வேறென்ன பெருமை…?

manavai
யார் முதலமைச்சர்….?
யாருக்கு மக்களின் உண்மையான ஆதரவு? என
நாம் அனைவரும் மயிர்பிளக்க
விவாதித்துக் கொண்டிருந்த வேளையில்
இந்த மொழிக்காகவும் மக்களுக்காகவும்
சத்தமின்றி உழைத்த ஒரு மகத்தான மனிதர்
தன் வாழ்நாளை நிறைவு செய்து கொண்டார்.
.
அவர்தான் தமிழறிஞர் மணவை முஸ்தாபா.
.
கவிதைத் தமிழ் வளர்ந்தால் மட்டும் போதாது
கணிணித் தமிழும் வளரவேண்டும் என்று
அதற்கான கலைச்சொல் அகராதியை
உருவாக்கியவர்தான் மணவை முஸ்தாபா.
.
தமிழை வளர்ப்பதற்கு புலவர்களும் புரவலர்களும் இருக்க…..
தமிழர்கள் வளர வேண்டுமானால்
அவர்கள் தொழில் நுட்பம்…. அறிவியல்…. மருத்துவம் என
அனைத்துத் துறையிலும் தூள் கிளப்ப வேண்டும் என
அவர் உருவாக்கித் தந்த அகராதிகள் ஏராளம்.
.
முன்னாள் முதல்வர்கள் கருணாநிதி, எம்.ஜி.ஆர், ஜெயலலிதா என மூவரிடமும் விருது பெற்ற ஒரே தமிழறிஞர் இவராகத்தான் இருக்க முடியும்.
.
தமிழ் மீது கொண்ட காதலால்
தன் குழந்தைகளுக்கு
“செம்மல்”…. ”அண்ணல்”…. ”தேன்மொழி”…..என
தூய தமிழ்ப் பெயர்களையே சூட்டியவர் இவர்.
.
பத்தாண்டுகள் முன்பான மாலைப் பொழுதொன்றில்
எங்கள் அறையில் அவர் காலடித் தடம் பதிந்தபோது
அவர் வாசித்த தமிழை
நாங்களும் கொஞ்சம் சுவாசித்தோம்.
.
எத்தனையோ அகராதி பிடித்தவர்களோடு
நாம் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் இக்காலகட்டத்தில்
மக்களுக்காக எண்ணற்ற அகராதிகளைப் படைத்தவர்
வாழ்ந்த காலத்தில் நாமும் வாழ்ந்தோம்
என்பதைக் காட்டிலும் பெருமை வேறென்ன இருக்க முடியும்?

போரும் அமைதியும்… உனக்கொரு பொருள்…. எனக்கொரு பொருள்….

அமைதி என்கிற வார்த்தையைக் கேட்டாலே
அச்சமாக இருக்கிறது.

அமைதி….

யாருக்கான அமைதி?

எதற்கான அமைதி?

எப்பேர்ப்பட்ட அமைதி?
.
இப்படித்தான்….
IPKF1எண்பதுகளின் மத்தியில் அமைதியை வேண்டி நின்ற ஈழத்து மக்களுக்கு
அதைப் பரிசளிப்பதற்காக எண்ணற்ற டாங்கிகளோடும்
ஏவுகணைகளோடும் இங்கிருந்து சென்றது ஒரு ”அமைதி”ப்படை.
.
அது நிலை நாட்டிய ”அமைதி”யையும்…. ”
அகிம்சை”யையும் பற்றி ஈழத்து மக்களைக் கேட்டால்
இன்றும் சொல்வார்கள் தெளிவாக.
.
அந்த அமைதிக்காக காணிக்கையாக்கப்பட்ட
பல்லாயிரம் உயிர்களையும்….
பாலியல் வல்லுறவால் சிதைக்கப்பட்ட
பலநூறு ஜீவன்களையும் என்றும் மறவார்கள் அம்மக்கள்.
.
சிங்கள ராணுவத்துக்கு ஒரு தோட்டாகூட
செலவில்லாமல் நேசநாட்டு ஸ்பான்சரில் நிகழ்த்தப்பட்ட
அமைதிக்கான யுத்தம் அது.
.
தொண்ணூறுகளின் துவக்கம்தான்
இப்படித் தொலைந்து போயிற்று என்றால்

இரண்டாயிரங்களின் தொடக்கமோ
இரட்டை கோபுரத் தகர்ப்பில் ஆரம்பித்தது.

அத்தாக்குதல் குறித்து ஆயிரத்தெட்டு
சந்தேகங்கள் இருந்தாலும்
அகப்பட்டுக் கொண்டது ஆப்கானிஸ்தான்.

அதை வைத்து உலகமெங்கும் ”பேரமைதி”யை
”நிலைநாட்ட” அமெரிக்க அங்கிள் எடுத்துக் கொண்ட
”அசாத்திய முயற்சி”கள் சொல்லி மாளாதவை.
.
பயங்கரவாதத்தைப் பற்றியும்
உலக அமைதியைப் பற்றியும்
அமெரிக்க வள்ளலார்கள் மனம் உருகப் பேசிய பேச்சுகளில்
மனம் கிரங்கிப் போனார்கள் உலக மக்கள்.

அதுவரை அமெரிக்காவும் அதனது சி.ஐ.ஏ.வும்
உலகின் ஒவ்வொரு மூலையிலும்
எப்பேர்ப்பட்ட அமைதியை நிலை நாட்டியிருந்தார்கள் என்கிற
உண்மையை உணர்ந்திருந்தவர்கள்
வாயில் சிரிக்காமல் வேறொரு உறுப்பில் சிரித்தனர்.
.
பயங்கரவாத இயக்கங்களின் பட்டியல் என்று
பயங்கரவாத நாடே அறிவித்தது.

அப்புறமென்ன ஆப்கனோடு நிற்குமா அது?
ஈராக்கிலும் பத்து லட்சம் பேரை
மோட்சத்துக்கு அனுப்பும் பெரும்பணியை
சிரமேற்கொண்டு செய்து முடித்தது.

அதில் சதாம் உசேனது உயிரும் அடக்கம்.
.
இது சர்வதேசம். சரி.
.
அப்புறம் எப்படி இருக்கிறது இந்த தேசம்?
இதுதான் கத்தியின்றி ரத்தமின்றி
யுத்தம் நடத்திய பூமியாயிற்றே….

மூடநம்பிக்கைக்கு எதிராக முழக்கமிட்ட
நரேந்திர தபோல்கர் “அமைதியாக” முடித்து வைக்கப்பட்டார்.
.
பூனாவில் இவ்விதமாக அமைதி நிலைநாட்டப்பட்டது.
.
மகாராஷ்டிராவில் எண்ணற்ற சாதி மறுப்புத் திருமணங்களை
முன்நின்று நடத்தி வைத்தவர் கோவிந்த் பன்சாரே.
அத்தோடு எழுத்தாளரும் கூட.

உண்மையில் சத்ரபதி சிவாஜி யார்?
அவர் மதங்களுக்கு அப்பாற்பட்டு எப்படிச் செயல்பட்டார்?
அவரது படைத் தளபதிகளில் எப்படி சகல மதத்தைச் சார்ந்தவர்களும்
இடம் பெற்றிருந்தார்கள்? என்று
அவர் சிவாஜி குறித்து எழுதிய நூல்
ஏறக்குறைய ஒன்றரை லட்சம் பிரதிகள் விற்பனையானது.
.
தாங்கள் சித்தரித்த சிவாஜிக்கு மாற்றாக மற்றொரு சிவாஜியா?
பொறுக்குமா இந்துத்துவ வெறியர்களுக்கு?
மனைவியோடு வாக்கிங் சென்றவரை
ஆசை தீர சுட்டு தணித்துக் கொண்டனர் தம் தாகத்தை.
மருத்துவ சிகிச்சை பலனளிக்காது மரணத்தைத் தழுவினார் பன்சாரே.
.
மொத்த மகாராஷ்டிராவிலும்
இவ்விதமாக அமைதி நிலைநாட்டப்பட்டது.
.
அது 2015 செப்டெம்பர் மாதத்து இரவு நேரம்
உணவருந்திக் கொண்டிருக்கிறார் முகம்மது அக்லக்.

அவரது குடும்பத்தினர் மாட்டிறைச்சி சாப்பிடுகிறார்கள்
என்று சுற்றி வளைக்கிறது மதவெறி பிடித்த கும்பலொன்று.
குற்றுயிராக்கப்படுகிறான் 22 வயது மகன்.

அக்லக்கோ அங்கேயே பிணமாக்கப்படுகிறார்.
.
யார் எதை உண்பது? என்கிற உரிமையைக்கூட இம்மக்களுக்கு அளிக்காத சுதந்திர மண்ணில் Dadriஇருந்து வெகு சுதந்திரமாகப் பிரிந்து செல்கிறது அக்லக்கின் உயிர்.
எல்லாவற்றையும்விட…..

அதிபத்த நாயனார் சிவனுக்கு உணவாக
மீன் அளித்த கதையையும்…..

