிழ் பேசுனாக்கூட
‘என்ன தமிழ்ப் பற்றா…?’ங்கறான் நம்மாளே.
‘இல்லப்பா எனக்கு அது மட்டும்தான் தெரியும்’னு
கையெடுத்துக் கும்புட்டாக்கூட விடமாட்டேங்கானுக
சில பிரிட்டிஷ்காரன் பேரனுக.

சாதித் தமிழன் போக மீதித் தமிழனுக
வாயப் பொளந்துகிட்டு ஆறு வித்தியாசத்துல அஞ்சுதான் தெரிஞ்சிருக்கு…
மீதி ஒண்ணு என்ன?ன்னு முடியப் பிச்சுக்கிட்டு சுத்தறானுக.

மொத்தத்துல…
தமிழனுக்கு குடும்பம் நடத்தறதுகூட எப்படீன்னு மறந்து போச்சு

‘அது’க்கும் மாத்ருபூதமோ… நாராயணரெட்டியோ வந்தாத்தான் ஆச்சுன்னு
அடம்புடிக்கறான் .

திரைகடலோடியும் திரவியம் தேடூன்னு
இவனுகள ஹார்டுவேர் – சாப்டுவேர் எல்லாம்
படிக்க வெச்சு அனுப்புனா…
இவனுக இருக்கற அண்டர்வேரையும் கிழிச்சுக்கிட்டு வந்து நிக்கறானுக.

இதுக்கெல்லாம் நம்மாளுகளுக்கு உள்ள ஒரேவழி…

எதிரிகளிடம்கூட காட்டுற இரக்கம் –
சகிக்கவே முடியாத அளவுக்கு கடைபிடிக்கிற சகிப்புத்தன்மை –
துரோகிககிட்டக்கூட காட்டுற பெருந்தன்மை –
இதையெல்லாம் அப்படியே மூட்டை கட்டி மூலைல வீசிட்டு…

தமிழனுக்கு ‘வாங்க’ மட்டுமில்ல.
‘குடுக்கவும்’ தெரியும்னு காட்டுனாப் போதும்.

அதுதான் பிரச்சனைகளுக்கான ஒரே முடிவு.

எதிர்ப்பார்ப்புகளுடன்,
பாமரன்
நன்றி: குமுதம்                                          17.8.2000