தனக்குப் பிடித்த கடவுளுக்கு
தனக்குப் பிடித்த பன்றிக் கறியையே
விருந்தாகப் படைத்த கண்ணப்ப நாயனார் கதையையும்…

கேள்வியாவது பட்டிருந்தால்
சக மனிதனைக் கொல்லத் துணியமாட்டார்கள்,

மாட்டிறைச்சி வைத்திருந்தார்கள் என்று
ஒரு அப்பாவி இஸ்லாமிய முதியவரைக் கொல்லும்
நகரமிராண்டிக் கூட்டத்திற்கும்…..

மதிய உணவு வேளையில்
ஊழியர்கள் அசைவம் கொண்டு வரக்கூடாது என்று
சுற்றறிக்கை விடும் நூற்றாண்டைக் கடந்த
The Hindu பத்திரிக்கைக்கும் இருப்பது
”நூலளவு” வித்தியாசம்தான்.

ஆக….
யார் எதை எதைச் சாப்பிடுவது….
எதையெதைச் சாப்பிடக்கூடாது என்பதை
அவரவர்களே தீர்மானித்துக் கொள்ளட்டும்.

அதைப்போலவே
சங்கர மடத்தில் கருவாடு காய்ச்சச் சொல்ல
எப்படி பிறருக்கு உரிமை கிடையாதோ……

அப்படி….

சங்கிலிக் கருப்பராயன் கோயிலில்
சர்க்கரைப் பொங்கல் வைக்கச் சொல்லவும்….
எவனுக்கும் உரிமை கிடையாது.
.
இந்த உண்மை உரைக்காததால் தான்
காவு வாங்கப்பட்டது முகம்மது அக்லக்கின் உயிர்.

ஆக….

உத்தரப்பிரதேசத்திலும் அமைதி
வெகு அற்புதமாக நிலைநாட்டப்பட்டது.
.
.
இப்படித்தான் தன் வாழ்வின் ஒவ்வொரு கட்டத்திலும்
சாதி ரீதியாக இழிவுபடுத்தப்பட்டு
மன உளைச்சல்களுக்கு ஆளான
ஐதராபாத் பல்கலைக் கழக மாணவன் ரோஹித் வெமுலா சாவை Rohitநோக்கித் தள்ளப்பட்டான்.
அவனது சாவுக்குக் காரணமான சாதி வெறியர்களும்
மத வெறியர்களும் தண்டிக்கப்படும்போது
நமது நாட்காட்டிகளில் எத்தனை ஆண்டுகள் கடந்திருக்கும்
என்பது இந்தப் புண்ணிய பூமிக்கே வெளிச்சம்.
.
நாம் ஐதராபத்திலும் இப்படியோர்
”அற்புதமான” அமைதியை நிலைநாட்டினோம்.
.
தமிழகம் மட்டும் சளைத்ததா என்ன?
.
காதல் என்கிற மாபெரும் ”படுபாதகத்தை”ச் செய்துவிட்ட
காரணத்துக்காகவே ரயில் தண்டவாளத்தில் கிடந்தது
நம் இளவரசனது உயிர்.
.
சாதி வெறி கோரத்தாண்டவமாடிய கொடூரப் பொழுதுகளை
தமிழகம் கண்கூடக் கண்டது.

கள்ளம் கபடமற்ற அவ்விளைஞனது
பச்சைப் படுகொலை நம்மைக் குற்ற உணர்ச்சியில்
தலைகுனிய வைத்து மூன்றாண்டுகூட கடக்காமல்
அடுத்த அயோக்கியத்தனமும் அரங்கேறியது உடுமலையில்.
.
சாதிமறுப்புத் திருமணம் செய்து கொண்ட சங்கர்
கொடூரமாக வெட்டிச் சாய்க்கப்பட்டார் Shankarபட்டப்பகலில்.
தங்கை கெளசல்யாவோ உயிருக்கு ஆபத்தான நிலையில் மருத்துவமனைக்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டார்.

சங்கர் என்கிற அந்த பொறியியல் மாணவன்
ஏன் வெட்டிச் சாய்க்கப்பட்டான்? என்ன காரணம்?

”கெளரவ”க் கொலையாம்.
.
தங்களது கேடுகெட்ட சாதி…
மத நம்பிக்கைகளுக்காக பெற்றவர்களே
தங்கள் பிள்ளைகளைக் காவு வாங்குவதை
கெளரவம் என்று எந்த மடையன் சொல்வான்.?
.
ஆக அமைதியை நிலைநாட்டும் அற்புதப் பணியில்
தமிழகமும் தன் பங்கை செவ்வனே செய்து முடித்தது இவ்விதம்தான்.
.
இன்றோ….
.
மராட்டியத்தின் யுனா.
மாட்டின் தோலை உரித்தார்கள் என்று சொல்லி
தலித் இளைஞர்களை மதவெறியர்களும்
சாதி வெறியர்களும் கொடூரமாகத் தாக்கிய
காட்சிகளைக் கண்டு நாடே குமுறத் தொடங்கி இருக்கிறது.
.
ஆனாலும் தங்களுக்கு இழைக்கப்பட்ட அநீதியை எதிர்த்து
தலித் மக்கள் தொடங்கியிருக்கிற யுத்தமோ
அளப்பறிய ஆறுதலையும் அளித்திருக்கிறது.
.
”மாடுதான் உனக்குத் தாயென்றால்….
உன் தாயின் பிணத்தை நீயே அகற்று” என்று
நெத்தியடி முடிவை எடுத்திருக்கிறார்கள்
மராட்டிய தலித் மக்கள்.
.
இது மராட்டியத்தோடு மட்டும் நின்றுவிடக் கூடாது
என்பதே நம் ஆசை.

இத்தனை ஆண்டுகளாய்….

ஒவ்வொரு மாநிலத்திலும்….

ஒவ்வொரு மாவட்டத்திலும்
நாள் தவறாது தொடுக்கப்பட்டு வரும் தாக்குதல்களுக்கு
ஒருவழியாகத் தன் திருவாயைத் திறந்திருக்கிறார் மோடி.
.
”தாக்குவதென்றால்
தலித்துகளைத் தாக்காதீர்கள்.
என்னைத் தாக்குங்கள்” என்று.
.
பாவம் அவருக்கு இப்போதுதான்
இது தெரிந்திருக்கிறது.
.
உண்மைதான்
எப்போதாவது இந்தியா வந்து செல்லும்
அவருக்கு இவைகளெல்லாம் தெரிந்திருக்க
நியாயமில்லைதான்.
.
அமைதியை விரும்புகிறார் மோடி.
நம்புங்கள்.
.
பிள்ளையையும் கிள்ளிவிட்டு தொட்டிலையும் ஆட்டிவிடும்
அரிய கலை அவர்கள் அறியாத ஒன்றுதான்.
.
நாட்டில் மதத்தின் பெயராலும்
மாட்டின் பேராலும் நிகழ்த்தப்படும்
கொடூரங்களெல்லாம்
அவர்கள் ஒருபோதும் அறியாத ஒன்றுதான்.
.
காந்தி கொலையில் இருந்து
யுனா வெறித்தனம் வரை
எதிலும் சங்பரிவாரங்களுக்கு சம்பந்தமேயில்லை.
நம்புங்கள்.
.
காந்தியார் கொல்லப்பட்டதுகூட
திப்புசுல்தானால் திட்டமிடப்பட்ட
சதியாக இருக்கலாம்.
.
நம்புங்கள் நண்பர்களே….
.
.
எனக்கு ஏனோ இந்த நேரத்தில்
நினைவுக்கு வரக்கூடாத கவிதை ஒன்று
நினைவுக்கு வந்து தொலைக்கிறது.
.
ஏறக்குறைய இருபத்தி ஐந்தாண்டுகள் முன்பு
”பூவுலகின் நண்பர்கள்” அமைப்பு வெளியிட்ட
“மெளனம் உனது எதிரி” என்கிற கவிதை தொகுப்பு
ஞாபகத்துக்கு வந்து தொலைப்பதை
எப்படித் தவிர்ப்பது என்றே தெரியவில்லை.
.
வேறு வழியில்லை.
நீங்களும்தான் அந்தக் கவிதையின்
வரிகளைக் கேட்டுத் தொலைக்க வேண்டும்.
.
இது அமெரிக்க அங்கிளுக்கு மட்டுமல்ல
சகல அங்கிள்களுக்கும் பொருந்தக்கூடிய வரிகள்தான்.
.
இதுதான் அந்த வரிகள்:
.
.
“நீயும் அமைதி பற்றி பேசுகிறாய்.
ஆனால் எல்லோருக்கும் பொதுவான
தாயகத்தின் வளங்களை நீ மட்டும்
தனியே சுரண்டிக் கொள்கிறாய்.
.
நீயும் அமைதி பற்றி பேசுகிறாய்.
ஆனால் உன் சதிச் செயல்களை
மக்கள் மேடைக்கு ஏற்றிய,
உன்னை நியாயத்திற்காக எதிர்க்கத் துணிந்த
தேசத்தின் ஏராளமான இளங்குருத்துக்களை
நீ அநியாயமாகச் சாகடித்தாய்.
.
ஒரு கொடூரமான கழுகு
பாதுகாப்பற்ற, உதவியற்ற
வெண்புறாவை
குறிவைத்துக் குதறுவதைப் போல.
.
ஆமாம்…. நீயும் அமைதி பற்றி பேசுகிறாய்.
ஆனால் உன் இரத்தக்கறை படிந்த கைகளுக்குள் இருக்கும்
பலிகொடுக்கும் பட்டாக்கத்திகளை
முதுகுக்குப் பின்னால் மறைக்கப் பார்க்கிறாய்.
.
நாங்களும் அமைதியையே விரும்புகிறோம்.
.
.
ஆனால்
நீதியின் மீது நிறுவப்பட்ட அமைதியை,
நியாயத்தின் மீது கட்டப்பட்ட அமைதியை.
அது கிடைக்காவிடில்
உன் மீது
நியாயப்போர் தொடுப்போம் நாங்கள்.
.
.
(நன்றி : ”சமரசம்” இதழ்)

அந்த மனிதன் யாருக்காக உழைத்தான்?

அந்த மனிதன் யாருக்காக உழைத்தான்?

யாருக்காக  எழுத்துக்களை விதைத்தான்?

யாருக்காக சண்டையிட்டான்?

யாருக்காக கோபம் கொண்டான்?

அவன் யார் யாருக்காக சிந்தித்து செயல்பட்டானோ அவர்களிலேயே பலருக்கு அந்த மனிதனைத் தெரியாது. ஏனெனில் அவன் சிந்தித்து செயல்பட்ட தளம் அப்படி.

ஆகவே……

தெரிந்தவர்கள் பகிர்ந்து கொள்ளவும்….

தெரியாதவர்கள் அறிந்து கொள்ளவும் வாருங்கள்.

அந்த ஞாயிறு பொழுதை மேலும் பயனுள்ள பொழுதாக ஆக்குவோம்.

mss pandian karutharangam new

நோக்கு என்ன தோன்றது….?

kanchi-seer3

ஏழாவது வயதிலேயே பெண்ணுக்குத் திருமணம் செய்துவிட வேண்டும். அந்த வயதில் அவளுக்குக் கணவனாக வருகின்றவனிடம் அவள் தன்னை ஒப்படைத்து விடவேண்டும். அவனையே குருவாகவும் தெய்வமாகவும் ஏற்று அவனுக்குத் தன்னை அர்ப்பணித்து விடவேண்டும்.

வயது ஆகிவிட்டால் பெண் எதிர் கேள்வி கேட்பாள். அதனால் இளம்வயதிலேயே அவளை ஒருவனிடம் அர்ப்பணித்துவிட வேண்டும். அதன் பிறகு அவளுக்கென்று எதுவும் இல்லை.”
– ‘பெரியவா” சந்திரசேகேந்திர சங்கராச்சாரி ஸ்வாமிகள் –

தெய்வத்தின்   குரல் – பாகம் இரண்டு.

 

இவா இப்படி சொல்றா…

 

ஆனா மதுரை கோர்ட்….

“18 வயது நிறைவடைந்த பெண்ணுக்கு வாக்காளர் அடையாள அட்டை, ஓட்டுநர் உரிமம் போன்றவை வழங்குவதில் எந்த தவறும் இல்லை. அதற்கு உரிய மனநிலை அவர்களிடம் இருக்கும்.

ஆனால், திருமண பந்தத்தில் அடியெடுத்து வைக்க ஒரு பெண்ணுக்கு 18 வயதில் மனம் மற்றும் உளவியல் ரீதியாக வளர்ச்சி இருக்காது. இப்படிப்பட்ட சூழ்நிலையில் பெண்ணின் திருமண வயது 18 என்று எந்த அடிப்படையில் அரசு நிர்ணயித்துள்ளது என்பது தெரியவில்லை. எனவே, பெண்ணின் திருமண வயது 18 என்பதை உயர்த்த வேண்டும். அரசு இதுகுறித்து பரிசீலிக்க வேண்டும்.”

 

அப்படீன்னு சொல்றது….
நேக்கு என்ன தோன்றதுன்னா…

பேசாம பொம்மனாட்டிக விவாஹ வயஸை 80 ஆக்கீட்டா பாவம் இல்லையோன்னு தோன்றது.

அப்பத்தான் கண்டவாகூட கலப்பில்லாம போறதுக்கும்….

அப்படியே போனாலும் அவா ஸந்ததி பெருகாம போறதுக்கும் ஒரு Chance இருக்கும்.

 

இதை Brahmins மட்டுமில்ல Converted Brahmins ம் உற்சாகமாத்தான் ஏத்துக்குவா…

 

நோக்கு என்ன தோன்றது….?

பெண்களுக்கு எதிரான யுத்தம்…..

படம்

ஆக….

கள்ளம் கபடமற்ற இரு உள்ளங்களின் காதல் இரு ஊர்களையே கருக்குவதில் போய் முடிந்திருக்கிறது. ஒருவரை ஒருவர் புரிந்து கொண்டு பதிவுத் திருமணமும் செய்து கொண்ட திவ்யா – இளவரசன் இணையைப் பிரித்தே தீருவது என்பதில் தொடங்கிய சாதி வெறியாட்டம் நூற்றுகணக்கான தலித் மக்களது வீடுகளைக் கொளுத்தி….. அவர்களது வாழ்வாதாரங்களை நிர்மூலமாக்கி….. சொந்த மண்ணிலேயே அந்நியராக்கி….. கையறு நிலையில் கையேந்தி நிற்க வைத்திருக்கிறது.

காரணம் திவ்யா ”உயர்ந்த” சாதியாம்.

இந்த உயர்ந்தது…. தாழ்ந்தது…. இவர்கள் மேலானோர்…. இவர்கள் கீழானோர்…. என்கிற கருமாந்திரங்களையெல்லாம் காறி உமிழ்ந்துவிட்டு கண்ணியமாகக் கரம் கோர்த்த இவர்களது வாழ்வைப் பிரிக்க இங்கு எவனுக்கு யோக்யதை இருக்கிறது? அல்லது உரிமை இருக்கிறது?

கேட்டால்….. இப்படித்தான் ஒவ்வொரு ஊரிலும் செய்கிறார்களாம்…. தங்கள் சாதிப் பெண்ணை மயக்கி திருமணமும் செய்து கொண்டு பின்பு நட்டாற்றில் கழற்றி விட்டு விடுவார்களாம்….. இது நாடகக் காதலாம்….. தர்மபுரிப் பக்கம் வன்னியர்களில் சிலர் இப்படித் திருவாய்மலர்ந்தால்…. கொங்குநாட்டுப் பகுதியில் உள்ள கவுண்டர்களில் சிலரும் இப்படித் திருவாய் மலர்ந்தருளுகிறார்கள்.

பெண்களை இதைவிட யாரும் இவ்வளவு இழிவாகக் கொச்சைப்படுத்த முடியாது. தங்கள் வீட்டில் பிறந்த…. தங்களோடு வளர்ந்த பெண்களையே சுய அறிவற்றவர்களாக…. பகுத்தறியும் திறன் இல்லாதவர்களாக…. பார்க்கும் இவர்கள் மொத்தமாகப் பெண்ணினத்தையே எப்படிப் பார்ப்பார்கள் என்பதுதான் நம்முன் உள்ள கேள்வி.

சரி “தங்கள் சாதிப் பெண்களை” மயக்கி…. திருமணம் செய்து கொண்டு ஏமாற்றி விடுகிறார்கள் தங்களுக்குக் ”கீழ்” உள்ளவர்கள்” என்று குமுறுகிறார்களே…. அப்படியானால் இவர்களை விட ”உயர்ந்ததாக”ச் சொல்லிக் கொள்ளும் ஆற்காட்டு வெள்ளாளர் வீட்டிலோ அல்லது சைவப் பிள்ளைமார் வீட்டிலோ பிறந்த பெண்களை இவர்களது ஆண்கள்  காதலித்தால் அதை என்னவென்று அழைப்பார்கள்? முன்னது ”நாடகக் காதல்” என்றால் இதை காவியக் காதல் என்றழைக்கலாமோ…..?

ஒவ்வொரு சாதியும் தனக்குக் கீழாக ஒரு சாதி இருப்பதை எண்ணிப் பெருமிதம் கொள்ளும் அதே வேளையில் தனக்கு மேலாகவும் ஒரு சாதி ஆதிக்கம் ஒளிந்திருக்கிறது என்பதை வசதியாக மறந்து விடுகின்றன. இப்படிப்  பெருமிதம் கொள்ள இயலாத சாதியாக….. சாதி மூட்டைகளிலேயே அடிமூட்டையாக அல்லல்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் சாதி அருந்ததியர் சாதி மட்டும்தான்.

இன்று இறுமாப்போடும் கர்வத்தோடும் நெஞ்சை நிமிர்த்திக் கொள்கிற பல பிற்பட்ட சாதிகள் ஐம்பது, அறுபது வருடங்களுக்கு முன்னர் தங்கள் சாதி பெயரை சொல்லக்கூட வெட்கப்பட்டுக் கொண்டு கூனிக் குறுகி நின்ற சாதிகள்தான். இன்றைக்கு இவர்கள் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களைப் பார்த்து என்னென்ன இழிவுகளையும், குறைகளையும் சொல்கிறார்களோ….. அதே இழிவுகளை…. அதே குற்றச்சாட்டுகளைச் ஐம்பது வருடங்களுக்கு முன்னர் இவர்களும் சுமந்து நின்றவர்கள்தான். அன்று ஒடுக்கப்பட்டவர்களும், பிற்படுத்தப்பட்டவர்களும் சுமந்து நின்ற சமூக இழிவை கண்டு மனம் குமைந்து…… பொங்கி எழுந்து…… அவர்களுக்கான சமூக நீதியை சகல துறைகளிலும்  பெற்றுத்தந்தவர்கள் சாதியாளர்கள் அல்ல.

சாதி மறுப்பாளர்கள்.

ஆம் ஒவ்வொரு சமூக மாற்றத்திற்குப் பின்னாலும் ஒரு சுயமரியாதைக்காரனின் ரத்தம் ஒளிந்திருக்கிறது.

ஆக….. இதில் நாம் யார் என்பதைக் காட்டிலும்…. நாம் யாருக்காக நிற்க வேண்டும் என்பதுதான் மிக முக்கியமானது.

கலப்பு மணத்திற்கு அரசு ஊக்கம் அளிப்பதை விடவும்…… ”யாரேனும் இனி ”சொந்த” சாதியில்… ”சொந்த” மதத்தில் திருமணம் செய்தால் பத்தாண்டு கடுங்காவல் சிறைத் தண்டனை” என்றொரு சட்டம் கொண்டு வர வேண்டும்.

பச்சையாகச் சொன்னால் இந்த சாதி… மதம்….. போன்ற கண்றாவிகளுக்கெல்லாம் அப்பாற்பட்டவர்கள் உண்மையிலேயே பெண்கள்தான். பெண்களைப் போன்ற ஜனநாயகப் பூர்வமான உயிரினம் உலகில் வேறெதுவும் இல்லை. மதத்தின் பேரால்…..சாதியின் பேரால்…. இனத்தின் பேரால்… என சகலத்தின் பேராலும் நடத்தப்படும் யுத்தங்களால் மூர்க்கமாகப் பாதிக்கப்படுபவள் பெண் மட்டும்தான்.

சாதியும்…. மதமும்…. ஆண்களுக்கானவை. இம் மண்ணில் பிறந்த எந்தப் பெண்ணும் தன் பெயருக்குப் பின்னால் செட்டியார் என்றோ….. முதலியார் என்றோ…. கவுண்டர் என்றோ போட்டுக் கொல்வதில்லை. தன் வீட்டில் தன்னை அடக்கி ஒடுக்கும் ஆண் என்ன நினைத்துக் கொள்வானோ என்கிற சூழலிலேயே  பெண்ணும் சாதியை…. மதத்தை நம்புபவராக நடிக்கிறார். உண்மையில் எவ்விதப் பாகுபாடும் அற்று மனித குலத்தை அணு அணுவாய் நேசிக்கும் உள்ளம் ஒவ்வொரு பெண்ணுக்குள்ளும் ஒளிந்திருக்கிறது. ஒவ்வொரு சாதிக்காரனும் பெண்ணை தன் வீட்டில் வளரும் ஒரு கால்நடையாகவே கருதிக் கொள்கிறான். சுருக்கமாகச் சொன்னால் அவனுக்கு பெண் ஒரு அஃறிணைப் பொருள் அவ்வளவே.

இந்த வரலாறு மாற்றி எழுதப்பட்டேயாக வேண்டும். தங்களுக்கு எதிராக இந்தச் சகல சாதி ஆண்களும் தொடுக்கும் யுத்தத்தை முறியடித்து வருங்கால வரலாற்றை எழுதப் போவது நமது பெண் இனமாகத்தான் இருக்க வேண்டும்.

ஏனெனில் இதுவரை எழுதப்பட்ட வரலாறெல்லாம் ஆண்களால்…. ஆண்களுக்காக…..ஆண்களே எழுதிய வரலாறு.

படம்

நன்றி : “அந்திமழை” மாத இதழ்

கிழக்கிந்தியக் கம்பெனி பார்ட் II

”நீர்தான் கட்டபொம்மன் என்பவரோ?”

”நீர்தான் ஜாக்ஸன் துரை என்பவரோ?”

என எங்கேயோ கேட்ட குரல்கள் மீண்டும் இனி பத்துப் பதினைந்து ஆண்டுகளுக்குள் ஒலிக்கத் துவங்கினால் ஆச்சர்யப்படுவதற்கில்லை யாரும். சினிமாவில்தான் பார்ட் 2 சீசன் வரவேண்டுமா என்ன? இந்திய அரசியலிலும் இது பார்ட் 2 சீசன்தான். என்ன அன்றைக்கு ஒரு கிழக்கிந்தியக் கம்பெனி…. இன்றைக்கோ கிழக்கு…மேற்கு….தெற்கு எனச் சகல திசைகளிலும் நம்மை ஆப்படிக்க வரும் வால்மார்ட், டெஸ்கோ எனும் இத்யாதிகள்.

டீசல் விலை ஏற்றம் ஏன்? மண்ணெண்னை விலை ஏற்றம் ஏன்? அத்யாவசியப் பண்டங்களின்  விலை ஏற்றம் ஏன்? என்றெல்லாம் கேட்டால் “எலே கச்சா எண்ணெய்க்கு அவன் வெல ஏத்தீட்டானில்ல….பொறவு என்ன செய்ய?” என்கிறது அது. இதுக்குப் பேசாமல் ஒரு மளிகைக் கடைக்காரரையே பிரதமராக ஆக்கியிருக்கலாம்.(அவர் இவரை விடவும் நிச்சயம் சிறப்பாக இருப்பார் என்பது வேறு விஷயம்) போதாதற்கு ”வளமான எதிர்காலத்திற்காக கசப்பான முடிவுகளை ஏற்றுக் கொள்ளுங்கள்” என்கிற ”அருள்வாக்கு” வேறு.

வளம் யாருக்கு?

கசப்பு யாருக்கு? என்பதுதான் கேள்வியே.

அமெரிக்காவின் வால்மார்ட் எத்தனை விவசாயிகளை ஓட்டாண்டிகளாக்கியது….

எத்தனை வணிகர்களை தெருவில் நிறுத்தியது….

எத்தனை சிறு முதலாளிகளை தலையில் துண்டைப் போட வைத்தது….

என்பதெல்லாம் இந்தப் பொருளாதார மேதைக்குத் தெரியாது என்று நினைத்தால் நம்மை விட சுப்ரமண்யன்சாமி வேறு யாரும் இருக்க முடியாது.

தெரியும்.

ஆனால் இதுகளையெல்லாம் முன்னேற்றவா அவர் ஆக்ஸ்போர்டிலும், கேம்பிரிட்ஜிலும் படித்து குப்பை கொட்டிவிட்டு வந்தார்? போங்கப்பு.

வால்மார்ட் உள்ளே வருகிறது என்றால் பல்லாயிரம் ஏக்கர் விவசாய நிலங்கள் பறிபோகப் போகிறது என்று அர்த்தம்.

வால்மார்ட் உள்ளே வருகிறது என்றால் அதைச் சுற்றிலும் உள்ள ஆயிரக்கணக்கான சிறு வியாபாரிகளின் வாழ்க்கை கேள்விக்குறியாக ஆகப்போகிறது என்று அர்த்தம்.

வால்மார்ட் உள்ளே வருகிறது என்றால் அதைச் சுற்றிலும் உள்ள நிலங்கள் மத்தியதர வர்க்கம் கற்பனை செய்தாலும் வாங்கிவிட முடியாத அளவுக்கு உச்சத்தில் போய் நிற்கப்போகிறது என்று அர்த்தம்.

அவ்வளவு ஏன்….  ’மீதி அஞ்சு ரூபா நாளைக்குத் தர்றேன் அண்ணாச்சி….’ என்கிற உரிமையோடு வீடு திரும்பி மறுநாள் உறவோடு திருப்பித் தரும் வாழ்க்கை முறை மாறி பிளாஸ்டிக் டப்பாக்களில் இரசாயணங்களால் பதப்படுத்தப்பட்ட பண்டங்களை சொன்ன விலைக்கு வாங்கவும் முடியாமல்…. வாங்கினால் உண்ணவும் முடியாமல்…. உண்டது  செரிக்கவும் செய்யாமல்… சீரழியப்போகும் வாழ்க்கை முறை வருவதற்கான அறிகுறிதான் இந்த வால்மார்ட்.

ஆக….

ஏறக்குறைய எல்லாவற்றிலும் அந்நிய முதலீட்டிற்கான அச்சாரம் போட்டாயிற்று. ஒன்றிரண்டைத் தவிர. அதில் ஒன்றுதான் பத்திரிக்கைத் துறை. தமது துறையைத் தவிர பிறவற்றில் அந்நிய முதலீட்டை ஊக்குவிக்கும் பத்திரிக்கைகள் இதில் மட்டும் ஏன் அந்நியத் தலையீட்டை  எதிர்க்கிறார்கள்? அவர்கள் வந்தால் நமது கலாச்சாரத்தையும் பண்பாட்டையும் அடியோடு சீரழித்து விடுவார்களாம்….. ஒரு முறை நீதியரசர் கிருஷ்ணய்யர் சொன்னதுதான் இப்போது நினைவுக்கு வருகிறது. ”அவர்கள் சொல்வதும் சரிதான். நமது பண்பாட்டையும், கலாச்சாரத்தையும் அந்நியர்கள் சீரழிப்பதற்கு நாம் ஒரு போதும் அனுமதிக்கவே முடியாது. ஏனென்றால் அந்த உரிமை நமக்கு மட்டும்தான் இருக்கிறது.”

இதெப்பிடி இருக்கு?

 

 நன்றி : ”அந்திமழை” மாத இதழ்

போதும் என்ற மனசு…..

படம்

னாலும் இந்தக் குசும்பு கூடாது இந்த அந்திமழை ஆட்களுக்கு. யார் எதைப் பற்றி எழுதுவது என்கிற விவஸ்தை வேண்டாமா? உழைப்பைப் பற்றி….. அதுவும் நான்….. எழுதினால் அவனவன் நிச்சயம் வாயில் சிரிக்க மாட்டான் என்பது மட்டும் உறுதி. எழுதப் போற தலைப்பைப் பற்றிச் சொன்னதுமே ஏற இறங்கப் பார்த்தார்கள் நண்பர்கள். ”எழுத்தாளா…. இந்தாய்யா டீ….. குடிச்சுட்டு உழைப்பைப் பத்தி எழுது…” என இரண்டு மணி நேரமாய் துணைவி எழுப்பிய பிற்பாடு எழுத உட்கார்ந்திருக்கிறேன் நான்.

உண்மையிலேயே இந்த உழைப்பு யாருக்குத் தேவைப்படுகிறது? அதுவும் கடும் உழைப்பு.? உழைப்புக்கேற்ற ஊதியம்… ஊதியத்துக்கேற்ற உழைப்பு….இது பலமுறை பலபக்கம் கேட்ட தாரக மந்திரம்  உழைப்புக்கேற்ற ஊதியம் கிடைக்கிற இடத்தில் எவ்வளவு நேரம் வேண்டுமானாலும் வேலை செய்யலாம்தான். ஆனால் ஊதியம் இவ்வளவுதான் என ஏற்கெனவே தீர்மானிக்கப்பட்டு விட்ட இடங்களில் கை ஊணி கரணம் போட்டாலும் கிடைப்பதுதானே கிடைக்கும்.

இந்த முதல்வகை மனிதர்கள்தான் சகலருக்குமான டார்கெட். கழுதைக்கு முன்னால் குச்சியில் தொங்கவிடப்பட்ட கேரட் கணக்காய் மத்திய தர வர்க்கத்துக்கும்…. உயர் மத்தியதர வர்க்கத்துக்கும் முன்னே தொங்க விடப்பட்டுள்ள கேரட்டுகள் ஏராளம். அவைகள் அதைப் பிடிக்க பாயும் பாய்ச்சல்தான் இன்றைய வாழ்க்கை(?) முறை. ”பணத்தில் பல்லு விளக்குவது எப்படி?” “பணத்திலேயே பாடை கட்டலாம் வாங்க” என பப்பல பக்கமும் ஏகப்பட்ட லேகிய வியாபாரிகள்.(பாஸ்…இதுல எதுவும் உள்குத்து இல்ல)

ஒரு மாநகரத்துத் தூய்மைத் தொழிலாளி பொருள் சேர்க்க படாதபாடு பட்டால் அதில் ஒரு நியாயம் இருக்கிறது. நிலையங்களில் நிற்கும் ரயில்களில் ”இருந்துவிட்டு”ப் போகும் “பண்பாளர்களது” மலத்தின் மீது நீரைப் பீய்ச்சி அடித்து துப்புரவு பணி மேற்கொள்ளும் ஒரு தாய் பொருளாதார மேம்பாட்டுக்காய் நாய்பட்ட பாடுபட்டால் ஒரு நியாயம் இருக்கிறது. வாழும் காலத்திலேயே நரகத்தைப் பார்த்துவிட்ட அவர்கள் 24 மணி நேரம் அல்ல 30 மணி நேரம் உழைத்தாலும் அவர்கள் மீள வழி கிடைக்குமா? கிடைக்காது ஏனெனில் அவர்களுக்கு விதிக்கப்பட்டது ஊதியத்திற்கான உழைப்பு. மகனுக்கோ மகளுக்கோ வந்த காய்ச்சலுக்காக கந்துவட்டிக்கு வாங்கிய மூன்றாயிரம் ரூபாயை அடைப்பதற்குள் அவர்களுக்கு மூன்று யுகங்கள் கடந்து போகும். ஆனால் மேற்கத்திய நாடுகளில் இருந்து  இந்தியா போன்ற நாடுகளுக்குப் பயணம் மேற்கொள்ளுபவர்கள் இயற்கை உபாதைகளை தீர்த்துவிட்டு பணம் செலுத்தாமல் வர ஒரு சாப்ட்வேர் கண்டுபிடித்து வைத்திருக்கிறார்கள். அந்த சாப்ட்வேர் என்ஜினீயருக்கான ஊதியமோ உழைப்புக்கேற்றது.

எமது நண்பர் சதீஷ் டேவிட் ஒருமுறை கேட்டார்….”ஏன் நம்ம நண்பர்கள் எல்லாம் இப்படியே இருக்கீங்க?” என்று. எங்கள் மீதும் சமூகத்தின் மீதும் அக்கறை கொண்ட மிக நல்ல மனிதர்தான் அவர். ஒருவேளை ஜிப்பை சரியாகப் போடவில்லையோ என்கிற சந்தேகத்தில்  ஒரு முறை சரிபார்த்து விட்டு… ”ஏன் எங்களுக்கென்ன?” என்றேன்.

”இல்ல நாம நெனச்சா நல்லா மேல வரலாமில்ல….”

புரியல…நல்லான்னா என்ன?ன்னு என்றேன்.

“இப்ப நீங்க எல்லாம் டூ வீலர்தான் வெச்சிருக்கீங்க…. ஏதாவது பிசினஸ் செய்தா ஒரு கார் வாங்கலாம் இல்லியா…..”

அதான் நீங்க வெச்சிருக்கீங்களே… என்றேன்.

”இருந்தாலும் உங்களுக்கூன்னு ஒண்ணு இருந்தா நல்லா இருக்குமில்ல” இது சதீஷ்.

அப்புறம்…?

“அப்புறமென்ன சின்னதா ஒரு சொந்த வீடு…..”

சரி வாங்கீரலாம்….அதுக்கப்புறம் என்றேன்.

“பியூச்சர்ல்ல ஏதாவது நோய் நொடின்னா பாத்துக்கறதுக்கு பேங்க் பேலன்ஸ்….”

ஓகே வெச்சுக்கலாம் அப்புறம் என்றேன் மீண்டும்…..

மீண்டும் ஏதேதோ சொல்லிக் கொண்டே போனார். ஒருகட்டத்தில் இடைமறித்து சதீஷ் வெறும் கமாவாவே போட்டுட்டுப் போறீங்களே….. எப்ப புள்ளி வைக்கப் போறீங்க? என்றேன். அவருக்குத் தலை சுற்றி விட்டது.

“ச்சே….உங்க கூட பேசீட்டு இருந்தா நானும் உங்க மாதிரி ஆயிருவேன்” எனக் கிளம்பிவிட்டார் நண்பர்.

எனக்கு பார்த்ததுமே சிரிப்பு வருவது இந்த “சொந்த” வீட்டுக்காரர்களைப் பார்த்துத்தான். மத்தியதர வர்க்கத்தின் ஒரே இலக்கு இதுதான். இதை அடைய வங்கி வங்கியாய் அலைந்து கண்டவர்களிடம் பல்லிளித்து முதலில் பேஸ்மெண்ட்க்கு முதல் தவணை….. கதவு, ஜன்னல் வைத்த பிற்பாடு இரண்டாவது…. எனக் கடன் வாங்கிக் கட்டி…. முப்பது வருட இன்ஸ்டால்மெண்ட்டில் மொத்தத்தையும் வாங்கி…. கட்டி முடித்த பிற்பாடாவது  ஓய்வார்கள் எனப் பார்த்தால் அதுதான் அவர்களது அகராதியிலேயே இல்லாத விஷயம் ஆயிற்றே…. புது மனை புகு விழா வைக்காவிட்டால் சொந்தபந்தங்கள் என்ன சொல்லும்? வாங்கு அதற்கும் ஒரு கடன். அதுக்கப்பறம் வெறும் ஊறுகாயை நக்கீட்டு உட்கார்ந்திருக்க வேண்டியதுதான்.

சொந்த வீடு…. சொந்த வாகனம்…. என லட்சிய வெறி பிடித்து அலைகின்றவர்களைப் பார்க்கும்போதெல்லாம் ”அண்ணே! இந்த உலகமே ஒரு வாடகை வீடு. இது புரியாம ”சொந்த” வீட்டுக்கான ஓட்டம் வேறு” என்று தம்பி நா.முத்துக்குமார் சொன்னதுதான் நினைவுக்கு வருகிறது.

அப்பா பல்கலைக் கழகத்தின் கணக்கு அலுவலர் ஆன போதும் அவரது 24 இஞ்ச் சைக்கிளில்தான் இறுதிவரை சென்று வந்தார். அவர் பயணப்படும் வரை சொந்த வீட்டில்தான் சாக வேண்டும் என்கிற வெறியெல்லாம் ஒருபோதும் அவருக்கு இருந்த்தில்லை. வாடகை வீட்டில் இருந்துதான் அவரைத் தூக்கிக் கொண்டு போனோம். ஆனால் அவர் வாழ வேண்டிய வாழ்க்கையை வாழ்ந்தார். பிழைப்பின் நிமித்தம் வாழ்க்கையைத் தொலைக்கவில்லை. அத்தியாவசியம் எது? ஆடம்பரம் எது என்கிற துல்லிய வேறுபாடு அவருக்குத் தெரிந்திருந்தது. அதனால்தான் அவரது வாழ்க்கை நதியில் விழுந்த இலையைப் போல இலகுவாக இருந்தது. நானோ வேலைக்குப் போன முதல் மாதத்திலேயே பைக் இருந்தால்தான் ஆயிற்று கடனில் துவங்கினேன் எனது ஈனப்பிழைப்பை. அஞ்சு ரூபா வட்டியில் ஆரம்பித்து…. கிரெடிட் கார்டில் பயணித்து…. கார்டுக்குப் பணம் கட்ட மீண்டும் கடன் வாங்கிக் கழித்து… வீட்டில் வைத்திருந்த பாட்டி காலத்து வெள்ளி டம்ளர்களை சத்தமில்லாமல் விலைக்கு விற்று எனத் தொடர்ந்து கடைசியில் ஐம்பது பைசா பிராங்கோடேப் மாத்திரையைக் கூட கடன் கொடுக்க முடியாது என மருந்துக்கடைக்காரர் சொன்னபோது புரிந்தது அப்பாவின் எளிய வாழ்க்கை. அவ்வேளைகளில் கள்ளம் கபடமற்ற என் நண்பர்கள் மட்டும் இல்லாது போயிருந்தால் என்றோ செத்திருப்பேன் நான்.

எப்படி வாழக்கூடாது என்பதை நான் என்னில் இருந்துதான் கற்றுக் கொண்டேன். “ஒருவன் தனது திருமணத்துக்கு வாங்கிய கடன் அவனது மூன்றாவது பிள்ளை பிறக்கும்போது கூட தீராமல் இருக்கும்” என்றார் தந்தை பெரியார். இன்றைய மத்திய தர வர்க்கம் செலவளிப்பது எல்லாமே இந்த ரகம்தான். மொட்டைக்கு…. காதுகுத்துக்கு… ஞானஸ்தானத்துக்கு ….பூப்பு நன்னீராட்டுக்கு….. கல்யாணத்துக்கு…. கருமாதிக்கு என எல்லாமே ஆடம்பரமாயிற்று இங்கே. அதனால்தான் மீண்டும் மீண்டும் பணத்தைத் தேடி ஓட வேண்டியிருக்கிறது. உழைக்கும் நேரம் போதாது போகிறது.

எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக ஒருபக்கம் செல்வச் செழிப்பு….. மறுபக்கம் இல்லாமை….. என்பவற்றுக்கெல்லாம்  பிரதான காரணம் இந்த நாட்டின் அமைப்புமுறை. அதை அடியோடு தகர்க்க வேண்டும் என்கிற அரசியல் அரிச்சுவடி நம் முன்னே நிற்கிறது. அதற்கு ஊடான பயணத்திற்கு இடையேயும் அத்தியாவசியம் எது? ஆடம்பரம் எது ? எனப் பிரித்துப் பார்த்து தீர்மானிக்கும் புத்தியும் நமக்குத் தேவையாய் இருக்கிறது. விலை குறைவாகக் கிடைக்கிறது என்பதற்காக எதையும் வாங்கிக் குவிக்க வேண்டியதில்லை. பாதிப்பணத்துக்குக் கிடைக்கிறது என்பதற்காக ”அந்தப் பத்து யானையையும் பந்தல்காலில் கட்டி வைத்து விட்டுப் போ” என்கிற டாம்பீகமும் அவசியமில்லை. வாழ்க்கை முறை எளிதாகும்போது தேவைகள் குறையும். தேவைகள் குறையும் போதுதான் பிழைப்புக்கான ஓட்டம் குறைந்து நமக்கான வாழ்க்கையை வாழத்துவங்குவோம் நாம்.

அந்த வாழ்க்கையை வாழத் துவங்குவதற்கு…….

24 செக் லீப்…..

ரெண்டு சாட்சிக் கையெழுத்து……

ரெண்டு சூரிட்டி என எதுவும் தேவையில்லை.

ஒரே தேவை :  “போதும்” என்கிற மனசு.

ஐம்பெரும் ஐடியாக்கள்….

பொதுக்குழு பரபரப்பு

தி….க்கு            மு…..க்காடும்           க…..ட்சி?

திமுக இப்போது  செய்யவேண்டிய முக்கிய ஐந்து சீர்திருத்தங்கள் என்ன? என்று அரசியல் சமூக விமர்சகர்கள், எழுத்தாளர்கள் சிலரிடம் கேட்டோம். சில தீவிரமான, உபயோகமான, கிண்டலான யோசனைகள் கிடைத்தன.

ஞாநி,  விமர்சகர்

  
1  திமுக தலைவர் கருணாநிதியின் குடும்பத்தினரை கட்சியிலிருந்து நீக்குவது. அதாவது மு.க.ஸ்டாலின் நீங்கலாக மற்றவர்களை கட்சியிலிருந்து நீக்கவேண்டும்.

2  ஒவ்வொரு மாவட்டத்திலும் கட்சியில் குடும்ப ஆதிக்கத்தைத் தடுப்பது. தந்தை மாவட்டச் செயலாளர் என்றால் மகனும் பொறுப்பில் இருப்பதை தடை செய்ய வேண்டும். அவர்களை கட்சியிலிருந்து நீக்கவேண்டும்.

3 ஒரு முறையான உட்கட்சித் தேர்தலை நடத்தவேண்டும். அந்தத் தேர்தலை தேர்தல் ஆணைய அதிகாரிகளின் முன்னிலையில் நடத்தலாம்.

4  கட்சித் தொண்டர்களுக்கு ஐம்பதுகளில் நடத்தியதுபோல வாசக சாலைகள் ஏற்படுத்தவேண்டும். திராவிட இயக்கம் மற்றும் திராவிட இயக்கத் தலைவர்களின் வரலாறு பற்றிய வகுப்புகளை நடத்தவேண்டும்.

5  கட்சியில் யார் எந்தப் பொறுப்புக்கு வந்தாலும், அவர்கள் ஓர் ஆண்டுக்கு ஒருமுறை தங்கள் சொத்துக்கணக்கைக் காட்டவேண்டும்.

 

 

 

 

 

பாமரன்,  விமர்சகர்

1   திராவிடர்களுக்கான சகல தேவைகளையும் கழகம் பூர்த்தி செய்துவிட்டபடியால் திமுக என்கிற அதன் பெயரை சோமுக என்று மாற்றம் செய்யவேண்டும். (அதாகப்பட்டது சோனியா முன்னேற்றக் கழகம்)

 2   பேரன் பேத்தி, மாமன் மச்சான், கொழுந்தனார் நாத்தனார் தவிர வேறுயாரும் எம்.எல்.ஏ., எம்.பி. பதவிக்குப் போட்டியிடக்கூடாது.

3 சினிமா எடுப்பது, பத்திரிகை நடத்துவது, டிவி காட்டுவது தொடங்கி, ஆணுறைக்கான கம்பெனி வரைக்கும் குடும்ப உறுப்பினர்களே நிர்வாக இயக்குனர்களாக இருந்து தமிழ்ப்பண்பாட்டை  மானாட மயிலாட பாணியில் காப்பாற்ற வேண்டும்.

4  உண்மை அறியும் சோதனைக் கருவியை பொதுக்குழு வாசலில் பொருத்தி மாநில சுயாட்சி, ஈழ விடுதலை, மீனவர் பிரச்னை, மொழிப் பிரச்னை, இடஒதுக்கீடு பிரச்னை என ‘கண்றாவி’ பிரச்னைகள் குறித்தெல்லாம் இன்னமும் யாரேனும் யோசித்துக் கொண்டிருக்கிறார்களா என்பதைக் கண்டறிந்து அவர்களை கழுத்தைப் பிடித்து வெளியே தள்ளவேண்டும்.

5  மேற்கண்ட நான்கு தீர்மானத்தையும் எதிர்ப்பவர் எவராக  இருந்தாலும் அவர்கள் இனத்துரோகிகள், குடிகெடுக்க வந்த கோடாரிக்காம்புகள் எனத் தீர்மானம் நிறைவேற்றி தமிழகத்தை விட்டு பார்வதியம்மாள் பாணியில் நாடுகடத்தப்பட வேண்டும்.

 

 

 

 

நாஞ்சில் நாடன், எழுத்தாளர்

 

 1  திராவிட இயக்கத்தின் அடிப் படைக் கோட்பாடுகளை மீண்டும் கடைப்பிடிக்க முயலவேண்டும். திமுக என்ற இயக்கத்திற்காக ரத்தமும், வியர்வையும் சிந்தியவர்களின் தியாகத்தை பரிசீலனை செய்யவேண்டும்.

2  ஒரு கார்ப்பரேட் நிறுவனமாகத் தோற்றமளிக்கும் திமுகவை மறுபடியும் மக்கள் நலன் சார்ந்த இயக்கமாக உருவாக்க முயற்சிக்க வேண்டும்.

3  எல்லா அரசியல் தலைவர்
களுக்கும் குடும்பங்கள் உள்ளன. ஆனால் குடும்ப நலன்களை மட்டுமே முன்னிறுத்தாமல் தமிழ்நாடும், தமிழ் மக்களும்தான் தமது குடும்பம் என்பதை திமுகவின் கட்சித்தலைமை உணரவேண்டும்.

4  ஈழம் சார்ந்த திமுகவின் அணுகுமுறையை முற்றிலும் மாற்றிக்கொள்ள வேண்டும்

5 வெறுமனே மேடைப்பேச்சு, கோஷங்கள் ஆகியவற்றைவிட்டு தமிழ் மொழி, பண்பாட்டுத் துறையில் உண்மையான வளர்ச்சிக் கொள்கைகளை மேற்கொள்ள வேண்டும்.

 

 

 

 

இமையம், எழுத்தாளர்

 

   1  திமுக படிப்படியாக தன்னுடைய அடிப்படைக் கொள்கைகளிலிருந்து விலகிவந்திருக்கிறது. அக்கட்சி மீண்டும் தன்னுடைய வேர்களை மீட்டெடுக்க வேண்டும்.

2 மாவட்டச் செயலாளர்கள் ஐந்து ஆண்டுக்கு ஒருமுறை கட்டாயமாக மாற்றப்பட வேண்டும்.

3  அமைச்சர்களாக இருப்பவர்கள் கட்சியில் முக்கிய பதவியோ, மாவட்டச் செயலாளர் பதவியோ வகிக்கக்கூடாது.

4  மாவட்டச் செயலாளர்களின் மகன்கள், மனைவிகளின் புகைப்படம் போட்டு சுவரொட்டிகள் ஒட்டுவதைக் கட்டுப்படுத்த வேண்டும்.

5  யார் வேண்டுமானாலும் எந்தப் பதவிக்கு வேண்டுமானாலும் வரலாம் என்ற சூழ்நிலை திமுகவில் உருவாகவேண்டும்.

 

 

 

 

 

கலாப்ரியா, கவிஞர்

1  எங்கள் பதின் பருவத்தில், எங்களைப் போன்றவர்களை, திராவிட இயக்கம் ஈர்த்தது போன்ற சூழலை, இன்றைய இளைஞர்கள் மத்தியில் உருவாக்க வேண்டும்.அவர்கள் இன்று அடைந்துள்ள பல சமூக நீதிகளுக்கு தி.மு.க முக்கிய காரணம் என்று அவர்கள் உணராதிருக்கிறார்கள். அதற்கு தொண்டனை வைத்துதான் கட்சி என்ற ஆதி மனோபாவம் பலப்பட வேண்டும்.

2  மாநில சுயாட்சி மத்தியில் கூட்டாட்சி என்ற கோஷம் ஒரு நிகழ்வாய் உருப்பெறத் தொடங்கி கிட்டத்தட்ட இருபது ஆண்டுகள் ஆகப்போகிறது.  உண்மையான ஒரு ஃபெடரல் அமைப்பை உருவாக்கத் தவறியதாகவே உணர்கிறேன். அதற்கு இப்போதும் வாய்ப்பு உள்ளது .

3  ஊடகங்கள் சித்தரிக்கிற, பொதுப்புத்தி சார்ந்த ‘குடும்ப அரசியல்’ குறித்த எதிர்மறைக் கருத்துகள் பற்றி உள்ளபடியே ஆராயவேண்டும்

4   ஈழப்பிரச்சினையில் மத்திய அரசின் (அது காங்கிரஸ் ஆனாலும் சரி வேறு எந்த ‘தேசியக் கட்சி ஆனாலும் சரி) அணுகுமுறைகள் முற்றிலும் தவறானது என்று  மத்திய அரசுடன் எந்த சமரசமும் இன்றி உணர்த்தவேண்டும்.

5  ‘வீழ்வது நாமாக இருந்தாலும்.வாழ்வது தமிழாக இருக்கட்டும்’ என்ற கோஷத்தை அதே அக்கறையுடன் இனி யார் காப்பாற்றப்போகிறார்கள், என்ற கவலை பரவலாக உள்ளது. இதற்காக அறிவார்ந்த தளத்தில் அடுத்த தலைமுறைத் தலைவர்கள் தங்களைப் புதுப்பித்துக் கொள்ளத் தயாராக வேண்டும்.   

நன்றி : சண்டே இந்தியன் இதழ் (ஜூலை 12, 2011)

திக்கெட்டும் திட்டுக்கள்…


 ”உனக்கு எழுதறத விட வேறென்னய்யா வெட்டி முறிக்கிற வேலை? ஒவ்வொரு தடவையும் உன் வலைப்பக்கமா வந்து வெறுப்பேறிப் போறதுதான் கடுப்பா இருக்கு” என ஏகப்பட்ட “பாராட்டுரைகள்” எல்லா பக்கமிருந்தும்.

 

எல்லாம் சரி பண்ணீர்லாம் நண்பா… ஜூன் ரெண்டாவது வாரத்துல இருந்து நமது வலைக்கென்றே ஒரு புதிய தொடர் தொடங்கீட்டாப் போகுது. அதுக்கு பட்டாசா ஒரு தலைப்ப மட்டும் அனுப்பி வையுங்க.

 

அதுக்கு இடைல மனச நெருடுன “மாற்றான் தோட்டத்து கனகாம்பரங்களில்” இருந்து கொஞ்சம்…

 

முதலாவதாக…..

 

நீதியின் கண்களை திறக்க முற்படும் நம் அன்புத் தம்பி பேரறிவாளனின் நியாயக்குரல்……

 

என் குரலைக் கேளுங்கள்

பேரறிவாளன்


அனைவருமே எதிர்த்து நின்றாலும்
சரியானவை சரியானவையே; அனைவருமே ஆதரித்து நின்றாலும் பிழையானவை பிழையானவையே”

உண்மை வெல்ல வேண்டுமென போராடி நான் தோல்வியுற்று விழும் ஒவ்வொரு முறையும் வில்லியம் பென்னின் இந்தச் சொற்களை நினைத்தே மீண்டு எழுவதுண்டு. அதேநேரம் நான் எப்போதுமே உண்மையின் பக்கம் இருக்கிறேன் என்ற பெருமிதம் உண்டு.

அன்புமிக்க மனிதநேய மாந்தரே! முதலில் உங்களிடம் என்னை நான் அறிமுகம் செய்து கொள்ளவேண்டும். எவ்வாறு அறிமுகம் செய்ய? பலநூறு பண்புமிக்க மாணவர்களை உருவாக்கிய ஓய்வுபெற்ற ஏழை பள்ளி தமிழாசிரியரின் ஒரே புதல்வன் என அறிமுகம் செய்து கொள்வதா அல்லது ஒழுக்கமும் மனிதநேயமும் வாழ்வின் இரு கண்கள் என அறிமுகம் செய்துகொள்வதா எனத் தெரியவில்லை. இவ்வாறெல்லாம் அறிமுகம் செய்துகொள்ள எனக்கு விருப்பம் இருந்தாலும் எனது விருப்பத்திற்கு மாறான அறிமுகம் ஒன்று என்மீது திணிக்கப்பட்டுள்ளது. அதுவே, ராஜிவ் காந்தி கொலை வழக்கின் தூக்குத் தண்டனை கைதி அ.ஞா. பேரறிவாளன். ஆம். இதுவே எனது இன்றைய தவிர்க்கமுடியாத அடையாளம்.
20 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வரை உங்களைப்போலவே தெருக்களில் திரிந்த சாதாரண மனிதனை திடீரென பயங்கரவாதியாக, கொடூர கொலைகாரனாக சித்தரித்தது பேரவலமாகும். ஒரு தமிழனாகக் கூட அல்ல; ஒரு மனிதனாக சக மனிதர்கள் துன்பத்தில் உழல்வது கண்டு துடித்தெழுவதும் கொலைக்குற்றமாகிவிடும் என ஒரு நாளும் நான் எண்ணியதில்லை.

உங்களுக்கு ஒன்றை வெளிப்படையாக நான் சொல்ல விரும்புகின்றேன். எனது வாழ்வின் எந்த நிலையிலும் ராஜிவ் காந்தியை மட்டுமல்ல; எந்த மனிதரையுமே கொல்ல கடமையாற்றியதும் இல்லை. அதுகுறித்து மனதளவில் கருதிப் பார்த்ததும் இல்லை. நான் நேசித்து ஏற்றுக்கொண்ட தந்தை பெரியார் தந்த சுயமரியாதை கொள்கையும் பார்ப்பன எதிர்ப்பும் என்னை கொலைகாரனாக சித்தரிக்க ஆதிக்கச் சக்திகளுக்குக் கிடைத்த முதல் ஆயுதம் எனில் தொப்புள் கொடி உறவாம் ஈழத்தமிழினம் மேற்கொண்ட தற்காப்புப் போர்மீது கொண்ட  என் தீராப்பற்று அடுத்த காரணமாயிற்று.

மின்னணுவியல்  மற்றும்  தகவல் தொடர்பியலில் பட்டயக்கல்வி ( Diploma in Electronics and Communication ) முடித்திருந்தேன் என்ற ஒரே காரணத்தால் புலனாய்வுத் துறையினரின் நெருக்கடிக்கு ஆட்பட்டு 19 வயதில் நான் ஒரு வெடிகுண்டு நிபுணராக செய்தி ஊடகங்களால் சித்திரிக்கப்பட்டேன். ஆனால் அந்த வெடிகுண்டு குறித்து இன்றுவரை புலனாய்வு செய்யவே முடியவில்லை என்கிறார் வழக்கின் தலைமைப் புலனாய்வு அதிகாரியாக இருந்து  ஓய்வுபெற்ற சிபிஐ அதிகாரி கே. ரகோத்தமன்.

ராஜிவ் கொலையில் கைது செய்யப்பட்ட 26 நபர்களில் 17 பேருக்கு ‘தடா’ சட்டத்தின்கீழ் ஒப்புதல் வாக்குமூலம் பதிவு செய்யப்பட்டது. அந்த 17 ஒப்புதல் வாக்குமூலங்களையும் பதிவு செய்தவர் அப்போது நடுவண் புலனாய்வுத் துறையின் கொச்சி பிரிவு காவல் கண்காணிப்பாளர் தியாகராஜன். இவரது நம்பகத்தன்மையை விளக்க கேரளாவைச் சேர்ந்த அருட்சகோதரி அபயா கொலையுண்ட வழக்கு போதுமானது. 1993 ஆம் ஆண்டு நடந்த அபயா கொலையினை ‘தற்கொலை’  என முடிக்கச் சொல்லி கட்டாயப்படுத்தியதால், அவருக்குக் கீழ் பணிபுரிந்த துணை காவல் கண்காணிப்பாளர் தாமஸ்வர்கிஸ் தனது பதவியையே துறந்தார். 16 ஆண்டுகள் கழித்து 2009 ஆம் ஆண்டு அக்கொலை வழக்கு துப்பறியப்பட்டு குற்றவாளிகள் கைது செய்யப்பட்டுள்ளனர். ஒரு அருட்சகோதரியின் வழக்கிலேயே சிலரைக் காப்பாற்ற பொய்யான ஆவணங்களை தயார் செய்துள்ளார் எனில், ராஜிவ் கொலை போன்ற பெரிய வழக்கில் எவ்வாறெல்லாம் ஒப்புதல் வாக்குமூலம் என்ற ஆவணத்தை இவர் தயார் செய்திருப்பார் என்பதைச் சொல்ல வேண்டியதில்லை.

20 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் என்மீது பூசப்பட்ட கொலைகார சாயம் இன்று மெல்ல மெல்ல வெளுத்து வருகிறது. ஜெயின் கமிஷன் அறிக்கையின் அடிப்படையில் அமைக்கப்பட்ட பல்நோக்கு கண்காணிப்புக்குழு மேற்கொள்ளும் விசாரணையின் முடிவில் இன்னும் பல உண்மைகள் வெளிச்சத்திற்கு வரக்கூடும். விடுதலை பெற்ற இந்தியாவிலும் சரி, அதற்கு முன்னர்  அடிமைப்பட்டு கிடந்த இந்தியாவிலும் சரி, இதைவிட மனிதநேயத்திற்கு ஒவ்வாத சட்டமே இல்லை எனக் கூறும் அளவிற்கு கொண்டு வரப்பட்ட தடா எனும் கொடூரச் சட்டத்தின் துணைகொண்டு ஒரு பெருங்கதை என் போன்ற அப்பாவிகளுக்கு எதிராக புனையப்பட்டது. இறுதியில் ராஜிவ் காந்தி கொலை வழக்கிற்கு தடா சட்டம் பொருந்தாது என உச்சநீதிமன்றம் முடிவுக்கு வந்த பின்னர், அச்சட்டத்தின் கொடிய பிரிவுகளை மட்டும் பயன்படுத்தி என்னை தண்டித்துவிட்டது. தனக்கு ‘மாமூல்’ தரவில்லை என்ற ஒரே காரணத்தால் நடைபாதை கடை வியாபாரி ஒருவனை பயங்கரவாதி யென அறிவித்து ‘தடா’ சட்டத்தின் கீழ் சிறையில் அடைத்த கொடுமை வடமாநிலம் ஒன்றில் நடந்தேறியதை நீங்கள் மறந்திருக்கமாட்டீர்கள்.

சாதாரண பெட்டிக் கடையில் கிடைக்கும் 13 ரூபாய் மதிப்பிலான பேட்டரி செல் இரண்டு வாங்கித் தந்ததற்காக ஒரு மனிதனுக்கு தூக்கு வழங்கப்படுமெனின், அவனது 20 ஆண்டுகால இளமை வாழ்வைப் பறிக்க முடியுமெனின் இவ்வுலகில் நீதியின் ஆட்சி குடிகொண்டிருக்கிறதா என்ற ஐயப்பாடு எழுகிறது. ஆம். அரசியல் சதுரங்கத்தில்    அரண்மனை  கோமான்களைக் காக்க வெட்டுப்பட்ட சிப்பாயாக வீழ்ந்து கிடக்கிறேன்.

எனது வழக்கில் மூடிமறைக்கப் பட்ட உண்மைகளை விளக்கி நான் எழுதிய கடிதங்கள் “தூக்குக் கொட்டடியிலிருந்து ஒரு முறையீட்டு மடல்”  என்ற பெயரில் நூல் வடிவில் வெளியிடப்பட்டு துவரை தமிழில் மட்டும் 6 பதிப்புகளாக 11,700 பிரதிகள் விற்றுத் தீர்ந்துள்ளது. தற்போது மே 18 அன்று வேலூரில் ஏழாம் பதிப்பு வெளிவரவுள்ளது. ஆங்கில மொழி யில் 3500 பிரதிகள் அச்சிடப்பட்டுள்ளன. மேலும் அதன் இந்திப் பதிப்பு மிக அண்மையில் வெளிவர உள்ளது. இவையெல்லாம் மிக தாமதமாகவேனும் உண்மைக்குக் கிடைத்த அங்கீகாரமாக நான் கருதுகிறேன்.

உச்சநீதிமன்றத்தின் ஓய்வுபெற்ற நீதியரசரும் மனித உரிமைப் போராளியுமான நீதியரசர் வி.ஆர். கிருட்டிண அய்யர், எனது குற்றமற்ற தன்மையைப் புரிந்து கொண்டு மேதகு குடியரசுத் தலைவர் அவர் களுக்கும் மாண்புமிகு தலைமை அமைச்சருக்கும், மாண்புமிகு தமிழக முதல்வர் அவர்களுக்கும், திருமதி சோனியா அவர்களுக்கும் எழுதிய கடிதங்கள் எனது நீண்ட வலிமிகுந்த போராட்டத்திற்கான வெற்றிகளாகும். மும்பை உயர்நீதி மன்றத்தின் ஓய்வு பெற்ற நீதியரசர் எச். சுரேஷ் அவர்களின் கடிதமும் எனது ஊர் சட்டமன்ற உறுப்பினரின் கடிதமும் எனது பள்ளி ஆசிரியர், எனது ஊர் பொதுமக்களின் ஆதரவான செயல்பாடுகளும் உடைந்துபோன என் உள்ளத்திற்குக் கிடைத்த அருமருந்தாகும்.

எனது வேண்டுகோளெல்லாம் ஒன்றே ஒன்றுதான். ராஜிவ் காந்தியை அரசியல்வாதியாக விமர்சனம் செய்கிறவர்களை மட்டுமல்ல; அவரை மிக ஆழமாக நேசிக்கும் மனிதர்களையும் நான் கேட்க விரும்புவதெல்லாம் ராஜிவ் காந்தி யின் உயிர்ப் பலிக்கு ஈடாக அக் குற்றத்தில் எப்பங்கும் வகிக்காத குற்றமற்ற ஒரு மனிதனின் உயிர் பலியிடப்பட வேண்டுமா? அவ்வாறான அநீதிக்கு மனித நேயமிக்க நீதிமான்களான நீங்கள் உடன்படமாட்டீர்கள் என நம்புகிறேன்.

அன்பிற்குரியோரே! அரசியல் செல்வாக்கும், பணபலமுமற்ற இந்த சாமானிய மனிதனின் உண்மைக் குரலின் பக்கம் சற்று உங்கள் செவிகளைத் திருப்புங்கள். என் தரப்பு உண்மைகள் உங்கள் உள்ளத்தின் ஆழத்தைத் தொடுமெனில், எனது விடுதலைக்காக உங்கள் வலிமை யான குரல்கள் எழட்டும். குற்றமற்ற கடைக்கோடி மனிதனின் உள்ளக் குமுறலை உலகம் புரிந்து கொண்டது என வரலாறு குறிக் கட்டும்.

நீதி வெல்லட்டும்.

 நன்றி : சண்டே இந்தியன் – மே 18 – 2011

http://www.thesundayindian.com/ta/story/%E0%AE%8E%E0%AE%A9%E0%AF%8D-%E0%AE%95%E0%AF%81%E0%AE%B0%E0%AE%B2%E0%AF%88%E0%AE%95%E0%AF%8D-%E0%AE%95%E0%AF%87%E0%AE%B3%E0%AF%81%EF%BF%BD%E0%AF%8D%E0%AE%95%E0%AE%B3%E0%AF%8D/60/552/